Archief

Langs de koperen zoom

van het esdoornbos

tussen parelamanieten

en bedauwde varens

ontwaar ik jou

vrouwe zo lieflijk...

*

Omgeven door stralen

van de bleke nevelzon

zingen je ogen een magisch lied

woorden vol zoete tover

verlangen naar hemelse gouwen

zomerdromen voorgoed vergaan...

*

En je lacht naar mij

een fontein van gouden warmte

schrijdt dan verder

door de schrale struwelen

van het herfstlandschap

getooid met een spinragbloem

verdwijn je in de schaduwen

van mistige verten...

In de vale spiegel van de dageraad

merkte ik, langs de vloedlijn van een droom,

de contouren van een ijle gestalte…

Op een rots in de branding stond een vrouw…

Haar haar golfde in de tijdwind...

Zij had de hemel in haar ogen…

En in de glans van haar licht

vermoedde ik een intens verlangen…

De hunkering naar eenheid…

Eén in twee…

Twee in één...

Ik denk dat er eeuwige schoonheid schuilt

in jouw denkbeelden...

want zoals jij de wereld ziet :
als een gouden traan in de zon,
een woord in een boom,

de wedergeboorte van een wonder …

Zullen wij elkaar weerzien,

na het einde van deze wereld ?

O efemerische bloem

op een stille heuvel

Een vlaag van licht

in een tovertuin

Een korte droom

van lieflijkheid…..

*

Een fonkeling in de ogen

gelijk maneschijn

of een zachte bries

als een woord

een handgebaar

of een omhelzing

een sprankel licht

dingen voor het hart...

O zeevrouw,

waarom bevatten

jouw woorden, jouw beelden

zoveel rijkdom...

een rijkdom die

mijn tanend hart opfleurt...

*

Ach lieflijke zeevrouw

zing je magische lied

over zee en wolken

een zilveren schip

het kelpwoud diep onder jou…

*

Wees vervuld van zonwitte dagen

eindeloos blauwe luchten

en de fluisterverhalen

van de wind in het avondrood…

Vol is de maan

boven de rimpels van de zee...

Ik geef jou een handvol maanlicht

wanneer ik je ontmoet in een droom...

Een droom in een klare nacht…

Maar meer ook niet…

Dan ons afscheid voor het gaan…

Heel alleen...

Voorbij de heuvels van het hart...

het hart van de tijd...

Dwalend door nevellanden...

sluipwegen van verlangen...

*

Is het daarom

dat er een zachte glans ligt

over de magische dromen

van het slapende leven...

In de lente schenk ik je narcissen

uit verloren tuinen

In de zomer rozen

met de kleur van warm-rode avonden

en de geur van hemelse eilanden

In het nostalgische licht van het woud

ritselen de herfstbladeren

en in de ijzige winterwind

wachten verborgen zaden

op het nieuwe voorjaar...

Ik borduur je naam

op het ijle laken

dat mijn dromen omhult

*

Als een eeuwig wiegelied

zweven je woorden

boven het betoverende land

dat in mij verder leeft

*

Waar zijn de wondere dagen

de vreugdige stemmen

zo ver weg...

flarden van een mooie sage...

Ik zoek jouw schaduw

in vergeten dalen...

droomkastelen...

zwerf verlangend

langs paden van belofte...

door waanwouden van hunker...

Want ergens...

in de stroom van de tijd...

wacht je op mij...

zal ik je vinden...

aan een geheim water...

in brandend wit licht...

voor de transparante poort

van eindeloze extase...