Het levende water

O vrouwe
die mij betovert

zwevend door rozentuinen

in de vouwen van de wind

zittend in een prieel

van passiebloemen

onder de blauwe ceder

of onder de lage maan

met je gaaf gelaat

glanzend als zilver...

*

O vrouwe

blanke bloesem

getooid met de dauwparels

van een tere dageraad

met de heerlijke geur

van zwarte jasmijn

in een zomernacht

De sterren priemen

door het lover

over jouw pracht...

*

O vrouwe

als ik jou zie

zindert mijn hart

van honinggele zoetheid

de warmte van mijn adem

verdrinkt in je ogen

je aanraking gloeit

op mijn gezicht

als schitterend licht

een wonderlijke droom...

O glorieuze violette
zonnekoningin
Vaarwel grijze verten
Dag o overvloed, weelde
Van bronstig jade
Het vuur van vrouwenogen
Ontketend, geuren zoet en rauw

Kijk mij aan, mijn lief,
Anker je achter mijn hitsige arm
Ga met mij door het giftig groen
Van lenteweiden, fris kreupelhout
Ontvouw je bloem, je lippenrood
Wees roos, laaiend vuur, branding
Naakte passie in een hete zomerdans

De windharp streelt, zingt, verkoelt
Ik zie de wolken in je spiegelmeren
Hoor de roep van de oerwolf
Aanschouw de dans van de kloppende cobra
Op het ritme van loopse drift
Bemin mij, zoetogig dier, albasten vlam
Zalig versmolten, zinderend dronken

*

In het schemerlicht
van ijzige winterdagen

mijmerde ik over jou...
vroeg me af
of jouw warmte in mijn hart
meer was
dan een vage droom...
een ijl verlangen...
een futiele schepping
van mijn verbeelding...

*

Je deed me altijd denken
aan rozen
albasten rozen
in een sterrennacht
en iets in hun geur :
de herinnering aan
de warmte van jouw handen
die ze zachtjes streelden...

*
Maar nu pas besef ik
dat ik je verloor
voor ik je echt kende...
Daarom weende ik
onder de zoete linden
om jou
tranen van jade,
smartkristallen,
waarvan jij
nooit weet had...

*

Ik zie dromen
in de diepzee
van je gedachten
De parels
die jouw schelp omhelst

*
De vlammende vlinders
in je ogen
zijn mij dierbaar

Kristallen van aquamarijn
in helder water
stralend

zoals liefde doet

*

Adem in mij, liefste
Beroer mij met je licht
Wees medeplichtig
in eindeloze overgave...
de eeuwig zoete kus...

Gedachten zijn als bladeren
Bladeren waarin vogels huizen
Paradijsvogels
mooier dan de schoonheid zelf
Maar ook het schuiloord
van gevederde leegte
De raven des doods

Gedachten zijn veranderlijk

veranderlijk als het leven zelf

Zij creëren werelden van
kleur en extase

aantrekking en afstoting
uiterste wanhoop

Werelden van
dromen en bedrog

eenvoud en intrige
zoveel nutteloze pijn

*

Maar aan het eind van het verhaal
vergaan zij, onherroepelijk

samen met hun schepper,
jij, ik, de mens

vergaan zo volkomen
dat het lijkt

alsof zij nooit bestaan hebben,
gewist uit elke herinnering…

Wij heffen het glas
Luid gelach
Een verborgen traan
De tijd omhelzen
in een poging
de schoonheid
van het verleden te bewaren
Onze hoop schijnt
weg te glijden
als zand tussen de vingers

Maar het verleden
slaapt voorgoed
Een nieuwe dag gloort
Oog in oog met de toekomst
Onzeker
maar toch vastberaden
kijken wij uit
naar de geboorte
van het nieuwe jaar...

Vrede en geluk voor elk mensenkind...

Onder de tamarinde
staat zij in bloei
Het blauwe maanlicht
kleurt haar lippen
Haar lokken sieren
als een zee de boom
met golvend licht...


Zalig deint haar lichaam
als een felle vloed
een naakte vlam
van brandend rood
in een wervelende vuurdans
van tomeloze passie...

