Bleke engel

Ik sloot mijn ogen

hoorde het gefluister

van de wind

de koralen

die mijn hart zong

maar haar stem

die was verwaaid...

*

Zij was heengegaan

en wat bleef

was de herinnering

aan mooie dagen

lichte ogen vol warmte

woorden zacht en teder

verstrengelde vingers...

*

Vele nachten verscheen zij nog

in mijn bedrieglijke dromen

Wij streelden elkaar

Wij kusten elkaar

Wij begrepen elkaar...

*

Zij was er nog

ook al was zij heengegaan...

Eindeloze kudde

van maangelokte eenhoorns

Onbegrensde spiegel

op een vergeten wereld

*
Waar de meeuwen krijten

boven luchtkarvelen

Peilend naar het eiland

van verboden dromen

*
Waar de kolkende branding

ons verdwaast

Aeolus windharp

het bloed doet ruisen

*
Waar Neptunus kromhoorn

de schuimheuvels splijt

De dolfijnen dansen

in het brakke Mykene

*
Waar sirenes lokken

in hete rondelen, onherroepelijk

Op grauwe stranden,

het vuur van wolkentorens...

Geen wezen wordt zo vragend
op de wereld gezet
als de mens

Vragend naar inzicht,
naar begrip en zin,
naar genegenheid, geborgenheid,
naar liefde en houvast.
Vragen over het raadsel van zijn bestaan...

Maar als een ander mens angstig vraagt :
Duurt de nacht nog lang ?
Dan begrijp je plots de essentie
Dan ben je als Franciscus van Assisi
die zonder vrees de melaatse omhelsde

Dan weet je dat hij(zij) slechts verlangt
dat je hem(haar) in je armen sluit
en dat je hem(haar) al je begrip toont
al je troost schenkt

Dan geef je je volkomen
Dan heb je onvoorwaardelijk lief
Dan ben je echt gelukkig...

Die wonderlijke dag

had ik je gezien

meende ik toch

zo lieflijk en bijzonder
een zilverster
in de blinde nacht
een magisch lied

zwevend op de tonen
van de zuidenwind,
dwalend door een blij,
zonnig landschap...
*
Als zindering van zomerhitte
onder eindeloos azuur
was je licht
Als geruis van de branding
over schitterwitte stranden
was je lach...
*
Hunkerend wacht ik
op de dag
dat ik jou zal ontmoeten
*
Jij
die ik niet kan vergeten...

Ik zag mist opstijgen

uit de grijze waters
van de stad

De zwijgende silhouetten
van treurende bomen,
zwarte zwanen...

Ik voelde de stille weemoed

van de winterdagen
fluisteren in de kale kruinen

van de esdoorns
Hoorde het sombere klokgelui

in de hoge kathedraal
Het teken van de dood
Een mens ging heen…

Uit de nevels doemde

een gestalte op
Een zoete vrouw
met lieve ogen
een snelle blik
een vluchtige glimlach
als een zonnestraal
die even de wolken brak…

Toen verdween ze
als een vallende ster
een ijl rozenblad
zwevend op de wind

Ik voelde mij plots eenzaam
droevig verloren
Ik begreep
dat mijn hart verlangde
naar het licht
naar het volle leven
naar een nieuwe lente...

Wonderlijk

zo wonderlijk

is het wezen

van de dichteres...

Haar zomerland baart
een rijke oogst

en tussen rode rozen

straalt haar licht...

Haar gave woorden
weerspiegelen
de levende dromen
in vele harten...

Ze waaien
over de weg
van mateloos verlangen

dwalen door dalen

van eeuwige schoonheid

zweven boven pieken

van intens beleven...

Vaak brandde de woestenij
Was het land leeg
Bloeide de nacht zonder zin, ijzig
Hunkerden de wortels naar licht,
het droomrood van een teder dagen

*

Toen kwam jij, liefste...

Weet je nog
hoe we dwaalden in het maanlicht
in het zilver van de zee verzonken
zacht vuur uit een dauwkelk dronken

*

Herinner je je nog
de geheimen die wij elkaar schonken
het lied van je gratie, toen je bloemen plukte
het heldere water van je ogen, dat mij verrukte

*

Ken je nog de verhalen,

die de wind zong door je haar
de stralen van eindeloze liefde voor elkaar...

Als het lichaam ouder wordt

het verval zich openbaart

ongenadig...

onherroepelijk...

Blijft zijn hart

toch eeuwig jong...

*

Droomt hij van de edelvrouwe

die hij kende, nog steeds kent

zo lieflijk, zo heerlijk

zo passioneel, emotioneel

met ogen vol hemels blauw

het goudrood van de dageraad...

*

Koralen zweven rond haar

droomgezichten

beelden die raken

cirkels van smetteloos licht

heimwee naar een bloeiende rozentuin...

*

En hij fluistert :

Kom met me mee...

Hou van het leven

zo kort...

Hou van me

nu...

met hart en ziel...

en dans...

Glashelder, transparant
ervaart zij de liefde
die huist in haar hart
zoals de wolkenbergen
boven haar vlakke land
en zij kent de woorden
die de wind fluistert
het teder voelen
het houden van elkaar...

*

Deze nacht en alle nachten
is hij bij haar
in de wereld van haar dromen
Er is zacht verlangen
vol weemoed
tederheid
Hij geeft haar rode rozen
met een kaartje eraan
Woorden van eeuwige liefde...

