Jouw hart

Verliefd zijn

is je arm leggen

om de schouder

van een droom

teder en licht...

heftig en stralend...

*

Verliefd zijn

is wandelen

in een hemelse tuin

vol sneeuwrozen

die plots veranderen

en opstijgen

als witte vlinders...

*

Verliefd zijn

is totale overgave

eindeloos vertrouwen

onvoorwaardelijk...

vertoeven

in een magische wereld...

de dans der goden...

*

Verliefd zijn

is de intense extase

de schoonheid

zo transparant

de zaligheid voelen

ongekend...

van het eenzijn

met haar die je betovert...

*

*

*

*

Kom liefste,

Ontkleed je ogen voor mij

Want ik zie in jou

meer dan de vrouw alleen

meer dan het licht

dat ik vond in je dromen

Kom, zoek mij

Verdwaal in mijn dal

van zoete vergetelheid

Los je smart op

in de oceaan

van mijn zacht begrijpen

en rust voorgoed in mijn hart

onbekommerd...

Vlinder,
lelieblank,
witte roos
in het goud van
brem en boterbloemen
*
Weerloos dwalend
door verlaten dalen
als een sneeuwkolibrie
*
Zorgeloos puurt
zij de nectar
uit zoete kelken,
zingt onhoorbaar
haar argeloos lied
*
Zij zal ter ruste gaan
als de einder bloedrood kleurt,
en de purpervlinders
rusteloos dansen
in het walmend fakkellicht...

*

*

Ik noemde je
mijn allerliefste
Je geur bedwelmde me
als een zee vol jasmijn

De zoete fluisterwind
was je gezang
de weemoed
van het zomerse land
je gewaad

In de lach van je ogen
zag ik een wereld
die blij danste
in zon en maanlicht

Maar aan het eind
bleek het sprookje
even bedrieglijk
als de schoonheid
van een luchtkasteel

smaakte ik enkel
de bittere illusie
die zo vaak schuilt
in een mooie droom...

Je zoekt

binnen in mij

naar een droom

die zweeft

boven de zee

van mijn nacht

voorbij het lege land

waar de voorouders rusten

in eeuwige vergetelheid...

*

Er is maar één deur

naar het witte licht

de gouden dageraad

Open haar

en deel met mij

laaiende hunker

brandende liefde

de zilverschijn

en beleef magische eenheid...

Ik ging naar het tehuis waar moeder leefde.

Het was een mooi gebouw, dat zeker

En in de sierlijke tuinen geurde de lente

Het licht van jeugd en leven

*

Binnen rook ik het verval

van verschrompelde lichamen

van aftakelende geheugens

die vergeefs zochten naar begrip

in een eindeloze, eenzame leegte

*

Toen zag ik haar, onherkenbaar verdord

Haar bloedloze, magere handen

plukten aan de lakens van het ledikant

de laatste tijd haar enige verblijf

*

Het was de vrouw die mijn baarde

Ooit een schitterende pianiste

Schepper van rotstuinen, bloemenpracht

De alomtegenwoordigheid in ons huis

*

Zij leek mij zo verloren nu

In haar ogen was het vuur gedoofd

haar blik dwaalde weg zonder mij te zien

als ontwaarde zij reeds de stille zee des doods...

*

Mijn hart sliep
in een waas
van nevellicht
de purperen schijn
van Andromeda

En op de rand
van mijn donkere droom
ontlook iets...
de weerschijn
van een wondere bloem
een vreemde
fluisterende schoonheid

Verrukt staarde ik
naar die verre, ijle glans
de sleutelloze poort
van een volmaakt land
met de zalige huivering
van volmaakte extase

Ik begreep
dat ik niet wilde
dat mijn ziel
ooit nog ontwaakte
uit die betovering
verdreven werd
uit de heerlijkheid
van dat hemels paradijs

Toen de sluiers van de nacht
braken in het ochtendgloren
ontwaakte ik naast jou

En gelukkig…
je sereen gelaat
je zoete adem
je warme liefde
gaven mij weer moed
verzoenden mij
met de realiteit
de vreugde en smart
in dit aards bestaan...

Een grillig gelaat

gebeiteld in de zandrots

door de wind der eeuwen,

aanschouwt met blinde ogen

de blanke bloesems

van de anjelier

*

De stille adem

van de violette luchten

tekent een bizar visioen

op het netvlies van de wereld

*

Angst sluipt langs dooraderde paden

bij de komst van de lichtloze

Enkel de ster van de glimworm

bevat een glinstering van hoop

*

Broos en teder smeult de gloed

van een nieuwe dageraad ...

 De wind blaast eindeloos

kringen over diep water

De oceaan ademt getijden

ruisend in oeroud licht

*

Een zeevrouw

rijzend uit het golvenspel

tekent een kryptisch symbool

in de rimpels van het zand

*

Sneeuwvogels weven

betoverende patronen

op het ritme

van haar magisch lied

Wuivend lacht zij naar de einder

dromend van de vrede

van het kelpwoud

*

In de withete schittering

van de branding

verdwijnt zij weer

in de koele rust

van haar eeuwig heem...

