Liefdeslicht

Mijn gedachten

dwalen als atalanta 's

Steeds nauwer cirkelend

rond het licht

dat hen zal verzengen

Vreemde woorden

ontstijgen de leegte

die mijn hart pijnigt

De flarden

van een verhaal

dat nooit eindigt

O sterrenvrouw,

ben jij meer dan een waan,

een zachte sponde

voor mijn moede hoofd

Of toch slechts een droom

bedrieglijk zoet in zijn ijle baan

Ik zie je schaduw

blauw huiverend

onder goudomrande wolken

zwevend door versteende tuinen

De donkere dennen fluisteren

eindeloos zacht jouw naam

Hoge sterren herinneren mij

het licht diep in je ogen

Maar je stem bereikt me niet

verdwaald in het bittere water

van begraven eenzaamheid

Plots wenken je handen

slank als zwanenvleugels

Zij ontvouwen zich

als een magische bloem

Vreemd is hun schoonheid

nooit eerder gezien

Een gebed

dat intens uitstroomt :

je eigen gevleugelde zelf...

In het dichte woud
de galmende grotten
van mijn geest
wonen dromen
Zij glanzen als kristal
parels uit de diepzee

Daar is het huis van mijn lief
Ik hoor haar lachen in
de branding van een schelp
haar haar gebleekt
in maan en sterrenlicht
haar gewaad geblauwd
in azuren zomerluchten

O liefste
laat mij knielen voor je gratie
Laat mij verhalen zingen
over vreugde en smart
die de winden fluisteren
Laat mij de nectar
van je lippen drinken

O liefste
Kom dichter bij me
dichter dan de geur van jasmijn
dichter dan regen op mijn huid
Omhels mij zoet
Omvat iedere vezel
zoals de winde doet
de winde van de nacht

Streel de toetsen
van de zomer
die broeierig slaapt
Een gouden dier in rust
Een koepel
van helblauwe vlammen
En heuvels, heuvels,
jadegroen

Meisjes zo verrukkelijk zingend,
hun ogen vol sterren,
vlinders, sneeuwbloemen,
ijle dromen,
een aria van zoete tover

Ruisend bloed,
een witte branding
van kolkend licht
De koninklijke weg,
voorbij de poort van vreugde,
het goddelijk festijn

De zoete zucht van je woorden
Zacht zingend langs bleke maankoralen
Van liefde zwangere fluistertalen
Ademkristallen die zich boorden

Als nectar in de lotus van mijn hart
Deed sneeuwrozen in mij ontluiken
Geur van nachtbloemen, sterrenfuiken
Het licht van minne in een nacht zo zwart

Aan de blauwe einder van je warme ogen
Wenkt de hartstocht, het teder vuur
Onstuimig kozen in het vroege uur
Pure passie in een droom vol regenbogen

Ingesneeuwd tussen muren

van smaragd en zwijgend grijs

fluistert het kristal

zijn ijzig verhaal

De donkere kathedralen,

schoon en statig,

staren in gebroken spiegels

van rumoerig glas

De profeetvogel zingt

een melodie

van duister licht,

van onbereikbare hoop

In de vale schemer van

de in zee verzonken zon

zweeft hij terug

naar de stille nacht

de verdroomde meren...

Je werd geweven
in de schoot van je moeder
Je werd gevormd
in het diepste geheim
Prachtig gevlochten
uit riemen van de aarde

Jij bent de levende band
tussen hen die van je houden
Hemels is de aarde
voor ons
die tot in de wortel
van ons bestaan
verlangden naar jou

Samen met jou
zullen wij de weg gaan
die het leven ons bereidt
En enkel de liefde
zal onze gezel zijn...

In het witte ledikant rust zijn lichaam
mager, bleek als de dood
Zijn handen plukken aan de lakens
Ze hebben hun schoonheid
hun scheppende kracht verloren...

Zielloos is zijn starend oog
Als zij er in kijkt
ziet zij de verlaten wereld
waarin hij nu woont
Een desolate leegte
waar zij hem niet terugvindt
ondanks wanhopig zoeken...

Zij beseft dat hij niet meer weet
wie zij is,

zij, zijn vrouw,
zijn geliefde van weleer...

In tranen wendt zij zich af,
bang om ook te vergaan,
onmenselijk te sterven
in dat peilloos niets...

Jij zong voor mij
als het windekind
dat fluistert
in het lover
van het lentewoud

verhalen
over de diepste hunker
van s' mensen hart
nooit vervuld...

In dit land van waan
ben jij de dageraad
doorschijnend
omhuld door rozenrood...

Je zoete licht ontdooit
mijn besneeuwde hart...

Je beroert mij
Fluistert zacht
Opent gesloten deuren
waarachter
schoonheid wenkt
teder verlangen
zoete razernij...

