Archief

Eindeloos dwaalde ik
door grote wouden
Ik zocht naar de sprookjes,
dromen uit de kindertijd...
Toen zag ik een boom,
hoger dan alle andere
Maar zijn vruchten
waren onbereikbaar...

Eindeloos dwaalde ik
tussen hoge bergen
Ik zocht de luchtkastelen
die mijn jeugd gebouwd had....
Toen zag ik een burcht,
imposanter dan alle andere
Maar de steile rotswand
was niet te beklimmen...

Al mijn luchtkastelen
zijn verwaaid in de wind
Al mijn dromen vergaan
als broze herfstbladeren...
Ik aanschouwde een bloem
en prikte mij aan een doorn
Ik hunkerde naar een bron
en vond een zoutmeer...
Ik zag het beeld van een vrouw
wondermooi
maar vond een vlinder
ijl als de geur van een roos...

Zij wou voorgoed slapen
Zich toedekken met
een deken van leegte

Haar heldere ogen
zochten nog eenmaal de hemel
maar tevergeefs...
Er was geen ontkomen...

Toen haar alles ontviel
bleef zij steken in angst
rouwend om vergane schoonheid...
Zacht streelde hij haar verwarring
en zij vond vrede in zijn handen...

De plassen lagen

stil slapend

in de natte armen

van de blauwe maan

Regen streelde bomen

met zilveren zwepen

tot flonkerend bladgroen

*

Toen zag ik jou,

haren los in de wind,

een visioen in het nevellicht,

getooid met een anadeem

van jasmijn en geurige winde

*

Je hand zocht mijn naam

en eens gevonden

weefden je vingers

een ijl gordijn

van zoete extase

rond de dromen

van mijn hart.

Er bloeien rozen

rozenrood

in de tuin

van je gedachten...

Nachtbloemen

van albast

in de vallei

van je dromen...

Ontloken in je hart

vliegen ze uit

jouw sneeuwzwanen...

Sierlijke arabesken

in eindeloos azuur...

Hun aura ademt

eeuwige schoonheid...

De avond valt zacht
sluit de oogleden van de stervende dag
verbergt het tedere indigo van het zwerk

Het grauwe lover van de abelen ruist zoet
fluistert een verhaal gedragen
op de ijle vleugelen
van de koele westenwind,
een betoverend, mystiek lied
over vreemde eilandtuinen
verloren paradijzen
gebed in het broze blauw
van lege oceanen

Sterren ontwaken,
Sirius en Aldeberan,
en hun naamloze zusters
verlichten het blinde oog van de nacht
Het vogelvolk staakt zijn zang
De stervalk zoekt zijn verborgen stek

De wereld dekt zich toe
met een ragfijne nevelsprei,
een geurig laken
van nachtelijke winde...

In stille ogenblikken

zie ik een ster,

eindeloos diep,

in de zee

van mijn gemoed

*

En in het heldere water

van mijn droom

zie ik een gloed…

verborgen

in het hart

van de schelp :

*

de onbereikbare parel...

Ik vraag me af
of jij het was
die fluisterde
in mijn dromen
in veel te korte nachten
*
Want ik had je gezien
in het eenzame duister
van de nieuwe maan
het kristal van sterrenbloemen

*

Je beeld
een geur
een waan misschien
zo ijl en dun als spinrag
hield me gevangen
intens zalig
als winde van de nacht
*
Vreemde vrouw, zo mooi
ravenzwart gelokt
Je ogen blikten verloren
een weten dat smart verborg
*
Toch zongen je lippen
het droomrood van een glimlach
een zoete honingbron
in de lotus van mijn hart...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn zijn naar jou

Als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

Als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal...

Weet je nog,
die avond, mijn lief
De zomer was nog jong
Het woud in al zijn tover
bood ons stille vrede
Je hoofd lag sluimerend
aan mijn bebloemde borst
terwijl ik je teder streelde
de wind koel in je haren speelde...


Een vlinder streek neer op je haar
Sierde je als een bizar juweel
Het was vreemd en toch mooi
Je leek niet verrast
Je hertenogen glansden
Je warme lippen lachten
om die onverwachte tooi
Samen zijn wij op pad gegaan
jij, de vlinder en ik...

Ween niet, liefste..

Ik ben er nu
voor jou
Alleen voor jou
Met liefde die heelt
Licht dat verwarmt
Een stem die je troost

Nestel je
in de luwte van mijn arm
Rust nu maar
Voel je geborgen
Vergeet even de bittere kelk
De droefheid en de pijn
van dit aards bestaan

Door je tranen heen
probeer je te lachen,
maar het is zo zwaar
ik weet het…
ik versta je...
ik leef met je mee...

Kom nog dichter
Ik ben er nu
voor jou
met al mijn begrip

al mijn liefde

Ween niet, liefste...