Verloren liefde

Vlieg op doorschijnende vleugels

naar het verborgen land
dat schittert

voorbij de weemoed
van je hart...

*

Streel niet langer

de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart

die je pijnigden
eindeloos bitter...

*

Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt

de eeuwigheid danst
sluimerzacht

*

Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen
rozen argeloze vogels zijn

*

Laaf je aan de bron
van brandend-witte dromen

ademende vrede
in de vallei van licht

*

Toon je glanzende gelaat
de lach om je mond
je ogen, wonderlijk klaar
je tedere handen
die de geliefde wenken...

Heb je lief

dan smelt je

bij het zien van lippen,

bloeiend

als een half ontloken rozenknop,

een slanke halsboog,

de gratie van mooie ogen,

het windlicht van gouden haar...

*

Heb je lief

dan ben je

zinderend kristal

boven het verre amelkoren

in een zoete zomer,

een eenzame vogel,

sneeuw en indigo tegelijk,

stijgend op hete winden

naar extatische hoogten...

*

Heb je lief

dan aanbid je

de tedere minnaar,

de goddelijke danser,

de rode gloed van wilde passie,

de nectar van zijn streling,

de enige die jou noemt

bij je diepste naam...

*

*

*

Jouw wang raakt vederlicht de mijne
Ik ruik de aarde van je adem
Proef het zout van je huid
Ga onder in de zee van je ogen
Ik begraaf mijn vingers
in je zachte vormen
Mijn lippen proeven bevend
hun tegenpolen
De zeven chacra's stromen
wijd open
in kosmische extase
in zoete razernij...

Even is alle leed geleden
De eenheid hersteld
De liefde bloesemend
In dit magische moment...

*

Hij wou je niet vinden
De kou was zo intens...

Maar hij kon het niet,

jou vergeten...
Je stem,
een verloren lied
Je herinnering...

Hij dronk de weemoed,
de onverbiddelijke schoonheid
van je hartsverhalen...

Jij ontwrichtte de vrede
van zijn koninkrijk...

Maar hij verging niet
en zong van de liefde
die rond hem parelde...

*

In de schemering sluimeren
mijn gedachten
die aarzelen
op de tinnen van jouw droomkasteel...

Maar één ervan schrijdt
als een magische prins
op zijn eenhoorn
door de eindeloze gang
van mateloos verlangen…
van tomeloze hunkering…

En aan het eind
wordt de droom
dan toch
werkelijkheid
wenkt
de zalige verrukking
in de troonzaal
van jouw hart...

Verliefd zijn

is je arm leggen

om de schouder

van een droom

teder en licht...

heftig en stralend...

*

Verliefd zijn

is wandelen

in een hemelse tuin

vol sneeuwrozen

die plots veranderen

en opstijgen

als witte vlinders...

*

Verliefd zijn

is totale overgave

eindeloos vertrouwen

onvoorwaardelijk...

vertoeven

in een magische wereld...

de dans der goden...

*

Verliefd zijn

is de intense extase

de schoonheid

zo transparant

de zaligheid voelen

ongekend...

van het eenzijn

met haar die je betovert...

*

*

*

*

Kom liefste,

Ontkleed je ogen voor mij

Want ik zie in jou

meer dan de vrouw alleen

meer dan het licht

dat ik vond in je dromen

Kom, zoek mij

Verdwaal in mijn dal

van zoete vergetelheid

Los je smart op

in de oceaan

van mijn zacht begrijpen

en rust voorgoed in mijn hart

onbekommerd...

Vlinder,
lelieblank,
witte roos
in het goud van
brem en boterbloemen
*
Weerloos dwalend
door verlaten dalen
als een sneeuwkolibrie
*
Zorgeloos puurt
zij de nectar
uit zoete kelken,
zingt onhoorbaar
haar argeloos lied
*
Zij zal ter ruste gaan
als de einder bloedrood kleurt,
en de purpervlinders
rusteloos dansen
in het walmend fakkellicht...

*

*

Ik noemde je
mijn allerliefste
Je geur bedwelmde me
als een zee vol jasmijn

De zoete fluisterwind
was je gezang
de weemoed
van het zomerse land
je gewaad

In de lach van je ogen
zag ik een wereld
die blij danste
in zon en maanlicht

Maar aan het eind
bleek het sprookje
even bedrieglijk
als de schoonheid
van een luchtkasteel

smaakte ik enkel
de bittere illusie
die zo vaak schuilt
in een mooie droom...

Je zoekt

binnen in mij

naar een droom

die zweeft

boven de zee

van mijn nacht

voorbij het lege land

waar de voorouders rusten

in eeuwige vergetelheid...

*

Er is maar één deur

naar het witte licht

de gouden dageraad

Open haar

en deel met mij

laaiende hunker

brandende liefde

de zilverschijn

en beleef magische eenheid...

Ik ging naar het tehuis waar moeder leefde.

Het was een mooi gebouw, dat zeker

En in de sierlijke tuinen geurde de lente

Het licht van jeugd en leven

*

Binnen rook ik het verval

van verschrompelde lichamen

van aftakelende geheugens

die vergeefs zochten naar begrip

in een eindeloze, eenzame leegte

*

Toen zag ik haar, onherkenbaar verdord

Haar bloedloze, magere handen

plukten aan de lakens van het ledikant

de laatste tijd haar enige verblijf

*

Het was de vrouw die mijn baarde

Ooit een schitterende pianiste

Schepper van rotstuinen, bloemenpracht

De alomtegenwoordigheid in ons huis

*

Zij leek mij zo verloren nu

In haar ogen was het vuur gedoofd

haar blik dwaalde weg zonder mij te zien

als ontwaarde zij reeds de stille zee des doods...

