Dauwgras

Een ranke cipres in de chaos
Verzonken in haar warme verten
lijkt de leegte vergaan
kus ik haar zoete licht
vergaar haar tere stralen

*

Maar
als de weergalm
van haar woorden
mij omsluiert
zing ik
hoog in mijn wolkentoren
van een zilveren maanhart
een ijle liefdesdroom
die oplicht als een verloren ster
in Andromeda
eindeloos ver...

Ze woont in mijn schelp
van ruisend verlangen
In de wondere knop
van mijn rozendroom

En ik zie haar
in een vlam van vlinders
een regen van sterren
hoor haar
in het zingen van het gras
het fluisteren van de avondwind
ontwaar haar
in de zoete geur
van een blauwe bloemennacht

En ik hou van haar
Een broos geheim
in teder licht
Betoverend gedicht

De maan weeft
bleke koralen
door het lover
van de wereld...

De nacht nadert stil...
Hij geurt naar de wind
zoals je lokken,
zoals je lippen,
als je lacht...

Een wolk streelt
het broze blauw
van de hemelboog
En zoet verlangen zingt
in het weemoedige lied

van je ogen...

Mijn verlangen voert mij
Door groene bosdreven

Dauwsterren fonkelend in de zon
Naar de purperblauwe heuvels
Die wenken aan de kim

*

Daarboven, in de magische tuinen van Peleas
Schitterender dan Edens hof
In dat betoverende landschap
Tussen het kristal van watervallen en
rotsen schimmig als naamloze creaturen
Omgeven door ceders, helianthus,
hemelbomen en geurige oleanders
Zie ik jou, maanvrouw, schoon lief,
Gekleed in lelieblank
Getooid met een kroon van elanor

*

Intens ervaar ik je nabijheid
Vibrerend in de ether
Je aura regent kleuren
Ze zijn zo waarachtig,
Fris en blij als jong leven
Doen mij smachten
Naar wat volmaakt is en blijvend,
Oprecht liefdevol en levensecht

*

Ik wil rusten in je schaduw
In de diepten van je ogen
Verten vol indigo,
Reseda en karmozijn
Wellen vol belofte,
Een koninkrijk van licht
Dat nooit zal vergaan

*

Mijn keel is droog als woestijnzand
Gesnoerd door een vreemde ontroering
Mijn mond weigert de woorden
Die ik je wil zeggen
Maar je begrijpt me
De taal van je lichaam getuigt het
Je reikt me je hand
Glimlachend, stil maar helder,
Weef je zilveren draden
Door de gewelven van mijn geest
Je bedaart mijn rusteloze ziel
Ik ben eindelijk thuis !

Een gouden uil
zeilt geluidloos
door nevelstrepen
vindt de schaduw
van de blauwe ceder
in zijn vlucht

Bleke sterren
verschijnen
in brekend azuur
De schreeuw
van de sperwer
weergalmt voorbij
de scharlaken weemoed
de stervende krans
van zonnegloed

Vogels sluimeren
in verborgen groen
Het maanlicht schuift
wijfelend
door het zwijgend graan
De stilte neemt het land
in haar greep

Geruisloos tovert de nacht
haar bladstille dromen...

Ik zie de traan in je hart

De pijn in je ogen

Ik leef met je mee

*

Als ik de maan zie,

de sterren

Zal ik even aan jou denken

en een wens doen

Ik wens jou :

Geborgenheid

Warmte in je hart

*

En een goede vriend

die je zegt :

Je bent ok

Ik zal er altijd voor je zijn

Wat is een mens zonder een droom

*

Door de deur van die dromen

wandelt de geliefde

danst tussen de sterren

met gesloten ogen…

*

En wanneer hij zacht

haar lieflijkheid streelt

gaan ze open

haar ogen...

haar lippen...

als wolkenspiegels

een tere, rode roos…

*

Hij fluistert een geheim...

woorden die waaien

over de stille weg

van haar droomgezicht...

Bloemen ben jij

Bloemen in de dageraad

van het leven

Bloeiend

in vruchtbare aarde

*

Bloemen ben jij

Bloemen op een vroege neveldag
als door een kind geschilderd
met heldere kleuren
vol tederheid.

*

Bloemen ben jij

Zonnebloemen

in zinderende zomerglans

waarin het licht spiegelt

van alle harten...

van alle sterren...

Aan de oever van de rivier
van eeuwig verlangen
vond ik even verpozing

*

En in tranen die zongen
over verloren dromen
begreep ik
dat woorden over liefde
nutteloos waren
omdat de liefde altijd
met haar eigen stem sprak

*

Begreep ik
dat ik de gang van de liefde
niet kon bepalen
want dat zijzelf dit bestemde,
voor hen
die zij in het hart droeg...

