Mijmering

In de satijnen glans van parelmoer
De welving van de kinkhoorn
Haar huis
Zong zij voor hem
Vreemd maar o zo mooi

Van haar verlangen
Verdronken in het bleke maanlicht
Van de ruisende zee
En haar schuimbekkende paarden
Van het levende water
De dauwparels van de dageraad

*
Van haar stille woorden
Die ze nooit gesproken had
Maar teder bewaard
Voor hem die zij liefhad

Die droom, een mozaiek van kleuren
Een wazig beeld van tranen
Een zonnevlam van helder gelach
Beroerde haar moegeweende hart
Verslagen in hopeloze hunker
Naar een onbereikbare waan

In het azuur

van klare luchten...

Onder de ceder

die schaduw belooft...

Nergens...

kan ik schrijven

van sterren...

dauwdruppels...

de steen, die rood kleurt

in de avondzon...

*

Alleen jou

schrijf ik neer

in dit bijzondere uur...

*

Jij...

de naam

van je liefde...

het verhaal achter je ogen...

de stilte van je lippen...

en jouw magie...

die ruist

in mijn bloed

als witte branding...

*

*

Lang zijn de dagen
nog langer de nachten
voor het eenzame hart

Dan komt het ogenblik
dat ogen stralen
lippen fluisteren :
Kom nu lief, mijn lief...
Wees blij en dans...

Je wordt gedragen
over heuvels van stilte
over de wilde rivieren
van je pijn...
Je wordt gedragen
door sterke armen
armen vol vrede en rust...
vol tederheid, zekerheid...
voor altijd...

Tussen wolkenflarden

wordt een druppel geboren

gevuld met helder zonlicht

een ijle sterrendroom...

*

Hij duikt vleugelloos

raakt je wang

als een felle traan

een zilveren parel...

*

Je staart naar de einder

de verre luchten

zo wonderlijk klaar

een magisch verschijnen...

*

De aarde ademt lente

het ontluikende leven

hel groen vol witte hartjes

een uitbundige vogelsymfonie...

In de droomvallei

van zijn verlangen

zag hij haar staan

de vrouw

met zeegroene ogen

en de blik

vol eeuwigheid...

*

En hij zong...

over de tijd

die zij hem schonk...

stromend als water
eindeloos helder...
eindeloos diep...

*

over de magie

van haar woorden...

haar schoonheid...

haar lichtkoralen...

het leven met haar

zo mooi, zo mooi

zo mooi...

Ik wandel door de leegte

en alleen de wolken

zijn mijn gezel...

*

Ver, heel ver

hoor ik een zilveren lach

de stem van de jeugd…

denk ik toch…

of is het verbeelding

misschien…

het smachten

van mijn eigen, stil verlangen…...

*

Zacht raak ik de schors aan

van een oude beuk, eindeloos hoog

die zijn schaduw werpt

over mij en mijn mijmeringen...

*

Wees goed voor mij

schijnt hij te fluisteren

doe mij geen pijn

Mijn bladeren

zullen je beschutting geven

en ik zal je verhalen

over de geheimen van de wind

jij die zoekt

naar een zacht begrijpen...

*

Ik lag
naast je
in het bloeiende licht
van je blauwe adem

Hoorbaar
fluisterde ik je naam
en je glimlachte
in de vreemde wereld
van je droom

Verloren in de nacht
van verlangen
wachtte ik
op de geboorte
van een nieuwe dag
en op jou...

*

Ik zie hen gaan
door de schemering der tijden,
de kinderen van het licht,
dragers van het magisch woord,
het mystieke vuur…
Voorbij de tekenen
van vergane jeugd
bloeit de gouden lotus
van onvergankelijk leven...
Lichamen verwelken
maar onder de mantel
van ijs en sneeuw
dromen zaden
van een nieuwe lente,
van het avontuur
van bewustzijn
en vreugde ...

*

*

Jouw ogen hebben
een boom geplant in mijn hart
Het smaragd van zijn kroon
is balsem voor mijn ziel
In zijn takken huist de troostervogel
*
Hij zingt over het azuur van bergkruinen,
de stilte van woud-doorzongen schaduwdalen,

de schoonheid van uitheemse eilandtuinen,
de magie van heldere stroomverhalen,
der winden diep-verliefde fluistertalen

*

Op de tonen van zijn lied
zwerf ik eeuwig door mooie werelden...

*

*

Daar ben je dan
o bloem die bloeide in mijn droom
zacht en open
teder en fel

Als maanlicht zwierf je
door de wouden van mijn geest
De tijdwind voerde ze mee
die glanzende ogen van jou
Even rustte ik aan hun oevers...

