Droomvonk

Het leven spint

haar broze draden

over de paden

van de mensenkinderen...

*

En ja, er is zoveel pijn

Onnoemelijke pijn

Ogen vol stil verdriet

Eenzame dromen

Verlies van vertrouwde gezichten

Gebroken harten...

*
Maar in de kristallen sluiers

van het levende water

glinstert toch hoop...

*

En over de groene heuvels

van het zomerland

danst de schoonheid

fluistert de zuiderbries :

*

Vergeet de geur niet
van de bloemen
die het leven je schenkt...

*

Vergeet de liefde niet
die bloeit in zoveel harten

en nooit zal vergaan...

Op de eenzame weg

tussen de smaragden heuvels

praten zij

in een zee van bloemen

met verrukt gemoed

over de magische schoonheid

die danst tussen de hoogten

en hun woorden waaien

door de zomerzinderende dalen

beladen met mateloos verlangen...

*

Op de eindeloze weg

langs de gouden velden

van oneindigheid

wandelen zij

tussen vlinders en vogels

op zoek naar de spiegel van geluk

vertellen de aarde over hun queeste

hun queeste en hun dromen

van een volmaakt land

ergens achter de einder...

Ik zie je bleke gelaat,

het verre licht achter je ogen,
en in de smart van je blik

zie ik , eindeloos lang

het stille wachten...

*

Ik vraag mij af

in welke wereld

jouw dromen wonen

welke paden zij volgen

jouw magische gedachten...

*

Vanavond zal ik zoeken

langs de vloedlijn

van je droomzee

naar je gevleugeld hart

het ijle vuur van je smachten...

*

Soms zingt de wind

van oude dromen

ijle beelden

van zacht verlangen

schoonheid

die wasemt

over zomerheuvels...

*

Ik zie een schaduw

in het oker

van de ochtendmaan...

*

Even denk ik aan jou,

zoete regen

in de tuin van mijn ziel...

*

Ik luister

naar de tedere klanken

van de dageraad

wachtend op je naam...

*

En je schaduw wordt licht

Harten ontvouwen zich

Zalig is de eenheid

het verzinken

in wolkenogen...

Ik zie bloemen in je lach

bloemen in de spiegel van je ogen
die ik nooit zag
behalve in een visioen
van onsterfelijke schoonheid...

Even schitter je,
een ster van goud
in mijn hart...
Maar dan komt het besef
dat het slechts
een illusie is...

Tussen de nevels
van het berkenpad
zie ik ze...
Spinragbloemen...
Het gelaat van de winter...
Tedermooi
als jouw woorden...

Puur en lieflijk...

als zacht bomengefluister
als schoonheid in het oog...
Als een vlinder
die nectar puurt
uit wondere kelken...
Als de zon
die schittering tovert
in eenzame schaduwdalen...

Er klonk een lied,
vreemd maar mooi
Gezongen alleen voor jou
Arabesken van een verloren wereld...
Bloemen in de nacht...

Engel in aquamarijn,
bloeiende roos
vergeet het licht niet
warmer,
zoeter,
dan duizend honingbronnen...

Vergeet het water niet,
helderder,
verdroomder
dan de meren van je ziel...

Vergeefs zoek je het in haar ogen
Zij volgt slechts het pad der rozen,
de bloemen die zij deelt met engelen

Zonder de geur van jasmijn
schittert haar gelaat als kristal
bespeelt zij de grasharp,

de snaren van het riet

Ach, hoe mooi klinkt het lied van haar lach,
smelt zij de sneeuw,

die rijpt rond mijn hart

Ik zoek de peluw,

de warme diepte van haar nest
Ik draag haar op mijn armen,
zoals ik ooit deed,

in de zondagen

de zondagen van liefde...

Je dwaalde...
Ruimteloos...
Als een mystieke vlinder...
Verloor schaduw
won licht...

En je lachte,
klaar water,
pure vreugde,
baarde je
in mijn hart...

En je zei mij :
Laat hem nooit sterven,

de dageraad...

Een vrouw kwam langs mij
in de bloedrode avondzon
Slechts even zag ik haar
Ze liep snel voorbij…

*

Ze neuriede een magisch lied
een lied over eeuwige schoonheid
over de betoverende zilverschijn
aan het eind van haar dromen...

*

Nog lang voelde ik haar aura
de pure vreugde die zij naliet
En een teder verlangen bleef hangen
zoet als de geur van een nachtbloem...

Dronken van weemoed
laaft de dichter zich
aan de bron
van eeuwig verlangen...

En de bron
ademt klaarte
in haar spiegel
van oneindigheid
licht op
bij de geboorte
van een droom...

