Heb je lief

Verdronken in de herinnering
Een lieve, mooie engel
Te vroeg gedwongen volwassen
Haar ogen, in-treurig
Het besef dat het zwarte einde
Naar haar klauwt

Sinds haar heengaan
Drijft zij als een lotusbloem
Zweeft doelloos als een rozenblad
Gebroken is haar hart
Smart verschroeit haar ziel

Maar zie
De stilte fluistert
De nacht licht op
Zij hoort een ijle stem
Nauwelijks herkenbaar
Is haar zang
Helder en puur

Ween niet, mama
Ik rust nu
In een heerlijk oord
Op lieflijke heuvelruggen
Rijzen
Donkerblauwe ceders
Ruisen
Jadegroene tamarinden
Ik wacht op jou…

Ween niet, mama
Ik vertoef nu
Op albasten stranden
In het peilloze azuur
Wenken
Bloedrode koralen
Ritsen
Zilveren parels
Ik wacht op jou…

Ik wacht op jou…

Ik vind je heerlijker
dan de schoonheid
die danst in de heuvels
als het lente wordt

Ik verga in je ogen
een visioen van
magisch blauw
in eindeloze
zonwitte verten

En ik koester je glimlach
een waterval
van warm zonlicht
na lange grauwe regendagen

En ik hou van je geur
de warmte van je adem,
de manier waarop je beweegt,
naar me kijkt

Weet je liefste,
Ik hou van alles aan je
Ik hou zo van je...

Ik zat neer, luisterend...

De stilte ontvouwde zich

ontzagwekkend in haar kracht...

Ik speurde een gouden vogel

zwevend boven de blauwe leegte

Hij streek neer bij de bron

in de vallei van verleden dagen...

En ik meende jou te herkennen

hoopte dat je de uren zou tellen

de herinnering aan

de jaren van vreugde samen

in het o zo beloofde land...

En ik wenste dat je je zou laven

aan de bron die leven geeft

om samen met mij

de werkelijkheid te schouwen

in de spiegel...

de droomspiegel

van volmaakte liefde...

Au bord de la rivière éternelle
Je me suis assis...
Et j’ai pleuré...

Et j’ai compris...
Qu’il était inutile de parler de l’amour...

Car l’amour possède sa propre voix...

Et j’ai compris qu’il ne m’appartient pas
De diriger le cours de l’amour...

Car c’est l’amour
S’il m’en juge digne,
Qui dirige le mien...

Als je eens wist,
hoe een hart schreit,
omdat het eenzaam is,
altijd,
dan kan het de weg inslaan,
die naar mijn huis leidt

Als je eens wist,
hoe teder verkwikkend
het ene, goede hart
kan zijn
voor het andere hart,
smartvol verloren,
dan kwam je
aan mijn voeten zitten,
je zou een zus voor me zijn

Als je eens wist,
hoe diep ik je graag zie,
dan zou je simpel
mijn deur openen
en je warmen
bij de haard van liefde,
het brandende hout
van vriendschap

Vanavond

Zag ik een sterretje,

heel hoog

in de diepe nacht

Het leek mij

of het van zilver was

en dat het twinkelde,

dat het het lichtje

van een wereld was

die ik niet kende,

maar wel graag

zou willen kennen

Weet je wat ik

je wil vragen,

lieve Sint ?

Wel….

Geen speelgoed,

geen snoep

of klatergoud

maar…

Pluk zo’n sterretje

uit het firmament

voor mij,

asjeblief

Ik zal het bewaren

in mijn hart,

het koesteren

en laten schitteren,

om onze koude wereld

wat te verwarmen,

om haar

wat licht,

wat liefde te schenken...

Op een dag was hij er niet meer
Ik vroeg mij af waar hij
heengegaan was
Had hij wel ooit bestaan

Dat vroeg ik aan
een kleine plek in de hersens
een zenuwknooppunt
niet groter dan een dobbelsteen
geheugen genaamd

Ik besefte plots hoe nietig ik was
Hoe onbeduidend mijn streven
Hoe machteloos mijn zijn
Hoe betekenisloos
mijn bestaan
afhankelijk van iets
niet groter
dan een teerling

Even liet ik je vingers los
betoverd door je zilveren lach
de glans van je ivoren lichaam

Schaamteloos rekte je je uit
verleidelijk, zoals je blik
die leek te fluisteren :
‘Ben ik niet mooi, o man ‘

O ja, eindeloos mooi was je
mooi als de dageraad
die naakt voortsnelt
over ongerepte sneeuw

Je deed mijn bloed ruisen
als de branding in de storm
  de prangende hitte van passie

Toen verstrengelden
 onze lichamen zich
worstelden teder
in een lawine van zoetheid

Mijn lippen zoenden koortsig

elk plekje van je huid
mijn tong maakte je dol
gek van pure hartstocht
tot je uiteindelijk smachtte
in een hoogtepunt van extase