Ik zie de felle zonnengloed

boven de razende branding

de dwalende zeilen

langs het wuivende groen

Ik zie het fonkelende kristal

glanzen in ijzige fonteinen

Ik peil de mijmerende meren,

de treurende bomen in nevelzeeën,

de geur van hemelse tuinen,

de weemoed van purperen heuvels,

de ontrafelde regenbogen

*

Maar in het bittere licht

van grauwe dagen

vind ik niet wat ik zoek

Het land is troosteloos leeg

zonder jouw aura,

de klop van je hart,

de ster in je ogen,

het zilver van je lach...

Zie de dageraad
Geboren uit sluimerend rood
Een teder ontluikende bloem
Het aanschouwen van gedempte vrede
Het ontwaken uit een mooie droom
Waarin jij woonde
Ver weg in een land dat ik niet kende
*
Maar toch zong je voor mij
Een weerloos lied van reikende vingers
Flarden van weemoed
Regendruppels vol verlangen
Die jij me gaf
*
Je vroeg me naar het licht
Dat nooit kon vergaan
En ik reikte je mijn hand
In een stil begrijpen...

Kom slaap maar

Want de spiegel van de stilte

kent jou niet

zoals ik je ken

De nacht geeft je haar hart
en het zwarte gat drinkt jouw oog
De purperen lotus schenkt dromen
dwaallichten van het leven
die schitteren in de regen

Van zilver zijn de druppels
en boven jou zingt de dwaalwind
Waait in de bedding van verlangen
de weg naar blikken van troost
het tedere woord dat boven jou glanst...

In een eindeloos waaierende wereld

ontzagwekkend in zijn leegte

zoekt zij beschutting tegen vormloze angst
een warm nest waar dan ook …

*

En hij, die haar liefheeft
begrijpt haar vrees
Trekt haar naar zich toe
in de vrede van zijn armen...

*

Zijn omhelzing is haar huis
een veilig oord in het duister

Hier kan zij haar dromen koesteren

in het witte licht van de liefde

wenken blije dagen...

Ach vrouwe,

Zo mysterieus
zo lieflijk

De pijnbomen langs je weg
De wolken van smart
die een sluier spreiden
over je ster
De vleugels van je dromen
gekortwiekt door lijden

Ik wens je
een nieuwe dageraad
die uitzicht geeft
op het beloofde land
het land van vreugde
de eeuwige dans
onder een
droefheidsloze zon...

Ik zag haar in het bleke licht

van de ochtend

Zij leek zo ijl...

en ver...

en teder...

Er hing een waas rond haar

een bloem van verlangen

uit de mooiste droom ontsproten

De wind voerde haar geur mee

haar glimlach

haar welluidende verlokking

En zij kwam naar me toe

een engel uit Edens hof

lieflijker dan de liefde zelf

Mijn hart sloot haar in...

Vele jaren zijn heen gegaan
sinds ik nog op die plek heb gestaan
De oude hoeve waar ik als kind heb gespeeld
Mij nooit een ogenblik verveeld

De groene poort, het hof, de stallen
Vroeger vol bruisend leven, nu vervallen
Zacht heb ik de deur
achter mij dicht gedaan
In de hoeken weven glimmende spinnen
hun ijle waan

Een zonnestraal zoekt weifelend haar weg
door het gore raam, over een vermolmde eg
In het diffuse licht danst het fijne stof
een futiele dans van vergankelijkheid
Mijn hart is droef, mijn ogen dof
mijmerend over die mooie, volmaakt verleden tijd...

De nachten zijn koud

koud als zilver maanlicht

het felle sterrengefonkel

de schaduwen van bomen
in hun kale winterkleed
en weemoed gehuld
in nevelflarden
Ijsjuwelen en sneeuwrozen

Het verborgen zaad

dat droomt van de lente...

*

De dagen zijn lang
lang als gouden vrouwenhaar
en de zomer zingt
boven het bronzen amelkoren
het felle groen van de beemden
De weg lijkt wel eindeloos
maar aan de verre einder
brandt een gloed
als een stille belofte
van ach, het zal zo mooi zijn...

Ik zag haar in een glimp,

een eenzame zonnepriem

door het dikke wolkengrijs,

een waaier van regenbogen

Nooit verscheen zij weer

in de spiegel van mijn ogen

Maar haar beeld volgde mij

Zij bleef leven in mijn sprookjes,

de illusie van mijn betogen

*

Ik noemde haar : zo mooi,
een jasmijn in de nacht
of een wonderlijk lied
dat het hart verovert
Ik noemde haar : eeuwig verlangen
Ik noemde haar : verdroomde meren
Ik noemde haar : schoonheid
achter een sluier die mij betovert
Ik noemde haar : geef me je hand
zodat mijn ziel kan zingen
Ik noemde haar : mijn oase,
het tedere huis van mijn wanen,
de essentie van alle dingen
Ik noemde haar : vergeet-mij-nietje,
blanke bloem vol regentranen,
ik zal je nooit vergeten...

Samen op weg...

Als God in Frankrijk...

Eindeloos gaat de weg
langs het felle groen
het gouden koren
naar de einder
die wijkt als een belofte
een onvervuld verlangen...

*

Staande aan de rand van een dal
in de diepte de lome rivier
met oevers vol lavendel
de blauwe leegte om hen heen...
En hij kijkt haar aan en denkt :
Zo zichtbaar breekbaar is zij...
en toch zo eeuwig lieflijk is zij...

Voor immer in mijn hart is zij...