Vergankelijke droom

Hoe lang zijn de dagen

hoe eindeloos de paden

die zij samen gaan

Waarheen waait de wind
die hun dromen meevoert

Misschien naar een eeuwig-bloeiende tuin
een orakel tussen granieten koningen
dat hen de geheimen van het leven onthult

of naar de kristallen raadselmeren

de ranke bomen als groene kathedralen

de gouden zonneroos zo honingwarm

het diepste blauw zo magisch helder

Betoverende schoonheid die wasemt tussen de heuvels
Pure magie waardoor hun hart ontvlamt
hun gemoed in verrukking, de dans der geliefden...

Eens bloeide hun naam

met de gloed van de periant

de kelk in smaragd

de bladen geweven goud

en het lied

dat zij zongen

boven de doornen

de rand van de leegte...

De duisternis boetseerde hen…

In klei leefde de droom…

Niemand herinnert zich nu

hun as in de urnen van de tijd

Niemand…...

Zacht, heel zacht kwam je

als glinsterende sneeuw

fladderend als vlindervleugels

*

Licht dwaalde om je

als een bevroren waas

plots uitslaand in ijle vlammen

*

Zalig dicht was je

Mijn hart verging

in de lichte waters van je ogen

*

Je lippen zongen

robijnrode tongen

als een rad van vuur

*

Heerlijk welfden

zachte heuvels

in teder albast

*

Verdwaasd en dronken

in de golvende vlakten

de hete diepten

van je sidderende schrijn...

*

*

*

Ach, hoe poëzie geheimen ontrafelt,
enigma's creëert,
dromen weeft,
mateloos drinkt van het leven,
speelt met kleuren als een anolis,
nooit verzadigd...

*

O dichteres, je tovert me om tot een sonnet
Je beroert mij met gedachten
waarin een mysterie woont
Je ademt je licht in mij,
de aura van een ongezien verschijnen
In je ogen slaapt een donker meer,
de diepten van het verborgene...

O vrouwe,
Ik vraag me soms af
of jouw aanwezigheid
in mijn hart meer was
dan een vage droom
een ijl verlangen
een futiele schepping
van mijn verbeelding...

*

Je deed me denken
aan rozen
albasten rozen
in een sterrennacht
en iets in hun geur :
de herinnering aan
de warmte van jouw handen
die ze zachtjes streelden...

*

Ik besef nu
dat ik je verloor
voor ik je echt kende,
Daarom weende ik
onder de zoete linde om jou
tranen van nachtpijn,
smartkristallen,
waarvan jij
nooit weet had...

Vlieg op doorschijnende vleugels

naar het verborgen land
dat schittert

voorbij de weemoed
van je hart...

*

Streel niet langer

de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart

die je pijnigden
eindeloos bitter...

*

Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt

de eeuwigheid danst
sluimerzacht

*

Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen
rozen argeloze vogels zijn

*

Laaf je aan de bron
van brandend-witte dromen

ademende vrede
in de vallei van licht

*

Toon je glanzende gelaat
de lach om je mond
je ogen, wonderlijk klaar
je tedere handen
die de geliefde wenken...

Heb je lief

dan smelt je

bij het zien van lippen,

bloeiend

als een half ontloken rozenknop,

een slanke halsboog,

de gratie van mooie ogen,

het windlicht van gouden haar...

*

Heb je lief

dan ben je

zinderend kristal

boven het verre amelkoren

in een zoete zomer,

een eenzame vogel,

sneeuw en indigo tegelijk,

stijgend op hete winden

naar extatische hoogten...

*

Heb je lief

dan aanbid je

de tedere minnaar,

de goddelijke danser,

de rode gloed van wilde passie,

de nectar van zijn streling,

de enige die jou noemt

bij je diepste naam...

*

*

*

Jouw wang raakt vederlicht de mijne
Ik ruik de aarde van je adem
Proef het zout van je huid
Ga onder in de zee van je ogen
Ik begraaf mijn vingers
in je zachte vormen
Mijn lippen proeven bevend
hun tegenpolen
De zeven chacra's stromen
wijd open
in kosmische extase
in zoete razernij...

Even is alle leed geleden
De eenheid hersteld
De liefde bloesemend
In dit magische moment...

*

Hij wou je niet vinden
De kou was zo intens...

Maar hij kon het niet,

jou vergeten...
Je stem,
een verloren lied
Je herinnering...

Hij dronk de weemoed,
de onverbiddelijke schoonheid
van je hartsverhalen...

Jij ontwrichtte de vrede
van zijn koninkrijk...

Maar hij verging niet
en zong van de liefde
die rond hem parelde...

*

In de schemering sluimeren
mijn gedachten
die aarzelen
op de tinnen van jouw droomkasteel...

Maar één ervan schrijdt
als een magische prins
op zijn eenhoorn
door de eindeloze gang
van mateloos verlangen…
van tomeloze hunkering…

En aan het eind
wordt de droom
dan toch
werkelijkheid
wenkt
de zalige verrukking
in de troonzaal
van jouw hart...

