Het einde van de reis

Reizend door vreemde zeeën
van gedachten, alleen...
Op zoek naar haar
in wiens ogen
ik vrede zal vinden...

Over vergrendelde diepten
dwaalt haar glimlach,
zet de stilte van de wereld
in vuur en vlam...

Kalm en diep als de oceaan
lacht zij in de golven,
waar schoonheid geboren wordt
in de ruisende klanke
van haar gelaat...

O vrouw van mijn dromen
zo wondermooi gemarmerd
Geef me de zachte huid van je vingers,
de dans van je magische leden.

Zwerf eeuwig met mij
door droefheidsloze landen
onder een gulden zon...

Zonwitte stranden

Het gekrijt van de meeuwen

De wind voert de geur mee

van vergeten eilanden...

*

In de ijle luchten

zweeft de albatros

boven het zilver

van de eeuwige zee...

*

Een eenzame roep

weerklinkt

als stil verlangen

in het laatste goud

van de avondzon...

*

De duinrozen stralen

tussen het helmgras

De schuimende branding

ruist eindeloos

De nacht klopt aan...

Mijn verlangen glanst
in de meren van je ogen
als honinggele warmte...

*
Ongeziene, vreemde werelden
bloeien als wonderbloemen
in de beelden
die je van mij bewaart...

*

En daar voorbij, eindeloos ver...
als een ongrijpbare belofte...
wasemt een goddelijke geur
een ondoorgrondelijk weten
een verborgen gloed...

de geheime tuin van Eden...

het gedroomde land

van volmaakte liefde...

*

Tussen de bomen
lag de vijver
het stille water...

Hij keek naar haar
en zij naar hem
weerspiegeld...

De wind rimpelde het water
en blies de gezichten weg...

Maar zij wisten :
dit is niet voor lang
En zij glimlachten, hand in hand..

Slechts af en toe heb ik het grote geluk gehad

een glimp te mogen opvangen van jou

Liefste van me,

Hartendief,

Wonderschone, verre koningin

*

In je tedere vlucht

heb je heel even

met ijle vingers

de tinnen van mijn geest beroerd

*

Maar dat was genoeg

genoeg om het kind in mijn hart

te laten dansen

op de tonen van een betoverend lied

vol mysterieuze schoonheid

even geheimzinnig

als jouw onnavolgbare glimlach

*

Mijn liefde voor jou

droeg haar eigen beloning in zich :

pure extase en vreugde

*

Maar soms wou ik meer dan een droom

en was de pijn verschroeiend

*

God, wat verlang ik nog steeds naar jou !

Maar mij rest alleen de brandend-witte rust

van de eenzaamheid...

In de satijnen glans van parelmoer
De welving van de kinkhoorn
Haar huis
Zong zij voor hem
Vreemd maar o zo mooi

Van haar verlangen
Verdronken in het bleke maanlicht
Van de ruisende zee
En haar schuimbekkende paarden
Van het levende water
De dauwparels van de dageraad

*
Van haar stille woorden
Die ze nooit gesproken had
Maar teder bewaard
Voor hem die zij liefhad

Die droom, een mozaiek van kleuren
Een wazig beeld van tranen
Een zonnevlam van helder gelach
Beroerde haar moegeweende hart
Verslagen in hopeloze hunker
Naar een onbereikbare waan

In het azuur

van klare luchten...

Onder de ceder

die schaduw belooft...

Nergens...

kan ik schrijven

van sterren...

dauwdruppels...

de steen, die rood kleurt

in de avondzon...

*

Alleen jou

schrijf ik neer

in dit bijzondere uur...

*

Jij...

de naam

van je liefde...

het verhaal achter je ogen...

de stilte van je lippen...

en jouw magie...

die ruist

in mijn bloed

als witte branding...

*

*

Lang zijn de dagen
nog langer de nachten
voor het eenzame hart

Dan komt het ogenblik
dat ogen stralen
lippen fluisteren :
Kom nu lief, mijn lief...
Wees blij en dans...

Je wordt gedragen
over heuvels van stilte
over de wilde rivieren
van je pijn...
Je wordt gedragen
door sterke armen
armen vol vrede en rust...
vol tederheid, zekerheid...
voor altijd...

Tussen wolkenflarden

wordt een druppel geboren

gevuld met helder zonlicht

een ijle sterrendroom...

*

Hij duikt vleugelloos

raakt je wang

als een felle traan

een zilveren parel...

*

Je staart naar de einder

de verre luchten

zo wonderlijk klaar

een magisch verschijnen...

*

De aarde ademt lente

het ontluikende leven

hel groen vol witte hartjes

een uitbundige vogelsymfonie...

In de droomvallei

van zijn verlangen

zag hij haar staan

de vrouw

met zeegroene ogen

en de blik

vol eeuwigheid...

*

En hij zong...

over de tijd

die zij hem schonk...

stromend als water
eindeloos helder...
eindeloos diep...

