Edelvrouwe

Glashelder, transparant
ervaart zij de liefde
die huist in haar hart
zoals de wolkenbergen
boven haar vlakke land
en zij kent de woorden
die de wind fluistert
het teder voelen
het houden van elkaar...

*

Deze nacht en alle nachten
is hij bij haar
in de wereld van haar dromen
Er is zacht verlangen
vol weemoed
tederheid
Hij geeft haar rode rozen
met een kaartje eraan
Woorden van eeuwige liefde...

Ik zie de felle zonnengloed

boven de razende branding

de dwalende zeilen

langs het wuivende groen

Ik zie het fonkelende kristal

glanzen in ijzige fonteinen

Ik peil de mijmerende meren,

de treurende bomen in nevelzeeën,

de geur van hemelse tuinen,

de weemoed van purperen heuvels,

de ontrafelde regenbogen

*

Maar in het bittere licht

van grauwe dagen

vind ik niet wat ik zoek

Het land is troosteloos leeg

zonder jouw aura,

de klop van je hart,

de ster in je ogen,

het zilver van je lach...

Zie de dageraad
Geboren uit sluimerend rood
Een teder ontluikende bloem
Het aanschouwen van gedempte vrede
Het ontwaken uit een mooie droom
Waarin jij woonde
Ver weg in een land dat ik niet kende
*
Maar toch zong je voor mij
Een weerloos lied van reikende vingers
Flarden van weemoed
Regendruppels vol verlangen
Die jij me gaf
*
Je vroeg me naar het licht
Dat nooit kon vergaan
En ik reikte je mijn hand
In een stil begrijpen...

Kom slaap maar

Want de spiegel van de stilte

kent jou niet

zoals ik je ken

De nacht geeft je haar hart
en het zwarte gat drinkt jouw oog
De purperen lotus schenkt dromen
dwaallichten van het leven
die schitteren in de regen

Van zilver zijn de druppels
en boven jou zingt de dwaalwind
Waait in de bedding van verlangen
de weg naar blikken van troost
het tedere woord dat boven jou glanst...

In een eindeloos waaierende wereld

ontzagwekkend in zijn leegte

zoekt zij beschutting tegen vormloze angst
een warm nest waar dan ook …

*

En hij, die haar liefheeft
begrijpt haar vrees
Trekt haar naar zich toe
in de vrede van zijn armen...

*

Zijn omhelzing is haar huis
een veilig oord in het duister

Hier kan zij haar dromen koesteren

in het witte licht van de liefde

wenken blije dagen...

Ach vrouwe,

Zo mysterieus
zo lieflijk

De pijnbomen langs je weg
De wolken van smart
die een sluier spreiden
over je ster
De vleugels van je dromen
gekortwiekt door lijden

Ik wens je
een nieuwe dageraad
die uitzicht geeft
op het beloofde land
het land van vreugde
de eeuwige dans
onder een
droefheidsloze zon...

Ik zag haar in het bleke licht

van de ochtend

Zij leek zo ijl...

en ver...

en teder...

Er hing een waas rond haar

een bloem van verlangen

uit de mooiste droom ontsproten

De wind voerde haar geur mee

haar glimlach

haar welluidende verlokking

En zij kwam naar me toe

een engel uit Edens hof

lieflijker dan de liefde zelf

Mijn hart sloot haar in...

Vele jaren zijn heen gegaan
sinds ik nog op die plek heb gestaan
De oude hoeve waar ik als kind heb gespeeld
Mij nooit een ogenblik verveeld

De groene poort, het hof, de stallen
Vroeger vol bruisend leven, nu vervallen
Zacht heb ik de deur
achter mij dicht gedaan
In de hoeken weven glimmende spinnen
hun ijle waan

Een zonnestraal zoekt weifelend haar weg
door het gore raam, over een vermolmde eg
In het diffuse licht danst het fijne stof
een futiele dans van vergankelijkheid
Mijn hart is droef, mijn ogen dof
mijmerend over die mooie, volmaakt verleden tijd...

De nachten zijn koud

koud als zilver maanlicht

het felle sterrengefonkel

de schaduwen van bomen
in hun kale winterkleed
en weemoed gehuld
in nevelflarden
Ijsjuwelen en sneeuwrozen

Het verborgen zaad

dat droomt van de lente...

*

De dagen zijn lang
lang als gouden vrouwenhaar
en de zomer zingt
boven het bronzen amelkoren
het felle groen van de beemden
De weg lijkt wel eindeloos
maar aan de verre einder
brandt een gloed
als een stille belofte
van ach, het zal zo mooi zijn...

Ik zag haar in een glimp,

een eenzame zonnepriem

door het dikke wolkengrijs,

een waaier van regenbogen

Nooit verscheen zij weer

in de spiegel van mijn ogen

Maar haar beeld volgde mij

Zij bleef leven in mijn sprookjes,

de illusie van mijn betogen

*

Ik noemde haar : zo mooi,
een jasmijn in de nacht
of een wonderlijk lied
dat het hart verovert
Ik noemde haar : eeuwig verlangen
Ik noemde haar : verdroomde meren
Ik noemde haar : schoonheid
achter een sluier die mij betovert
Ik noemde haar : geef me je hand
zodat mijn ziel kan zingen
Ik noemde haar : mijn oase,
het tedere huis van mijn wanen,
de essentie van alle dingen
Ik noemde haar : vergeet-mij-nietje,
blanke bloem vol regentranen,
ik zal je nooit vergeten...