Ik meer mijn droomschip
in de klare spiegel van je ogen
Laaf mij dorstig
aan de oase van je mond

Je kussen bloeien vuurrood
als volle, geurige rozen
Ik smaak het zoete spinthout
van je gave borsten
Genees al mijn oude pijnen
in de luwte van je schoot

O lieveling,
Ik wou zo graag jou zijn
in jou de dag belevend,
door jouw ogen ziend
wat ik niet zien kan

Jij bent mijn diadeem,
de eerste en de laatste
in het huis van mijn geest
Je gelaatstrekken wonen
voor altijd in het gouden licht
van mijn herinnering

Je vond geen rust meer
verloren als je was
in de weemoed van de tijd

Je sprak mij
over het vallende duister
en telkens troostte ik je
in de nacht van je angsten

Ik opende de sleutelloze poort
van je ziel
Op de grens
van angst en hoop
keek ik
naar de basissteen

En ik zag
de schaduwen vlieden
uit de bedding
van je hart
je pijn vergaan
in een gevleugelde zon :

het levende water
van de liefde...

O vrouwe
die mij betovert

zwevend door rozentuinen

in de vouwen van de wind

zittend in een prieel

van passiebloemen

onder de blauwe ceder

of onder de lage maan

met je gaaf gelaat

glanzend als zilver...

*

O vrouwe

blanke bloesem

getooid met de dauwparels

van een tere dageraad

met de heerlijke geur

van zwarte jasmijn

in een zomernacht

De sterren priemen

door het lover

over jouw pracht...

*

O vrouwe

als ik jou zie

zindert mijn hart

van honinggele zoetheid

de warmte van mijn adem

verdrinkt in je ogen

je aanraking gloeit

op mijn gezicht

als schitterend licht

een wonderlijke droom...

O glorieuze violette
zonnekoningin
Vaarwel grijze verten
Dag o overvloed, weelde
Van bronstig jade
Het vuur van vrouwenogen
Ontketend, geuren zoet en rauw

Kijk mij aan, mijn lief,
Anker je achter mijn hitsige arm
Ga met mij door het giftig groen
Van lenteweiden, fris kreupelhout
Ontvouw je bloem, je lippenrood
Wees roos, laaiend vuur, branding
Naakte passie in een hete zomerdans

De windharp streelt, zingt, verkoelt
Ik zie de wolken in je spiegelmeren
Hoor de roep van de oerwolf
Aanschouw de dans van de kloppende cobra
Op het ritme van loopse drift
Bemin mij, zoetogig dier, albasten vlam
Zalig versmolten, zinderend dronken

*

In het schemerlicht
van ijzige winterdagen

mijmerde ik over jou...
vroeg me af
of jouw warmte in mijn hart
meer was
dan een vage droom...
een ijl verlangen...
een futiele schepping
van mijn verbeelding...

*

Je deed me altijd denken
aan rozen
albasten rozen
in een sterrennacht
en iets in hun geur :
de herinnering aan
de warmte van jouw handen
die ze zachtjes streelden...

*
Maar nu pas besef ik
dat ik je verloor
voor ik je echt kende...
Daarom weende ik
onder de zoete linden
om jou
tranen van jade,
smartkristallen,
waarvan jij
nooit weet had...

*

Ik zie dromen
in de diepzee
van je gedachten
De parels
die jouw schelp omhelst

*
De vlammende vlinders
in je ogen
zijn mij dierbaar

Kristallen van aquamarijn
in helder water
stralend

zoals liefde doet

*

Adem in mij, liefste
Beroer mij met je licht
Wees medeplichtig
in eindeloze overgave...
de eeuwig zoete kus...

Gedachten zijn als bladeren
Bladeren waarin vogels huizen
Paradijsvogels
mooier dan de schoonheid zelf
Maar ook het schuiloord
van gevederde leegte
De raven des doods

Gedachten zijn veranderlijk

veranderlijk als het leven zelf

Zij creëren werelden van
kleur en extase

aantrekking en afstoting
uiterste wanhoop

Werelden van
dromen en bedrog

eenvoud en intrige
zoveel nutteloze pijn

*

Maar aan het eind van het verhaal
vergaan zij, onherroepelijk

samen met hun schepper,
jij, ik, de mens

vergaan zo volkomen
dat het lijkt

alsof zij nooit bestaan hebben,
gewist uit elke herinnering…

Wij heffen het glas
Luid gelach
Een verborgen traan
De tijd omhelzen
in een poging
de schoonheid
van het verleden te bewaren
Onze hoop schijnt
weg te glijden
als zand tussen de vingers

Maar het verleden
slaapt voorgoed
Een nieuwe dag gloort
Oog in oog met de toekomst
Onzeker
maar toch vastberaden
kijken wij uit
naar de geboorte
van het nieuwe jaar...

Vrede en geluk voor elk mensenkind...

Onder de tamarinde
staat zij in bloei
Het blauwe maanlicht
kleurt haar lippen
Haar lokken sieren
als een zee de boom
met golvend licht...


Zalig deint haar lichaam
als een felle vloed
een naakte vlam
van brandend rood
in een wervelende vuurdans
van tomeloze passie...