Droombeeld

Tussen de nevels
van het berkenpad
zie ik ze...
Spinragbloemen...
Het gelaat van de winter...
Tedermooi
als jouw woorden...

Puur en lieflijk...

als zacht bomengefluister
als schoonheid in het oog...
Als een vlinder
die nectar puurt
uit wondere kelken...
Als de zon
die schittering tovert
in eenzame schaduwdalen...

Er klonk een lied,
vreemd maar mooi
Gezongen alleen voor jou
Arabesken van een verloren wereld...
Bloemen in de nacht...

Engel in aquamarijn,
bloeiende roos
vergeet het licht niet
warmer,
zoeter,
dan duizend honingbronnen...

Vergeet het water niet,
helderder,
verdroomder
dan de meren van je ziel...

Vergeefs zoek je het in haar ogen
Zij volgt slechts het pad der rozen,
de bloemen die zij deelt met engelen

Zonder de geur van jasmijn
schittert haar gelaat als kristal
bespeelt zij de grasharp,

de snaren van het riet

Ach, hoe mooi klinkt het lied van haar lach,
smelt zij de sneeuw,

die rijpt rond mijn hart

Ik zoek de peluw,

de warme diepte van haar nest
Ik draag haar op mijn armen,
zoals ik ooit deed,

in de zondagen

de zondagen van liefde...

Je dwaalde...
Ruimteloos...
Als een mystieke vlinder...
Verloor schaduw
won licht...

En je lachte,
klaar water,
pure vreugde,
baarde je
in mijn hart...

En je zei mij :
Laat hem nooit sterven,

de dageraad...

Een vrouw kwam langs mij
in de bloedrode avondzon
Slechts even zag ik haar
Ze liep snel voorbij…

*

Ze neuriede een magisch lied
een lied over eeuwige schoonheid
over de betoverende zilverschijn
aan het eind van haar dromen...

*

Nog lang voelde ik haar aura
de pure vreugde die zij naliet
En een teder verlangen bleef hangen
zoet als de geur van een nachtbloem...

Dronken van weemoed
laaft de dichter zich
aan de bron
van eeuwig verlangen...

En de bron
ademt klaarte
in haar spiegel
van oneindigheid
licht op
bij de geboorte
van een droom...

En uit het sluimerdal
van die droom
stijgen koralen op...
bloemen
van vreemde schoonheid...
nooit eerder aanschouwd...

Velen zoeken

een tweede leven

“”a second life””

in de virtuele wereld...

*

Daar ontmoet je iemand

van wie je dacht

dat hij (zij) niet kon bestaan...

*

Daar woont je soulmate

je zielsverwant

Iemand die je aanvaardt

zoals je bent

onvoorwaardelijk...

Iemand die naar je luistert

met onverdeelde aandacht...

Iemand die zielsveel

van je houdt

en in wiens gezelschap

je volmaakt gelukkig bent...

*

Want wellicht is het leven

slechts een diepe droom

verdrinken in ogen

genieten van schoonheid

zweven in de oceanen

van je hunkerende fantasie...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn hart naar jou

als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal...

Er was geen bloem meer
in de kroon van je haar
Ik vond ze terug
verdronken in de zee
het vonkende zilver...

Jij zong van dromen
heldere luchten
Het woud dat rond je danste
in donker blauw...

Ik zei:

denk niet meer

aan de regen
de stille traan

de verwelkte roos...

Vergeet de jaren
vergaan tot as
in de urnen van de tijd...

Kom en dans
dwaas en dronken
Kus eindeloos
het leven
in jou...
in mij...

Eilanden zijn we…

Eilanden in een zee van ruimte…

Soms drijven we uiteen,

soms raken we elkaar…

*

Soms klopt genegenheid

zacht op de deur

van iemands hart…

*

Soms licht een tuin

helemaal op

door een glimlach…

*

Soms ontluikt een bloem

bij iemands nadering…

*

Je begrijpt het wel...

