Donderdag 30 oktober 2014
De stille zee des doods
Ik ging naar het tehuis waar moeder leefde.
Het was een mooi gebouw, dat zeker
En in de sierlijke tuinen geurde de lente
Het licht van jeugd en leven
*
Binnen rook ik het verval
van verschrompelde lichamen
van aftakelende geheugens
die vergeefs zochten naar begrip
in een eindeloze, eenzame leegte
*
Toen zag ik haar, onherkenbaar verdord
Haar bloedloze, magere handen
plukten aan de lakens van het ledikant
de laatste tijd haar enige verblijf
*
Het was de vrouw die mijn baarde
Ooit een schitterende pianiste
Schepper van rotstuinen, bloemenpracht
De alomtegenwoordigheid in ons huis
*
Zij leek mij zo verloren nu
In haar ogen was het vuur gedoofd
haar blik dwaalde weg zonder mij te zien
als ontwaarde zij reeds de stille zee des doods...
*
Bijlagen
Geschreven door Troebadoer om 15:57
Reageer op dit bericht
3 reacties op dit bericht
Een stille groet
kijken we samen op naar iedereen,
waar we van hielden,
en niet meer bij ons zijn
die ons lief waren en nog steeds zijn,
de bloemen staan symbool voor onze herinneringen,
lieve, pijnlijke
maar meest ik mis jullie zo
wij geven onze herinneringen door,
aan onze kinderen,
en die op hun beurt weer aan hun kinderen.
Vergeten doen we jullie nooit,
missen wel…
Fijne Halloween gewenst
Kabouters, heksen en trollen
Gaan je weer laten schrikken met hun grollen
De spinnenwebben hangen straks overal
En de heksen dansen op het heksenbal
Vleermuizen vliegen in het rond
En pompoenen rollen over de grond
Halloween avond die komt eraan
En de kinderen zullen langs de deuren gaan
Ze willen je met hun kleding en maskers laten schrikken
En je stiekem op je schouder tikken
Alleen als je snoep geeft of je bent heel erg bejaard
Zal je dit jaar worden bespaard
.
Mijn mama is 94, en woont sinds 12 jaar bij me... Onbetaalbaar geluk...
Lie(f)s.