*

Fluister woorden voor mij
Laat ze zoet ademen
Zingen langs je lippen

Verlangen naar de rozen
die bloesemen
in het brandend-witte licht
dat onze harten verbindt

*

Als helende nectar
in de kern van mijn wonden,
los je mijn smart op
in jouw heldere kristallen,
versmolten aan het eind
in het magisch vuur
van eindeloze liefde

Toen we
jou gedachten
jij
ons koningskind,
verdronken
in de rivier der stilte,
restten ons enkel
bittere tranen
en een droom
vol nachtbloemen

Want je sliep al zolang
En de roep van het leven
kon je niet meer wekken
Helaas

Je rustte eindeloos mooi
met gesloten ogen
En in onze herinnering
klonk je lied
zo kristalhelder
zo bronnenklaar

Telkens weer voerde je
onze harten mee
op de tonen
van volmaakte huiver
naar de witte wolk
van je eeuwige stilte

Wanneer het leven donker oogt

De galmende leegte van het niets je overvalt

Weet dan, liefste

Dat je niet bang hoeft te zijn

Dat je alle hoop mag bewaren

Want we leven !

*

Leven !

Dat is helemaal niet evident

Dat is eigenlijk een groot mirakel

Dat wij ons bewust zijn van ons bestaan

Dat wij elkaar herkennen

Dat wij met elkaar praten

Intens kunnen genieten

Eenheid, vreugde en schoonheid kunnen ervaren

Dat wij de mooie momenten kunnen koesteren

en in ons geheugen bewaren

Dat wij kunnen vieren

*

Onze levens lijken toch zo broos

Vergankelijke golven in een kosmische oceaan

Eindeloos, onbegrensd, eeuwig

En alle begrip overstijgend

Maar ook vol mysterieuze levenskracht

*

Daarom liefste,

laten wij tenvolle dit geschenk benutten,

intens liefhebben,

samen dansen

hand in hand

door zonnige weiden,

woud-doorzongen valleien,

onder de tedere lentezon

en in de bloeiende zomer

en het licht in onze ogen laten vertellen :

“Ik hou van je”

“ Ik hou van je lach”

“ Ik hou van alles aan je”

“Ik hou zo van je”

De zoete warmte

van je lichaam

bedwelmt mij

De rozen achter je ogen

bloeien

in de valleien van mijn geest

en je woorden

leiden hun eigen leven

in mijn ziel

maar magisch zijn ze

vol betoverend leven

*

Als je glimlacht

zingt de zomer

in mij

over je dromen

vogelvrij

Ik weet, dat je wacht
hunkerend
op een dag van glorieus licht
na talloze nachten
in kille eenzaamheid

*

Ik weet, dat je wacht
vol verlangen
op het beloofde land
de vlammende gloed
achter de horizon

*

Ik weet, dat je wacht
met gesloten ogen
op een verre roep
het teken van de man
met het tedere hart

*

Ik weet, dat je wacht

op de warmte
van zijn blik
twee sterke armen
om te versmelten, één
tot het eind...

Verliefd zijn is

even zweven

op de tonen

van pure extase

even vertoeven

in het rijk

der goden

even dromen...

*

Weet je, liefste

Ik vind je zo lief en zo licht

En je ogen zijn zo vol licht

En je glimlach

is als een waterval

van warm zonlicht

na een grijze dag

*

Weet je, liefste

Ik hou van je geur

van de warmte van je adem,

de manier waarop je beweegt,

naar me kijkt

Ik hou van alles aan je

Ik hou zo van je...

Ik deelde je ogen
in het bleke licht van de maan
daar waar ik de nachtbloem zoende
in het duister beminde

Ik deelde je ogen
in de schoonheid van Andromeda
daar waar ze geurde
de roos van de mateloze bron
waaraan ik mij laafde

Ik deelde je ogen
in de peilloze diepten der sterren
daar waar ze helder glansden
de spiegels van liefde

Ik deelde je ogen
in het vale ochtendgloren
daar waar vlammen lekten
op de sponde van hartstocht

Ik deelde je ogen
in het zinderend zomergoud
daar waar een duif opvloog, sneeuwwit
ik jou liefhad in dronken extase...

Op een naakte rots

in de harde branding

van het leven

stond zij

alleen....

verlaten....

Toen kwam hij

die leefde

in de fantasie

van haar nachten

Hij omspon haar

met woorden

zo zoet...

Ze streelden

haar droomgezicht

zo zacht...

overspoelden

haar geest

met zalige extase

Toen zijn aura

haar aanraakte

ontvouwde zich

een wonderlijk geheim

het rimpelloos water

van een puur begrijpen

en in zijn ogen

glinsterde de belofte

van volmaakte overgave...

Samen één

o vrouwe lief

samen één…...

Woordenloos streelt
het zomerlicht
de groene kerken,
kleurt de avondzon
het brongras
met gouden stippen

De wind weeft je haar
om mijn verlangende schouder,
terwijl je rust
aan mijn bebloemde borst

Jij lacht om de ijle dans
van een nachtvlinder,
maar ik zweef
op de zachte toetsen
van je liefdeslicht

en vergeet de wereld...

Mijn gedachten

dwalen als atalanta 's

Steeds nauwer cirkelend

rond het licht

dat hen zal verzengen

Vreemde woorden

ontstijgen de leegte

die mijn hart pijnigt

De flarden

van een verhaal

dat nooit eindigt

O sterrenvrouw,

ben jij meer dan een waan,

een zachte sponde

voor mijn moede hoofd

Of toch slechts een droom

bedrieglijk zoet in zijn ijle baan