*

over de magie

van haar woorden...

haar schoonheid...

haar lichtkoralen...

het leven met haar

zo mooi, zo mooi

zo mooi...

Ik wandel door de leegte

en alleen de wolken

zijn mijn gezel...

*

Ver, heel ver

hoor ik een zilveren lach

de stem van de jeugd…

denk ik toch…

of is het verbeelding

misschien…

het smachten

van mijn eigen, stil verlangen…...

*

Zacht raak ik de schors aan

van een oude beuk, eindeloos hoog

die zijn schaduw werpt

over mij en mijn mijmeringen...

*

Wees goed voor mij

schijnt hij te fluisteren

doe mij geen pijn

Mijn bladeren

zullen je beschutting geven

en ik zal je verhalen

over de geheimen van de wind

jij die zoekt

naar een zacht begrijpen...

*

Ik lag
naast je
in het bloeiende licht
van je blauwe adem

Hoorbaar
fluisterde ik je naam
en je glimlachte
in de vreemde wereld
van je droom

Verloren in de nacht
van verlangen
wachtte ik
op de geboorte
van een nieuwe dag
en op jou...

*

Ik zie hen gaan
door de schemering der tijden,
de kinderen van het licht,
dragers van het magisch woord,
het mystieke vuur…
Voorbij de tekenen
van vergane jeugd
bloeit de gouden lotus
van onvergankelijk leven...
Lichamen verwelken
maar onder de mantel
van ijs en sneeuw
dromen zaden
van een nieuwe lente,
van het avontuur
van bewustzijn
en vreugde ...

*

*

Jouw ogen hebben
een boom geplant in mijn hart
Het smaragd van zijn kroon
is balsem voor mijn ziel
In zijn takken huist de troostervogel
*
Hij zingt over het azuur van bergkruinen,
de stilte van woud-doorzongen schaduwdalen,

de schoonheid van uitheemse eilandtuinen,
de magie van heldere stroomverhalen,
der winden diep-verliefde fluistertalen

*

Op de tonen van zijn lied
zwerf ik eeuwig door mooie werelden...

*

*

Daar ben je dan
o bloem die bloeide in mijn droom
zacht en open
teder en fel

Als maanlicht zwierf je
door de wouden van mijn geest
De tijdwind voerde ze mee
die glanzende ogen van jou
Even rustte ik aan hun oevers...

Kom liefste
woon nu voorgoed in mij
slaap in mijn huis
drink mijn liefde
fluister zacht

want zonder jouw
zoete woorden
kan ik niet
van schoonheid spreken
de heerlijkheid van het leven smaken

Jij bant de leegte uit mij
de verstenende kilte van het niets
Jij bent mijn zilverster
mijn allesroos
het zonnelied van mijn bestaan...

*

*

Ik meen je te ontwaren
als sterrenlicht
als een stralenwind
in de kille ravijnen
van de blinde nacht...

*

De glans van je aura
weeft sublieme patronen
cirkels van smaragd
aureolen van zilverwit
door dit duister land...

*

Diep in de riften
van vervlogen dromen
bij de snaren van de ijsharp
slapen jouw ademkristallen
Zij wachten op het tere pastel
van een verre dageraad
het lied van de zuidenwind
vol zoet verlangen :
'Als de liefde ontwaakt'...

*

In het schemerrood
van de blauwe avond
dralen je woorden
en ik ontwaak

in de vreemde namen
van jouw nacht...

Ik zoek het raadsel

in je ogen

De wortels van de taal

die jij spreekt

om te leven...

Een glans ligt erover
als de geur van jasmijn
die bloeit
in het duister...

Uit die bloem

ontspruit ze...

jouw liefde...

Ik droom er van met jou te gaan
door zonnige weiden
hand in hand in de jonge zomer
en mij te verblijden
dansend op een regenboog
van gouden tinten,
midden in je stralende aura

Ik wil in je ogen kijken,
peilloos diepe meren,
zoekend naar de beelden
die je van mij bewaart
Luisterend naar je zoete stem
die de onrust bedaart,
de kilte verdrijft
uit mijn droeve hart

Ik wil van je houden
een schouder bieden voor je verdriet
een troost zijn in donkere dagen
alle angst van je wegnemen
je pijn doen vervagen
in de gouden warmte
van ' Ik zie je graag '

Hopeloos dwaal ik
door bittere droomlanden,
liefste,
Ze weerspiegelen slechts naakte leegte,
de smart van een radeloze ziel.

Want jouw ster licht niet meer
en jouw liefde,
die me in haar zoete armen meedroeg,
naar het magische dal van de vlinders,
naar de blanke bloem in het zilver maanzand,
naar de zomerwind
die zong van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel,
naar de schoonheid van het wintermeisje
met een sneeuwvlaag in haar lokken,
naar de bloeiende kracht van het volle leven,
naar de poort zonder sleutel,
het verborgen paradijs...

Die liefde,
stralend als een wonderbare dageraad,
is thans verloren voor mij,
voor immer vergaan...