En uit het sluimerdal
van die droom
stijgen koralen op...
bloemen
van vreemde schoonheid...
nooit eerder aanschouwd...

Velen zoeken

een tweede leven

“”a second life””

in de virtuele wereld...

*

Daar ontmoet je iemand

van wie je dacht

dat hij (zij) niet kon bestaan...

*

Daar woont je soulmate

je zielsverwant

Iemand die je aanvaardt

zoals je bent

onvoorwaardelijk...

Iemand die naar je luistert

met onverdeelde aandacht...

Iemand die zielsveel

van je houdt

en in wiens gezelschap

je volmaakt gelukkig bent...

*

Want wellicht is het leven

slechts een diepe droom

verdrinken in ogen

genieten van schoonheid

zweven in de oceanen

van je hunkerende fantasie...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn hart naar jou

als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal...

Er was geen bloem meer
in de kroon van je haar
Ik vond ze terug
verdronken in de zee
het vonkende zilver...

Jij zong van dromen
heldere luchten
Het woud dat rond je danste
in donker blauw...

Ik zei:

denk niet meer

aan de regen
de stille traan

de verwelkte roos...

Vergeet de jaren
vergaan tot as
in de urnen van de tijd...

Kom en dans
dwaas en dronken
Kus eindeloos
het leven
in jou...
in mij...

Eilanden zijn we…

Eilanden in een zee van ruimte…

Soms drijven we uiteen,

soms raken we elkaar…

*

Soms klopt genegenheid

zacht op de deur

van iemands hart…

*

Soms licht een tuin

helemaal op

door een glimlach…

*

Soms ontluikt een bloem

bij iemands nadering…

*

Je begrijpt het wel...

De geur van je licht
heeft mij nooit verlaten
Ook niet in de verloren valleien
van vergankelijkheid

Evenmin

in de paleizen van smaragd
waar zij huizen,
zeilen over bogen
van azuur,
ranke schepen,
sneeuwvogels
in gouden ruimten

Het blijft mijn gezel
in die barre oorden,
waar grauwe reuzen
treuren om het onbegrip
van de goden

Ooit kom ik terug,
in een geheime nacht,
om je gloed te omhelzen,
te drinken van je bron,
en vurige vrede te vinden
Ooit……

Luister, met heldere ogen,
liefste, nu het nog kan

naar de traag stromende geheimen
van de kristallen rivier
de roep van de ochtendvogel
eenzame nostalgie
vergeefs verlangen
naar verloren dromen

Kijk glimlachend
naar de lichtende gloed
aan de horizon
waarachter het vermoeden schuilt
van ach, het zal zo mooi zijn
het wenkende paradijs
Meer dan een fata morgana
een bedrieglijk visioen

Luister, vol stille hoop

naar het lied van de wind

die eindeloos zacht zingt

over het land van de zonnebloemen

waar vrede heerst

Waar de paden

van alle harten
en alle sterren

harmonieus ineenvloeien...

Zie
De roep van de avond
Het nevelstil einde
van de dag

Ik glimlach
wanneer jij
droomverwonderd
luistert
naar het avondlied
van een kleine vogel
ver in de ijle lucht

Ik blijf bij jou
als de nacht
over jou nederdaalt
de nacht van onrust
de nacht van twijfel
de nacht van angst

Ik blijf bij jou
Troost je zacht
Jij, die ik liefheb
Ik blijf bij jou
Al was de wereld je
geheel vergeten

Maar als je weent
zo eenzaam,
troosteloos verloren
ben ik er voor jou
Schik de warme mantel
van mijn liefde
om je heen...

Op de lichtende hoogte

van een zomergroene heuvel
vond ik jou
Je had op me gewacht
met ogen vol leven
handen vol verwachting

Onze blikken zochten een glimlach
in het eindeloze deemster
voorbij de sterrenkou
spraken van ongekende paden
omhelsden gouden dromen
lachten als jonge goden
zwervend door de wouden
aan de rand van de wereld

Wat wij zagen
was een verloren glans
een glans van schoonheid
een wondere bloem
op een vergeten eiland
een helderrood juweel
in een blauwe maanstraal

Toen fluisterde jij :
ik wil niet dat je weggaat
uit de lichtschelp van mijn hart
dat de liefdesroos verdort
en ons bestaan vergaat
in de wrede schaduw van het niets

Liefste, zei ik,
o liefste mijn
En ik streelde
de halmen van je verdriet
mateloos teder
terwijl het zand van de tijd
onherroepelijk weggleed
tussen machteloze vingers...