Droomvallei

Ik wandel door de leegte

en alleen de wolken

zijn mijn gezel...

*

Ver, heel ver

hoor ik een zilveren lach

de stem van de jeugd…

denk ik toch…

of is het verbeelding

misschien…

het smachten

van mijn eigen, stil verlangen…...

*

Zacht raak ik de schors aan

van een oude beuk, eindeloos hoog

die zijn schaduw werpt

over mij en mijn mijmeringen...

*

Wees goed voor mij

schijnt hij te fluisteren

doe mij geen pijn

Mijn bladeren

zullen je beschutting geven

en ik zal je verhalen

over de geheimen van de wind

jij die zoekt

naar een zacht begrijpen...

*

Ik lag
naast je
in het bloeiende licht
van je blauwe adem

Hoorbaar
fluisterde ik je naam
en je glimlachte
in de vreemde wereld
van je droom

Verloren in de nacht
van verlangen
wachtte ik
op de geboorte
van een nieuwe dag
en op jou...

*

Ik zie hen gaan
door de schemering der tijden,
de kinderen van het licht,
dragers van het magisch woord,
het mystieke vuur…
Voorbij de tekenen
van vergane jeugd
bloeit de gouden lotus
van onvergankelijk leven...
Lichamen verwelken
maar onder de mantel
van ijs en sneeuw
dromen zaden
van een nieuwe lente,
van het avontuur
van bewustzijn
en vreugde ...

*

*

Jouw ogen hebben
een boom geplant in mijn hart
Het smaragd van zijn kroon
is balsem voor mijn ziel
In zijn takken huist de troostervogel
*
Hij zingt over het azuur van bergkruinen,
de stilte van woud-doorzongen schaduwdalen,

de schoonheid van uitheemse eilandtuinen,
de magie van heldere stroomverhalen,
der winden diep-verliefde fluistertalen

*

Op de tonen van zijn lied
zwerf ik eeuwig door mooie werelden...

*

*

Daar ben je dan
o bloem die bloeide in mijn droom
zacht en open
teder en fel

Als maanlicht zwierf je
door de wouden van mijn geest
De tijdwind voerde ze mee
die glanzende ogen van jou
Even rustte ik aan hun oevers...

Kom liefste
woon nu voorgoed in mij
slaap in mijn huis
drink mijn liefde
fluister zacht

want zonder jouw
zoete woorden
kan ik niet
van schoonheid spreken
de heerlijkheid van het leven smaken

Jij bant de leegte uit mij
de verstenende kilte van het niets
Jij bent mijn zilverster
mijn allesroos
het zonnelied van mijn bestaan...

*

*

Ik meen je te ontwaren
als sterrenlicht
als een stralenwind
in de kille ravijnen
van de blinde nacht...

*

De glans van je aura
weeft sublieme patronen
cirkels van smaragd
aureolen van zilverwit
door dit duister land...

*

Diep in de riften
van vervlogen dromen
bij de snaren van de ijsharp
slapen jouw ademkristallen
Zij wachten op het tere pastel
van een verre dageraad
het lied van de zuidenwind
vol zoet verlangen :
'Als de liefde ontwaakt'...

*

In het schemerrood
van de blauwe avond
dralen je woorden
en ik ontwaak

in de vreemde namen
van jouw nacht...

Ik zoek het raadsel

in je ogen

De wortels van de taal

die jij spreekt

om te leven...

Een glans ligt erover
als de geur van jasmijn
die bloeit
in het duister...

Uit die bloem

ontspruit ze...

jouw liefde...

Ik droom er van met jou te gaan
door zonnige weiden
hand in hand in de jonge zomer
en mij te verblijden
dansend op een regenboog
van gouden tinten,
midden in je stralende aura

Ik wil in je ogen kijken,
peilloos diepe meren,
zoekend naar de beelden
die je van mij bewaart
Luisterend naar je zoete stem
die de onrust bedaart,
de kilte verdrijft
uit mijn droeve hart

Ik wil van je houden
een schouder bieden voor je verdriet
een troost zijn in donkere dagen
alle angst van je wegnemen
je pijn doen vervagen
in de gouden warmte
van ' Ik zie je graag '

Hopeloos dwaal ik
door bittere droomlanden,
liefste,
Ze weerspiegelen slechts naakte leegte,
de smart van een radeloze ziel.

Want jouw ster licht niet meer
en jouw liefde,
die me in haar zoete armen meedroeg,
naar het magische dal van de vlinders,
naar de blanke bloem in het zilver maanzand,
naar de zomerwind
die zong van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel,
naar de schoonheid van het wintermeisje
met een sneeuwvlaag in haar lokken,
naar de bloeiende kracht van het volle leven,
naar de poort zonder sleutel,
het verborgen paradijs...

Die liefde,
stralend als een wonderbare dageraad,
is thans verloren voor mij,
voor immer vergaan...

