Koningin van stilte

*

Van verlangen broos
kwetsbaar...
van weemoed dronken
eenzaam...
heeft de dichter
gezongen
voor haar
zijn eerste vers...
en zijn laatste...

*

Hij noemde haar : zo mooi
Hij noemde haar : bloem van maanlicht
Hij noemde haar : verdroomde meren
Hij noemde haar : licht van eeuwige herinnering
Hij noemde haar : madonna in de schaduw
Hij noemde haar : vreugde en weemoed
Hij noemde haar : vergeet-me-niet

*

De wind blaast koper
in de stille wereld,
verlangt naar de koelte
van het sneeuwlicht

*

Het woud heeft
zijn groen gewaad
afgelegd,
droomt eenzaam
van de vergane bloem...

*

Het heengaan zal rustig geschieden,
zonder vrees,
want het leven en de dood zijn één,
zoals de zee en de rivier...

*

Alvorens te gaan,
zal je nog eenmaal
het herfstgoud zien,
de bleke, broze luchten,
alles wat je liefhad,
de schoonheid
van dit aardse leven..

*

Plots breekt de zilveren draad,
is het moment gekomen
om stil het licht te volgen,
te reizen naar het land
voorbij de sterren,
te verdwalen in het rijk
van naamloze vrede...

Ach, weet je

Het geluk behoeft

niet veel woorden...

*

Uit een kleine beweging

ontvouwt zich schoonheid...

Als wilde witte bloesems

trillend in de wind

Als tedere fluistertonen

waaiend over de duinen

Als de magisch zoete tover

van verliefde harten...

*

*

De mens is een levensvorm
één van de vele, hier op aard
dat nietig stofje
verloren
in eindeloze melkwegen

Omdat hij kan denken
meent hij
iets biezonders te zijn
maar hij dwaalt

Gedachten zijn vluchtig
en hebben slechts waarde
voor hen die erin geloven.
Maar voor een ander
zijn zij zonder enige betekenis.

En zo is het tenslotte met alles
Alles is vluchtig
Alles verliest zijn betekenis…
aan het eind…

En wat geeft het…...

De zon strooit goud
over de bloemenzee
telkens weer...
Maar toch verstrijken
de jaren
als bleke tranen,
die vallen
in een naamloze oceaan...

Heel even
heeft de eeuwigheid ogen
wanneer zij zich spiegelt
in een menselijke droom
Maar tenslotte staart zij
toch volkomen blind
naar de karavanen
in hun tocht zonder doel...

*

*

Vanuit de ramen van mijn ogen,
schraal gestaard in eindeloos gepeins,
zie ik, over verre heuvels,
de scharlaken kus van de ondergaande zon
De klanken van de avond sterven uit,
terwijl de donkere schim van de nacht
nader sluipt langs de blauwe nevels
van zwijgende wouden
Hier, in de beklemming van het ontwakend duister,
heerst een eenzaamheid die naakt en liefdeloos brandt.

*

Ach, mijn stille geliefde
Vlucht niet weg
als een vogel voor de winterkou
Ik zie je sterrenogen oplichten
voorbij de schemering van rauwe leegten
Je handen, zacht als druiven
strelen verdwaald mijn vingerhuid
Mijn ziel vlucht in de zingende rivieren
van je zoete leden
*
Je laat me toe in je stilte, zo gaaf en helder
Je bent de godin van mijn wijsheid, mijn verlangen
Eén enkel woord, één gebaar, één glimlach van jou,
en de barre vrieskou van het niets breekt,
laat de warmte van duizend gouden honingbronnen
zalig ontspruiten als volmaakte orchideeën
in het jade van een tropisch paradijs...

Hij zag het licht

in de ogen van de vrouw

die hem liefhad

*

Zij lachte helder

toen hij de dromen ving

die zij hem voorspiegelde

*

In de lotus van zijn hart

verborg hij haar woorden

*

En in het avondrood

zong hij haar lied

*

Dwalen onder sterren...

De geur van nachtbloemen..

*

Een verre blik over de witte weg...

De vreugde van zonovergoten dagen...

*

Het tedere van verstrengelde vingers...

De magische roes van het samenzijn...

*

De eindeloze schoonheid van leven...

De eeuwige kus...

In het laatrood sluimerde haar naam
verzonken in de lotus van zijn hart
Hij legde een lichthand over haar ogen

schonk haar zijn magische dromen...

*

En dan ontlook, bijna onmerkbaar

het pastel van de nieuwe dageraad

streek de wind over haar ontwaken...

*

Zij fluisterde haar diepste geheimen

en hij laafde zich aan haar tedere bron...

*

*

Voor jou alleen heb ik gezongen.
Maar geen lied van de minnaar.

Mijn gedachten aan jou waren gevleugeld.
Maar ik was al vertrokken.

Ik was een troostervogel.
Maar ook een dwalende albatros.

Een goede vriend.
Maar ook een pelgrim zonder boodschap.

Bloemen in de nacht.
Maar ook een verloren geur.