De geur van je licht
heeft mij nooit verlaten
Ook niet in de verloren valleien
van vergankelijkheid

Evenmin

in de paleizen van smaragd
waar zij huizen,
zeilen over bogen
van azuur,
ranke schepen,
sneeuwvogels
in gouden ruimten

Het blijft mijn gezel
in die barre oorden,
waar grauwe reuzen
treuren om het onbegrip
van de goden

Ooit kom ik terug,
in een geheime nacht,
om je gloed te omhelzen,
te drinken van je bron,
en vurige vrede te vinden
Ooit……

Luister, met heldere ogen,
liefste, nu het nog kan

naar de traag stromende geheimen
van de kristallen rivier
de roep van de ochtendvogel
eenzame nostalgie
vergeefs verlangen
naar verloren dromen

Kijk glimlachend
naar de lichtende gloed
aan de horizon
waarachter het vermoeden schuilt
van ach, het zal zo mooi zijn
het wenkende paradijs
Meer dan een fata morgana
een bedrieglijk visioen

Luister, vol stille hoop

naar het lied van de wind

die eindeloos zacht zingt

over het land van de zonnebloemen

waar vrede heerst

Waar de paden

van alle harten
en alle sterren

harmonieus ineenvloeien...

Zie
De roep van de avond
Het nevelstil einde
van de dag

Ik glimlach
wanneer jij
droomverwonderd
luistert
naar het avondlied
van een kleine vogel
ver in de ijle lucht

Ik blijf bij jou
als de nacht
over jou nederdaalt
de nacht van onrust
de nacht van twijfel
de nacht van angst

Ik blijf bij jou
Troost je zacht
Jij, die ik liefheb
Ik blijf bij jou
Al was de wereld je
geheel vergeten

Maar als je weent
zo eenzaam,
troosteloos verloren
ben ik er voor jou
Schik de warme mantel
van mijn liefde
om je heen...

Op de lichtende hoogte

van een zomergroene heuvel
vond ik jou
Je had op me gewacht
met ogen vol leven
handen vol verwachting

Onze blikken zochten een glimlach
in het eindeloze deemster
voorbij de sterrenkou
spraken van ongekende paden
omhelsden gouden dromen
lachten als jonge goden
zwervend door de wouden
aan de rand van de wereld

Wat wij zagen
was een verloren glans
een glans van schoonheid
een wondere bloem
op een vergeten eiland
een helderrood juweel
in een blauwe maanstraal

Toen fluisterde jij :
ik wil niet dat je weggaat
uit de lichtschelp van mijn hart
dat de liefdesroos verdort
en ons bestaan vergaat
in de wrede schaduw van het niets

Liefste, zei ik,
o liefste mijn
En ik streelde
de halmen van je verdriet
mateloos teder
terwijl het zand van de tijd
onherroepelijk weggleed
tussen machteloze vingers...

Het land is brandend leeg
zonder jou,
bloem van maanlicht,
ruisende zeeschelp

Ik adem de rozen uit je mond
Zie de jasmijn
geurig zingen in je haar

Bloeiend wil ik
in jou verdrinken
voor de esdoorn zijn koper giet
het sneeuwlicht de warme gloed
voorgoed verkilt

O vrouw zo mooi
Bloesemend, bloeiend
Rijp amelkoren
Ruisende wellust

*

Hoe graag zou ik je sieren
Met een guirlande van zomerbloemen
Geplukt uit het jade
Van een geurig struweel

*

De ceder
Strekt zijn takken
Als tedere vingers
De verlokking
Van warm sinopel

*

In de schaduw van de pagode
Vind ik het geheime altaar
Aanbid je nieuwe naam...

In het avondrood

van mijn gemoed

rust jouw naam…

o vrouwe

zo wonderlijk

die schrijdt

langs de zonnekant

van mijn hart… . . .

*

En in de schaduw

van woorden

die zacht murmelen

als een bosbeek

op de heuvelflank

zingt de liefde…

eindeloos . . .…

eeuwig . . .

Op het dauwgras

staan de cederbomen

ranke hemelbomen

verliefd op de wind

de zachte zomerwind

die zijn verhalen fluistert

en stil zijn weg gaat

in de vouwen van de nacht…

*

Ik zie haar schreden

in de koele hoeken

van het zomerwoud

de nevels van stilte

bijna onzichtbaar

als spinragbloemen

dwaalt zij op vleugels

van ijl rozenrood…

*

Hoe kan ik haar vinden

zo ver op de weg

van mooie dromen

helder als water

op zoek naar het gouden land

waar de wegen kruisen

van alle sterren...

van alle harten...

Een ranke cipres in de chaos
Verzonken in haar warme verten
lijkt de leegte vergaan
kus ik haar zoete licht
vergaar haar tere stralen

*

Maar
als de weergalm
van haar woorden
mij omsluiert
zing ik
hoog in mijn wolkentoren
van een zilveren maanhart
een ijle liefdesdroom
die oplicht als een verloren ster
in Andromeda
eindeloos ver...