Droomjuweel
Wat de woestijn zo mooi maakt
is het feit
dat ze ergens
een bron verbergt...
*
Ik ontdekte een smaragd
een droomjuweel
betoverende spiegels
in glanzende ogen...
*
Tussen maan en sterren
zag ik haar glimlach
En ik wist
dat ik haar nooit zou vergeten...
Vallende ster
En steeds weer
verlangde ik
naar het licht
de rivier van kristal
de roep
van de ochtendvogel
de dans
van de windvlinder
de geur van de roos
die bloeide
voorbij de schaduwen
van eenzaamheid
*
Daarom, menslief
Gedenk niet mij
maar alleen mijn woorden…
de droom die erin schuilt...
een vallende ster
schitterend...
heel even...
voor ze uitdooft…
verdwijnt…
in een oceaan
van eindeloze leegte…...
Liefdesbloem
Er was licht
zacht en helder
het omgaf je
als een stralenkrans
Er was een glimlach
een betoverend landschap
zo zeldzaam zonnig
dat het monotone grijs
van mijn wolken verdween
Er was schoonheid
zo wonderlijk
dat mijn bloed ruiste
als een witte branding
van pure extase
Je hebt in mij
onstuitbaar
de liefdesbloem ontvouwd...
Vrouw van deze aarde
Getekend
door gestorven dromen
Weerloos wachtend
op een zacht helende bries
die je brandende ogen raakt
de pijn in je gemoed verdrijft
de weg toont
naar de verborgen vallei
van levende warmte
*
O vrouw,
vrouw van deze aarde
Volg de straal van je ogen
naar de meren van geluk
*
Blijf,
blijf toch staan
in die glans...
De schaduw van de tijd
De schaduw van de tijd
die wrede minnaar…
Kleurloos is het levenswater…
Onvatbaar…
Sijpelend
tussen machteloze vingers…
Een kosmisch geheim
Een onmogelijk vermoeden…
*
Aan het meer...
in het stille licht
van de blauwe avond...
zingt de wind...
de wijze wind...
over verloren dromen...
fluistert een antwoord
op de geheime vraag...
Maanvrouw
De wolkenherders
gorden zich
voor de strijd
Sterren
verschuilen zich
De winden vluchten ijlings...
*
Pas als de grasharp zwijgt
ontwaakt de maretak
wenkt de maanvrouw...
*
In het dwaalrag
van mijn droom
vul ik dauwparels
met de weemoed
van haar verre licht...
Raadselachtig
Ik wil je noemen
echt
als de aarde...
lieflijk
als een bloesem
in de lente...
zacht
als een moeder
voor haar kroost...
Ik wil zingen
je naam
jij
raadselachtig
als het wezen
van elke vrouw
en toch
vol liefde voor de dingen
des levens...
Intens schouwend....
Dromen
Dromen worden geboren
in een vergeten land
een land waar geen smart bestaat…
Koester die dromen
bouw ze om tot paleizen,
bloemenparadijzen
wolkenwegen
rivieren van magisch licht...
Een lieflijk glorende dageraad
Dauwparels op een rode eglantier
Kom lief en dans...
dans onder de witte zonnevlam...
de gouden hemelbomen…
de blauwe regen...
Ginds ligt een eiland verloren
in eindeloos azuur
zo mooi
zo oneindig mooi....
Vaar daarheen met mij
Laat je dragen
op de zachte armen
van de nachtwind...
Bleke engel
Je zingt zo lieflijk
langs donkere paden
over de roos
in de bedrieglijke tuin
van Eden
een ijle bloem
die bloeit
onder de schaduwvleugel
van een nacht van leegte...
*
In de stille hoeken
van je wezen
wasemt je licht
een bezielde, heldere bron
een wereld van woorden
die waaien over de weg
van je droomgezichten
zwaarbeladen
met bitterzoet verlangen...
Heengegaan
Ik sloot mijn ogen
hoorde het gefluister
van de wind
de koralen
die mijn hart zong
maar haar stem
die was verwaaid...
*
Zij was heengegaan
en wat bleef
was de herinnering
aan mooie dagen
lichte ogen vol warmte
woorden zacht en teder
verstrengelde vingers...
*
Vele nachten verscheen zij nog
in mijn bedrieglijke dromen
Wij streelden elkaar
Wij kusten elkaar
Wij begrepen elkaar...
*
Zij was er nog
ook al was zij heengegaan...