In de dauwkelk van mijn dromen

zie ik je zongouden haar

en je glimlach die zich ontvouwt

Het visioen van een nieuw ontwaken
een waterval van magisch licht
transparante werelden vol extase

*

Je komt naar me toe

en je zweeft hand in hand met mij

over zonnige weiden

Onze lach is zorgeloos
onder purperluchten
Ogen die schitteren
Sterren verbleken
Wil dat het nooit voorbijgaat...

*

*

Er waren bloemen
in mijn handen
helder als zonlicht
toen ik je vond

Ik kuste de tijd met jou
aanbad de jaren
die je me schonk

En er was een visioen
van wat nog komen zou...
zo eindeloos mooi...

Maar de eeuwigheid
wierp haar schaduw…
raakte ons
dieper
dan mijn droom...
jouw droom...

Hoe lang zijn de dagen

hoe eindeloos de paden

die zij samen gaan

Waarheen waait de wind
die hun dromen meevoert

Misschien naar een eeuwig-bloeiende tuin
een orakel tussen granieten koningen
dat hen de geheimen van het leven onthult

of naar de kristallen raadselmeren

de ranke bomen als groene kathedralen

de gouden zonneroos zo honingwarm

het diepste blauw zo magisch helder

Betoverende schoonheid die wasemt tussen de heuvels
Pure magie waardoor hun hart ontvlamt
hun gemoed in verrukking, de dans der geliefden...

Eens bloeide hun naam

met de gloed van de periant

de kelk in smaragd

de bladen geweven goud

en het lied

dat zij zongen

boven de doornen

de rand van de leegte...

De duisternis boetseerde hen…

In klei leefde de droom…

Niemand herinnert zich nu

hun as in de urnen van de tijd

Niemand…...

Zacht, heel zacht kwam je

als glinsterende sneeuw

fladderend als vlindervleugels

*

Licht dwaalde om je

als een bevroren waas

plots uitslaand in ijle vlammen

*

Zalig dicht was je

Mijn hart verging

in de lichte waters van je ogen

*

Je lippen zongen

robijnrode tongen

als een rad van vuur

*

Heerlijk welfden

zachte heuvels

in teder albast

*

Verdwaasd en dronken

in de golvende vlakten

de hete diepten

van je sidderende schrijn...

*

*

*

Ach, hoe poëzie geheimen ontrafelt,
enigma's creëert,
dromen weeft,
mateloos drinkt van het leven,
speelt met kleuren als een anolis,
nooit verzadigd...

*

O dichteres, je tovert me om tot een sonnet
Je beroert mij met gedachten
waarin een mysterie woont
Je ademt je licht in mij,
de aura van een ongezien verschijnen
In je ogen slaapt een donker meer,
de diepten van het verborgene...

O vrouwe,
Ik vraag me soms af
of jouw aanwezigheid
in mijn hart meer was
dan een vage droom
een ijl verlangen
een futiele schepping
van mijn verbeelding...

*

Je deed me denken
aan rozen
albasten rozen
in een sterrennacht
en iets in hun geur :
de herinnering aan
de warmte van jouw handen
die ze zachtjes streelden...

*

Ik besef nu
dat ik je verloor
voor ik je echt kende,
Daarom weende ik
onder de zoete linde om jou
tranen van nachtpijn,
smartkristallen,
waarvan jij
nooit weet had...

Vlieg op doorschijnende vleugels

naar het verborgen land
dat schittert

voorbij de weemoed
van je hart...

*

Streel niet langer

de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart

die je pijnigden
eindeloos bitter...

*

Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt

de eeuwigheid danst
sluimerzacht

*

Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen
rozen argeloze vogels zijn

*

Laaf je aan de bron
van brandend-witte dromen

ademende vrede
in de vallei van licht

*

Toon je glanzende gelaat
de lach om je mond
je ogen, wonderlijk klaar
je tedere handen
die de geliefde wenken...

Heb je lief

dan smelt je

bij het zien van lippen,

bloeiend

als een half ontloken rozenknop,

een slanke halsboog,

de gratie van mooie ogen,

het windlicht van gouden haar...

*

Heb je lief

dan ben je

zinderend kristal

boven het verre amelkoren

in een zoete zomer,

een eenzame vogel,

sneeuw en indigo tegelijk,

stijgend op hete winden

naar extatische hoogten...

*

Heb je lief

dan aanbid je

de tedere minnaar,

de goddelijke danser,

de rode gloed van wilde passie,

de nectar van zijn streling,

de enige die jou noemt

bij je diepste naam...

*

*

*

Jouw wang raakt vederlicht de mijne
Ik ruik de aarde van je adem
Proef het zout van je huid
Ga onder in de zee van je ogen
Ik begraaf mijn vingers
in je zachte vormen
Mijn lippen proeven bevend
hun tegenpolen
De zeven chacra's stromen
wijd open
in kosmische extase
in zoete razernij...

Even is alle leed geleden
De eenheid hersteld
De liefde bloesemend
In dit magische moment...