Kom liefste
woon nu voorgoed in mij
slaap in mijn huis
drink mijn liefde
fluister zacht

want zonder jouw
zoete woorden
kan ik niet
van schoonheid spreken
de heerlijkheid van het leven smaken

Jij bant de leegte uit mij
de verstenende kilte van het niets
Jij bent mijn zilverster
mijn allesroos
het zonnelied van mijn bestaan...

*

*

Ik meen je te ontwaren
als sterrenlicht
als een stralenwind
in de kille ravijnen
van de blinde nacht...

*

De glans van je aura
weeft sublieme patronen
cirkels van smaragd
aureolen van zilverwit
door dit duister land...

*

Diep in de riften
van vervlogen dromen
bij de snaren van de ijsharp
slapen jouw ademkristallen
Zij wachten op het tere pastel
van een verre dageraad
het lied van de zuidenwind
vol zoet verlangen :
'Als de liefde ontwaakt'...

*

In het schemerrood
van de blauwe avond
dralen je woorden
en ik ontwaak

in de vreemde namen
van jouw nacht...

Ik zoek het raadsel

in je ogen

De wortels van de taal

die jij spreekt

om te leven...

Een glans ligt erover
als de geur van jasmijn
die bloeit
in het duister...

Uit die bloem

ontspruit ze...

jouw liefde...

Ik droom er van met jou te gaan
door zonnige weiden
hand in hand in de jonge zomer
en mij te verblijden
dansend op een regenboog
van gouden tinten,
midden in je stralende aura

Ik wil in je ogen kijken,
peilloos diepe meren,
zoekend naar de beelden
die je van mij bewaart
Luisterend naar je zoete stem
die de onrust bedaart,
de kilte verdrijft
uit mijn droeve hart

Ik wil van je houden
een schouder bieden voor je verdriet
een troost zijn in donkere dagen
alle angst van je wegnemen
je pijn doen vervagen
in de gouden warmte
van ' Ik zie je graag '

Hopeloos dwaal ik
door bittere droomlanden,
liefste,
Ze weerspiegelen slechts naakte leegte,
de smart van een radeloze ziel.

Want jouw ster licht niet meer
en jouw liefde,
die me in haar zoete armen meedroeg,
naar het magische dal van de vlinders,
naar de blanke bloem in het zilver maanzand,
naar de zomerwind
die zong van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel,
naar de schoonheid van het wintermeisje
met een sneeuwvlaag in haar lokken,
naar de bloeiende kracht van het volle leven,
naar de poort zonder sleutel,
het verborgen paradijs...

Die liefde,
stralend als een wonderbare dageraad,
is thans verloren voor mij,
voor immer vergaan...

In de dauwkelk van mijn dromen

zie ik je zongouden haar

en je glimlach die zich ontvouwt

Het visioen van een nieuw ontwaken
een waterval van magisch licht
transparante werelden vol extase

*

Je komt naar me toe

en je zweeft hand in hand met mij

over zonnige weiden

Onze lach is zorgeloos
onder purperluchten
Ogen die schitteren
Sterren verbleken
Wil dat het nooit voorbijgaat...

*

*

Er waren bloemen
in mijn handen
helder als zonlicht
toen ik je vond

Ik kuste de tijd met jou
aanbad de jaren
die je me schonk

En er was een visioen
van wat nog komen zou...
zo eindeloos mooi...

Maar de eeuwigheid
wierp haar schaduw…
raakte ons
dieper
dan mijn droom...
jouw droom...

Hoe lang zijn de dagen

hoe eindeloos de paden

die zij samen gaan

Waarheen waait de wind
die hun dromen meevoert

Misschien naar een eeuwig-bloeiende tuin
een orakel tussen granieten koningen
dat hen de geheimen van het leven onthult

of naar de kristallen raadselmeren

de ranke bomen als groene kathedralen

de gouden zonneroos zo honingwarm

het diepste blauw zo magisch helder

Betoverende schoonheid die wasemt tussen de heuvels
Pure magie waardoor hun hart ontvlamt
hun gemoed in verrukking, de dans der geliefden...

Eens bloeide hun naam

met de gloed van de periant

de kelk in smaragd

de bladen geweven goud

en het lied

dat zij zongen

boven de doornen

de rand van de leegte...

De duisternis boetseerde hen…

In klei leefde de droom…

Niemand herinnert zich nu

hun as in de urnen van de tijd

Niemand…...

Zacht, heel zacht kwam je

als glinsterende sneeuw

fladderend als vlindervleugels

*

Licht dwaalde om je

als een bevroren waas

plots uitslaand in ijle vlammen

*

Zalig dicht was je

Mijn hart verging

in de lichte waters van je ogen

*

Je lippen zongen

robijnrode tongen

als een rad van vuur

*

Heerlijk welfden

zachte heuvels

in teder albast

*

Verdwaasd en dronken

in de golvende vlakten

de hete diepten

van je sidderende schrijn...