*

Mijn hart sliep
in een waas
van nevellicht
de purperen schijn
van Andromeda

En op de rand
van mijn donkere droom
ontlook iets...
de weerschijn
van een wondere bloem
een vreemde
fluisterende schoonheid

Verrukt staarde ik
naar die verre, ijle glans
de sleutelloze poort
van een volmaakt land
met de zalige huivering
van volmaakte extase

Ik begreep
dat ik niet wilde
dat mijn ziel
ooit nog ontwaakte
uit die betovering
verdreven werd
uit de heerlijkheid
van dat hemels paradijs

Toen de sluiers van de nacht
braken in het ochtendgloren
ontwaakte ik naast jou

En gelukkig…
je sereen gelaat
je zoete adem
je warme liefde
gaven mij weer moed
verzoenden mij
met de realiteit
de vreugde en smart
in dit aards bestaan...

Een grillig gelaat

gebeiteld in de zandrots

door de wind der eeuwen,

aanschouwt met blinde ogen

de blanke bloesems

van de anjelier

*

De stille adem

van de violette luchten

tekent een bizar visioen

op het netvlies van de wereld

*

Angst sluipt langs dooraderde paden

bij de komst van de lichtloze

Enkel de ster van de glimworm

bevat een glinstering van hoop

*

Broos en teder smeult de gloed

van een nieuwe dageraad ...

 De wind blaast eindeloos

kringen over diep water

De oceaan ademt getijden

ruisend in oeroud licht

*

Een zeevrouw

rijzend uit het golvenspel

tekent een kryptisch symbool

in de rimpels van het zand

*

Sneeuwvogels weven

betoverende patronen

op het ritme

van haar magisch lied

Wuivend lacht zij naar de einder

dromend van de vrede

van het kelpwoud

*

In de withete schittering

van de branding

verdwijnt zij weer

in de koele rust

van haar eeuwig heem...

*

Fluister woorden voor mij
Laat ze zoet ademen
Zingen langs je lippen

Verlangen naar de rozen
die bloesemen
in het brandend-witte licht
dat onze harten verbindt

*

Als helende nectar
in de kern van mijn wonden,
los je mijn smart op
in jouw heldere kristallen,
versmolten aan het eind
in het magisch vuur
van eindeloze liefde

Toen we
jou gedachten
jij
ons koningskind,
verdronken
in de rivier der stilte,
restten ons enkel
bittere tranen
en een droom
vol nachtbloemen

Want je sliep al zolang
En de roep van het leven
kon je niet meer wekken
Helaas

Je rustte eindeloos mooi
met gesloten ogen
En in onze herinnering
klonk je lied
zo kristalhelder
zo bronnenklaar

Telkens weer voerde je
onze harten mee
op de tonen
van volmaakte huiver
naar de witte wolk
van je eeuwige stilte

Wanneer het leven donker oogt

De galmende leegte van het niets je overvalt

Weet dan, liefste

Dat je niet bang hoeft te zijn

Dat je alle hoop mag bewaren

Want we leven !

*

Leven !

Dat is helemaal niet evident

Dat is eigenlijk een groot mirakel

Dat wij ons bewust zijn van ons bestaan

Dat wij elkaar herkennen

Dat wij met elkaar praten

Intens kunnen genieten

Eenheid, vreugde en schoonheid kunnen ervaren

Dat wij de mooie momenten kunnen koesteren

en in ons geheugen bewaren

Dat wij kunnen vieren

*

Onze levens lijken toch zo broos

Vergankelijke golven in een kosmische oceaan

Eindeloos, onbegrensd, eeuwig

En alle begrip overstijgend

Maar ook vol mysterieuze levenskracht

*

Daarom liefste,

laten wij tenvolle dit geschenk benutten,

intens liefhebben,

samen dansen

hand in hand

door zonnige weiden,

woud-doorzongen valleien,

onder de tedere lentezon

en in de bloeiende zomer

en het licht in onze ogen laten vertellen :

“Ik hou van je”

“ Ik hou van je lach”

“ Ik hou van alles aan je”

“Ik hou zo van je”

De zoete warmte

van je lichaam

bedwelmt mij

De rozen achter je ogen

bloeien

in de valleien van mijn geest

en je woorden

leiden hun eigen leven

in mijn ziel

maar magisch zijn ze

vol betoverend leven

*

Als je glimlacht

zingt de zomer

in mij

over je dromen

vogelvrij

Ik weet, dat je wacht
hunkerend
op een dag van glorieus licht
na talloze nachten
in kille eenzaamheid

*

Ik weet, dat je wacht
vol verlangen
op het beloofde land
de vlammende gloed
achter de horizon

*

Ik weet, dat je wacht
met gesloten ogen
op een verre roep
het teken van de man
met het tedere hart

*

Ik weet, dat je wacht

op de warmte
van zijn blik
twee sterke armen
om te versmelten, één
tot het eind...