Samen op weg...

Als God in Frankrijk...

Eindeloos gaat de weg
langs het felle groen
het gouden koren
naar de einder
die wijkt als een belofte
een onvervuld verlangen...

*

Staande aan de rand van een dal
in de diepte de lome rivier
met oevers vol lavendel
de blauwe leegte om hen heen...
En hij kijkt haar aan en denkt :
Zo zichtbaar breekbaar is zij...
en toch zo eeuwig lieflijk is zij...

Voor immer in mijn hart is zij...

Weet je, m’n lief
Dromen zijn de herinnering
aan een oord, verder dan ver
verborgen achter een horizon

van nooit vervuld verlangen...

*

Vaar er heen
in je wolkenschip
Zweef
over raadselachtige valleien
zilveren stromen
Dwaal
langs winde en langs rozen
door een blij en zonnig land
Mijmer
in het satijnen maanlicht
over de koele schoonheid
van een bleke ochtend...

*

Misschien kom je ooit

langs mijn luchtkasteel

Daar kan je even vertoeven,

onbezorgd

in mijn hemelse tuin...

*

Ik zal dan de halmen strelen

van je stil verdriet

In je ogen

het liefelijkste koraal zingen :

“”Voor eeuwig straalt je licht in mij””

Een eenzame zeevogel

zwevend wijdgewiekt

boven de avondrode zee

een glanzend witte stip

in het eindeloze blauw...

*

Onder zijn vleugels

in het schemerdonker

fluistert de nachtwind

haar geheime verhalen

over het purperen eiland

in de parelgolven

verloren droomkusten

onder de zilveren maan...

Ik meende je te zien
in een slanke vrouw
met warme ogen
op een verre weg
langs het tijdloze water
helder en diep...

*

En ik meende je te horen
in de stem van een engel
een lach van broze weemoed
het ruisen van abelen
de zang van verborgen vogels...

*

En ik meende je te herkennen
in een elf met haar als zonlicht
een gewaad van sneeuw
in de geur van de dageraad
het zoete parfum van de lente...
*

Want ja,
ooit had ik je echt gekend
zo jong en mooi
zo zalig en betoverend
dat ik je niet kon vergeten...
*
Ik zag je in alles
een wonderbare bloem
ontsproten aan de wortels
van een droom...
een droom
van eeuwige schoonheid....

Lieflijk glanst
het goud en karmozijn

van de zoete avondzon…

Verzonken in haar warme verten
lijkt de leegte vergaan
kus ik haar magisch licht
vergaar haar tere kleuren...
*
Maar als de weerschijn
van haar laatste stralen
mij omsluiert
zing ik
hoog in mijn wolkentoren
van een zilveren maanhart
een ijle liefdesdroom
die oplicht als een verloren ster
in Andromeda
eindeloos ver...

Wie kent onze naam

woont in het huis

achter onze ogen ?

In welke wereld

bestaan wij ?

*

Zijn wij dan iets

behalve verlangen ?

behalve schoonheid ?

De schoonheid van een droom ?

*

Vliegen op vleugels

van sneeuwlicht

naar een ongezien land

diep in het hart...

*

Wandelen door een tuin

waar vogels geuren als bloemen

en bloemen zweven als vogels...

*

Vertoeven in dat magisch oord

waar vreugde zingt

en eeuwigheid danst...

*

Ooit zag ik een jonge vrouw

in de zomer van de stad

Zij had de hemel in haar ogen

Zij lachte naar een kind op de stoep

En even schitterde de wereld

in die lach

in mijn hart

*

Waar ging je heen,

lieve onbekende

Nooit kwam je terug

op de plek

waar je zoete geur

me bedwelmde

*

Je was als een straal

van een witgouden zon

zo lieflijk warm

Ik heb je nooit vergeten

zelfs al was je slechts

een droomvonk misschien

in een nacht

van duizend sterren...

Het leven spint

haar broze draden

over de paden

van de mensenkinderen...

*

En ja, er is zoveel pijn

Onnoemelijke pijn

Ogen vol stil verdriet

Eenzame dromen

Verlies van vertrouwde gezichten

Gebroken harten...

*
Maar in de kristallen sluiers

van het levende water

glinstert toch hoop...

*

En over de groene heuvels

van het zomerland

danst de schoonheid

fluistert de zuiderbries :

*

Vergeet de geur niet
van de bloemen
die het leven je schenkt...

*

Vergeet de liefde niet
die bloeit in zoveel harten

en nooit zal vergaan...

Op de eenzame weg

tussen de smaragden heuvels

praten zij

in een zee van bloemen

met verrukt gemoed

over de magische schoonheid

die danst tussen de hoogten

en hun woorden waaien

door de zomerzinderende dalen

beladen met mateloos verlangen...

*

Op de eindeloze weg

langs de gouden velden

van oneindigheid

wandelen zij

tussen vlinders en vogels

op zoek naar de spiegel van geluk

vertellen de aarde over hun queeste

hun queeste en hun dromen

van een volmaakt land

ergens achter de einder...