Verliefd zijn

is je arm leggen

om de schouder

van een droom

teder en licht...

heftig en stralend...

*

Verliefd zijn

is wandelen

in een hemelse tuin

vol sneeuwrozen

die plots veranderen

en opstijgen

als witte vlinders...

*

Verliefd zijn

is totale overgave

eindeloos vertrouwen

onvoorwaardelijk...

vertoeven

in een magische wereld...

de dans der goden...

*

Verliefd zijn

is de intense extase

de schoonheid

zo transparant

de zaligheid voelen

ongekend...

van het eenzijn

met haar die je betovert...

*

*

*

*

Kom liefste,

Ontkleed je ogen voor mij

Want ik zie in jou

meer dan de vrouw alleen

meer dan het licht

dat ik vond in je dromen

Kom, zoek mij

Verdwaal in mijn dal

van zoete vergetelheid

Los je smart op

in de oceaan

van mijn zacht begrijpen

en rust voorgoed in mijn hart

onbekommerd...

Vlinder,
lelieblank,
witte roos
in het goud van
brem en boterbloemen
*
Weerloos dwalend
door verlaten dalen
als een sneeuwkolibrie
*
Zorgeloos puurt
zij de nectar
uit zoete kelken,
zingt onhoorbaar
haar argeloos lied
*
Zij zal ter ruste gaan
als de einder bloedrood kleurt,
en de purpervlinders
rusteloos dansen
in het walmend fakkellicht...

*

*

Ik noemde je
mijn allerliefste
Je geur bedwelmde me
als een zee vol jasmijn

De zoete fluisterwind
was je gezang
de weemoed
van het zomerse land
je gewaad

In de lach van je ogen
zag ik een wereld
die blij danste
in zon en maanlicht

Maar aan het eind
bleek het sprookje
even bedrieglijk
als de schoonheid
van een luchtkasteel

smaakte ik enkel
de bittere illusie
die zo vaak schuilt
in een mooie droom...

Je zoekt

binnen in mij

naar een droom

die zweeft

boven de zee

van mijn nacht

voorbij het lege land

waar de voorouders rusten

in eeuwige vergetelheid...

*

Er is maar één deur

naar het witte licht

de gouden dageraad

Open haar

en deel met mij

laaiende hunker

brandende liefde

de zilverschijn

en beleef magische eenheid...

Ik ging naar het tehuis waar moeder leefde.

Het was een mooi gebouw, dat zeker

En in de sierlijke tuinen geurde de lente

Het licht van jeugd en leven

*

Binnen rook ik het verval

van verschrompelde lichamen

van aftakelende geheugens

die vergeefs zochten naar begrip

in een eindeloze, eenzame leegte

*

Toen zag ik haar, onherkenbaar verdord

Haar bloedloze, magere handen

plukten aan de lakens van het ledikant

de laatste tijd haar enige verblijf

*

Het was de vrouw die mijn baarde

Ooit een schitterende pianiste

Schepper van rotstuinen, bloemenpracht

De alomtegenwoordigheid in ons huis

*

Zij leek mij zo verloren nu

In haar ogen was het vuur gedoofd

haar blik dwaalde weg zonder mij te zien

als ontwaarde zij reeds de stille zee des doods...

*

Mijn hart sliep
in een waas
van nevellicht
de purperen schijn
van Andromeda

En op de rand
van mijn donkere droom
ontlook iets...
de weerschijn
van een wondere bloem
een vreemde
fluisterende schoonheid

Verrukt staarde ik
naar die verre, ijle glans
de sleutelloze poort
van een volmaakt land
met de zalige huivering
van volmaakte extase

Ik begreep
dat ik niet wilde
dat mijn ziel
ooit nog ontwaakte
uit die betovering
verdreven werd
uit de heerlijkheid
van dat hemels paradijs

Toen de sluiers van de nacht
braken in het ochtendgloren
ontwaakte ik naast jou

En gelukkig…
je sereen gelaat
je zoete adem
je warme liefde
gaven mij weer moed
verzoenden mij
met de realiteit
de vreugde en smart
in dit aards bestaan...

Een grillig gelaat

gebeiteld in de zandrots

door de wind der eeuwen,

aanschouwt met blinde ogen

de blanke bloesems

van de anjelier

*

De stille adem

van de violette luchten

tekent een bizar visioen

op het netvlies van de wereld

*

Angst sluipt langs dooraderde paden

bij de komst van de lichtloze

Enkel de ster van de glimworm

bevat een glinstering van hoop

*

Broos en teder smeult de gloed

van een nieuwe dageraad ...

 De wind blaast eindeloos

kringen over diep water

De oceaan ademt getijden

ruisend in oeroud licht

*

Een zeevrouw

rijzend uit het golvenspel

tekent een kryptisch symbool

in de rimpels van het zand

*

Sneeuwvogels weven

betoverende patronen

op het ritme

van haar magisch lied

Wuivend lacht zij naar de einder

dromend van de vrede

van het kelpwoud

*

In de withete schittering

van de branding

verdwijnt zij weer

in de koele rust

van haar eeuwig heem...