Heb je lief

dan smelt je

bij het zien van lippen,

bloeiend

als een half ontloken rozenknop,

een slanke halsboog,

de gratie van mooie ogen,

het windlicht van gouden haar…

*

Heb je lief

dan ben je

zinderend kristal

boven het verre amelkoren

in een zoete zomer,

een eenzame vogel,

sneeuw en indigo tegelijk,

stijgend op hete winden

naar extatische hoogten…

*

Heb je lief

dan aanbid je

de tedere minnaar,

de goddelijke danser,

de rode gloed van wilde passie,

de nectar van zijn streling,

de enige die jou noemt

bij je diepste naam…

*

Verdronken in de herinnering
Een lieve, mooie engel
Te vroeg gedwongen volwassen
Haar ogen, in-treurig
Het besef dat het zwarte einde
Naar haar klauwt

Sinds haar heengaan
Drijft zij als een lotusbloem
Zweeft doelloos als een rozenblad
Gebroken is haar hart
Smart verschroeit haar ziel

Maar zie
De stilte fluistert
De nacht licht op
Zij hoort een ijle stem
Nauwelijks herkenbaar
Is haar zang
Helder en puur

Ween niet, mama
Ik rust nu
In een heerlijk oord
Op lieflijke heuvelruggen
Rijzen
Donkerblauwe ceders
Ruisen
Jadegroene tamarinden
Ik wacht op jou…

Ween niet, mama
Ik vertoef nu
Op albasten stranden
In het peilloze azuur
Wenken
Bloedrode koralen
Ritsen
Zilveren parels
Ik wacht op jou…

Ik wacht op jou…

Ik vind je heerlijker
dan de schoonheid
die danst in de heuvels
als het lente wordt

Ik verga in je ogen
een visioen van
magisch blauw
in eindeloze
zonwitte verten

En ik koester je glimlach
een waterval
van warm zonlicht
na lange grauwe regendagen

En ik hou van je geur
de warmte van je adem,
de manier waarop je beweegt,
naar me kijkt

Weet je liefste,
Ik hou van alles aan je
Ik hou zo van je...

Ik zat neer, luisterend...

De stilte ontvouwde zich

ontzagwekkend in haar kracht...

Ik speurde een gouden vogel

zwevend boven de blauwe leegte

Hij streek neer bij de bron

in de vallei van verleden dagen...

En ik meende jou te herkennen

hoopte dat je de uren zou tellen

de herinnering aan

de jaren van vreugde samen

in het o zo beloofde land...

En ik wenste dat je je zou laven

aan de bron die leven geeft

om samen met mij

de werkelijkheid te schouwen

in de spiegel...

de droomspiegel

van volmaakte liefde...

Au bord de la rivière éternelle
Je me suis assis...
Et j’ai pleuré...

Et j’ai compris...
Qu’il était inutile de parler de l’amour...

Car l’amour possède sa propre voix...

Et j’ai compris qu’il ne m’appartient pas
De diriger le cours de l’amour...

Car c’est l’amour
S’il m’en juge digne,
Qui dirige le mien...

Als je eens wist,
hoe een hart schreit,
omdat het eenzaam is,
altijd,
dan kan het de weg inslaan,
die naar mijn huis leidt

Als je eens wist,
hoe teder verkwikkend
het ene, goede hart
kan zijn
voor het andere hart,
smartvol verloren,
dan kwam je
aan mijn voeten zitten,
je zou een zus voor me zijn

Als je eens wist,
hoe diep ik je graag zie,
dan zou je simpel
mijn deur openen
en je warmen
bij de haard van liefde,
het brandende hout
van vriendschap

Vanavond

Zag ik een sterretje,

heel hoog

in de diepe nacht

Het leek mij

of het van zilver was

en dat het twinkelde,

dat het het lichtje

van een wereld was

die ik niet kende,

maar wel graag

zou willen kennen

Weet je wat ik

je wil vragen,

lieve Sint ?

Wel….

Geen speelgoed,

geen snoep

of klatergoud

maar…

Pluk zo’n sterretje

uit het firmament

voor mij,

asjeblief

Ik zal het bewaren

in mijn hart,

het koesteren

en laten schitteren,

om onze koude wereld

wat te verwarmen,

om haar

wat licht,

wat liefde te schenken...

Op een dag was hij er niet meer
Ik vroeg mij af waar hij
heengegaan was
Had hij wel ooit bestaan

Dat vroeg ik aan
een kleine plek in de hersens
een zenuwknooppunt
niet groter dan een dobbelsteen
geheugen genaamd

Ik besefte plots hoe nietig ik was
Hoe onbeduidend mijn streven
Hoe machteloos mijn zijn
Hoe betekenisloos
mijn bestaan
afhankelijk van iets
niet groter
dan een teerling

Even liet ik je vingers los
betoverd door je zilveren lach
de glans van je ivoren lichaam

Schaamteloos rekte je je uit
verleidelijk, zoals je blik
die leek te fluisteren :
‘Ben ik niet mooi, o man ‘

O ja, eindeloos mooi was je
mooi als de dageraad
die naakt voortsnelt
over ongerepte sneeuw

Je deed mijn bloed ruisen
als de branding in de storm
  de prangende hitte van passie

Toen verstrengelden
 onze lichamen zich
worstelden teder
in een lawine van zoetheid

Mijn lippen zoenden koortsig

elk plekje van je huid
mijn tong maakte je dol
gek van pure hartstocht
tot je uiteindelijk smachtte
in een hoogtepunt van extase