Mooi ben je
prinses met je droomogen
Teder is je geur,
een zoete vrucht,
een bloem van satijn,
zacht van zinnen,

dansend licht

in gouden cirkels...

Het moet meer zijn
dan weemoedige hartstocht,
het verlangen te zwerven
over jouw leden
Lippen te begraven
in jouw geheimen
Hemels te sterven
in jouw warmte...

Ontwaak,
o vrouwe, allerliefste,
verzadigd van de nacht
Glanzend als een vogel
van goud
een gevleugelde zon...
*
Vaar door de hemel,
de rivier
van droomregen,
Onveranderd
onder de schaduw
van grauwe wateren…
*
Zing in het licht
van blauwe irissen
Onhoorbaar
als een atalanta
die de nectar
zoekt...

Mijn handen werden bloemen
toen ik jou vond
Ze sierden je bleke haar
de bloedrode papavers

Ach hoe mooi klonken
de snaren van het riet
toen je sprak van liefde
van zoete regen
heldere wolken

Vanuit je hart
de diepte van hete lippen
was er fluistering
tomeloos verlangen :
vul mijn wereld met je kus
zing al je tijd in mijn armen...

Zacht, heel zacht

omhul ik

de weemoed van je gedachten
met spinrag van troost

de vrede
van zonwitte dagen...

In woorden ben ik enkel
een wever van wanen...

Maar toch..
ergens…
onvindbaar intens…
omhels ik
de verzonken schelp
van je parel…

Oud geworden kijk ik naar mijn handen

gerimpeld, getekend door het leven,

terwijl ik op de cederhouten bank zit

onder de bloeiende magnolia

met kinderen spelend aan mijn voeten

*

De zoete geuren van de lente bedwelmen mij

En ik dagdroom nog eens van vroeger

Van een ontmoeting met jou, heel onverwacht

*

Sprakeloos, verward, in verrukking keek ik je aan,

dronk de glimlach van je lippen,

zag de eenvoud van je schoonheid

zo intens lieflijk dat het pijn deed

*

O liefste, het gevoel dat jij me gaf,

die zalige, tedere warmte,

dat had ik nooit eerder ervaren

Ik vond je zo speciaal, zo uniek

Het was alsof ik je altijd al gekend had,

gezien in de ogen van vele vrouwen,

die onbevangen en blij naar de wereld keken

*

Liefste, je bracht mij in extase

veel meer dan wat ook op aard

Meer dan het zien van een vlucht sneeuwwitte vogels

tegen een staalblauwe hemel

of de aura van een bomenrij in de nacht bij volle maan

De ongerepte schoonheid van de wouden van New Forest

of het genieten van pure muziek van Bach of Arvo Pärt

*

Reeds verdween je in de verte als een fata morgana

die mijn geest parten speelde en mij dorstig achterliet

Maar in mijn hart bleef de zoete verrukking

die het simpele feit van jouw bestaan mij schonk,

oplichten al een warme, gouden gloed,

die nooit verzwakte.

*

Heel even,

mensenkind...
Heel even maar...
Zweeft een droom
als een verre ster
die oplicht
en weer uitdooft…

*

Ach, wat een mooie droom...
slechts een droom...
verder niets...

Ik zie
de woorden
die zingen in je ogen
je gelaat
dat weggaat
en nooit weerkeert

*

Jij bent het gras
dat groeit
over mijn sporen
zij vervagen
in de eeuwigheid
die toekijkt

*

zonder ogen…

Dromende akkers

in het zachte ochtendlicht

glinsterende dauwparels

duizend bloemen ontluiken

glanzen geel en purperrood...

*

De wind zingt

over het bronzen koren

het bleke groen

van verre heuvels

de zinderende zomer...

*

Dansend in het licht

van blauwe dagen

cirkels van zonnegoud...

heldere nachten

ringen van maanzilver...

Ik zoek je, enigma

voorbij de weg

van het verborgen dwaallicht...

Herinner je

het kosmische geheim

van de eindeloze melkwegen,

het felle, zalige zilverschrijn...

Ik wil klaar water

uit je drinken

ambrozijn, wijn,

bloedrood als koraal

De helianthus mateloos

zien bloeien

in de broze meren van je ogen,

de gouden lotus

in de diepten van je geest...

Geen woord weet
waarom het er is...

En ook de wind weet niet
waarom hij waait...

Of de hemelboom
waarin de nachtegaal zingt..

Of de sneeuw

glinsterend
in ontelbare kristallen

eindeloos mooi...

Noch de regendruppels
gevuld met jouw dromen
of met de mijne, misschien...

*

Er toch wasemt er

iets aan de horizon...

een ijle glans...

een stil verlangen...

een gloed in het hart...

*

Je weet alleen niet

waarom...