Een verliefde waan.
Maar ook het beeld van bitter water.

Ik was de dichter...

Jij de muze...

Ik meen je te ontwaren
op de weg van emerald
Jij die ik mij eeuwig
zoet herinnerde
verborgen
in de stille koralen
van mijn dromenspel

*

Ik verdwaal zonder spijt
in je zilveren labyrint,
in de kristallen
van je tijdloos licht

*

Wever van visioenen,
met je
dwaalspinsels van amarant,
je ijle bloemenzeeën,
smachtend naar de koelte

van levend water

*

Vergezel mij
naar de rimpelloze rust,
de onbeschreven vrede,
die schuilt voorbij
geheime sterrennevels...

Uit de mist van verloren jaren
doemde het beeld op
van een leven
een aar vergeten na de oogst
achteloos...

Het water was diep
in zijn helderheid
maar toch
eindeloos bitter...

Het graf
van een verdronken roos...

Ach, deze droom heeft nooit
het daglicht gezien...

De werkelijkheid is kaal
en brandend leeg
Zo zingt de dromenwever

*

Kom in mijn rijk ,
Schone vrouwe, satijnen engel
Vergeet de buitenlanden
Zie het palet van avondkleuren
Zij geuren naar rozen en jasmijn
zoals je haar,
zoals je lippenrood,
dat de wolken openbreekt

*

Weet je hoe mooi je lied is,
de tere boog van je hals,
het verhaal van je zoete ogen
Weet je hoe de ontloken bloem
van je ontvouwde lichaam lokt,
hartstochtelijk en fel

*

In de waan van het dromenspel
verdwaalt hij in albasten verten,
ontsteekt het minnevuur,
splijt de hete diepte,
vergaat, versmelt,
ééngeworden...

Op een spiegel van jade

zweeft de sneeuwzwaan

Een zeldzaam witte roos

midden in de groene lorkenzee

*

De fluit van Findhorn zingt

haar koele dromen

Zij voert mij

langs geheime wegen

naar het land

van tedere waan

*

O broze liervogel,

koningin van luidwater

Je vlucht voor de adelaar,

die je warmte zoekt

in de kille luchten

*

Maar jij,

jij bent vervlogen,

verwaaid,

als een verdwaalde kus

in de wind...

Waarheen...

In de schaduw

van albasten abelen

weerspiegelt het water

het troebele beeld

van de eenzame minnestreel

*

Verhalen van liefde

en smart

glijden langs

de ruisende snaren

van de wind

en weemoed klinkt

op de steile paden

van verloren dromen

*

De zoete bries van de zomer

zingt haar geheimen

Zij herinneren hem

het licht van haar glimlach,

de felle gloed van haar dans,

bloesemend, bloeiend,

blank getooid als sneeuw,

met zilverschoon in haar haar...

Ergens is er een gloed
bijna ongemerkt
maar toch intens

Het verhaal van schoonheid
die eeuwig zingt
in het heldere licht
van de galmende tijd

Een sacraal moment
Een magisch verwijlen
waarin schuilt
de zin van het leven

Daarbuiten is er niets
De weg naar nergens
De chaos

De winden hebben gezongen

over de mensen

op het eiland der dromen

*

Maar de zeevogels

verstonden de klanken niet

en hun verhaal

is verloren gegaan

*

Enkel een zweem

van een heerlijke geur

ijl als een blanke roos

in zoete struwelen,

zwevend over de groene heuvels

in de lente

herinnerde hen

aan dat goddelijk paradijs

waar pure liefde

de harten der mensen vervulde...

Ik zie de parels
in de diepzee
van je gedachten
De parels
die jouw schelp omhelst
*
De vlammende vlinders
in je ogen
zijn mij dierbaar
Het zijn kristallen
in helder water
die van liefde zingen
*
Adem in mij, liefste
Beroer mij met je licht
Wees medeplichtig
in eindeloze overgave
een eeuwig zoete kus

Ware liefde is geen spel
van macht of manipulatie
van welles-nietes
van gekwetste ego's
van eisen van de ander
”dat alles beter zou gaan
als jij maar meer was als ik”
Het heeft evenmin te maken
met menselijke chemie of hormonen
met lust of passie

Ware liefde is onvoorwaardelijk
een verademing voor ziel en geest
totale overgave en opgaan in
enkel geven en ontvangen
herken je aan het heerlijke gevoel
van vreugde en voldoening
dat je zomaar ervaart
als je belangeloos liefhad
Ware liefde is de eenvoud zelve

Soms denk ik, droom ik :
laat ik mij scharen achter
die wezens in het heelal
die door de essentie
van hun wezen, Liefde,
licht brengen
in deze duistere wereld
Maar dan besef ik weer
dat een volledig leven
in ware liefde
wellicht
niet des mensen is...

Alleen het zoete
heb ik gevoeld
tussen mij
en het tedere
in jou,
o vrouwe
*
Ik zong
van het licht
dat van je uitging...

*
En nooit kwam ik
dichter
bij het volmaakte...