Zomerland

Ik zoek je, enigma

voorbij de weg

van het verborgen dwaallicht...

Herinner je

het kosmische geheim

van de eindeloze melkwegen,

het felle, zalige zilverschrijn...

Ik wil klaar water

uit je drinken

ambrozijn, wijn,

bloedrood als koraal

De helianthus mateloos

zien bloeien

in de broze meren van je ogen,

de gouden lotus

in de diepten van je geest...

Geen woord weet
waarom het er is...

En ook de wind weet niet
waarom hij waait...

Of de hemelboom
waarin de nachtegaal zingt..

Of de sneeuw

glinsterend
in ontelbare kristallen

eindeloos mooi...

Noch de regendruppels
gevuld met jouw dromen
of met de mijne, misschien...

*

Er toch wasemt er

iets aan de horizon...

een ijle glans...

een stil verlangen...

een gloed in het hart...

*

Je weet alleen niet

waarom...

Het honingzoete licht
van de zomerzon
glansde in haar ogen
Eindeloos ver
verbleef haar blik
vertoefden
haar gedachten
Eenzame roos, zo
onbereikbaar dichtbij...

In haar hart schrijnde
een traan
een smart
die niet wou wijken...

Ze vertrouwde het me toe
op een avond
in het amberschemer
van een bruine kroeg...

Verloren voelde zij zich
Broos en weerloos
als een zijden vogel
wiens vleugels braken
de dag

dat jij haar verliet...

Als de avond rood kleurt

de merel zingt

in schaduwgroen
komt in het wazige licht
een vrouw voorbij...

*

Er hangt een geur

van rozen rondom haar

het maanlicht glanst

in haar donkere ogen...

*

Zij lacht...

danst...

een broos silhouet

vol dromen

gewiegd

in de zachte armen

van de wind...

Er bloeit een droombloem...

ergens...

op de groene heuvel...

*

Onder hemelhoog blauw

en wolkensluiers

zo broos en

regenzwanger

windzuchten

vol teder verlangen...

*

Er bloeit een droombloem...

ergens...

op de purperen heuvel...

*

In gouden luchten

het wondere licht

van een zonwitte dag

de ijle schittering

van sterren

in een zilver maannacht...

*

Er bloeit een droombloem

op de purpergroene heuvel...

*

Ik zocht haar
langs een onbetreden pad
vond haar
bij de verborgen bron

Ik keek haar aan
met bloemen in de ogen
Ze plukte de grootste
die opsteeg
als een sneeuwwitte vogel
de klanken van
een betoverend koraal

Zij dronk van
mijn tijdloos water
ademde kristallen
in mijn bevende mond

Toen lachte ze
en zei :
Heb me niet lief
Ik besta niet
Ben minder dan een waan

Ik zag
het eeuwige niets
naderen
achter haar woorden
de illusie uitwissend
van een wondermooie droom...

Eindeloos dwaalde ik
door grote wouden
Ik zocht naar de sprookjes,
dromen uit de kindertijd...
Toen zag ik een boom,
hoger dan alle andere
Maar zijn vruchten
waren onbereikbaar...

Eindeloos dwaalde ik
tussen hoge bergen
Ik zocht de luchtkastelen
die mijn jeugd gebouwd had....
Toen zag ik een burcht,
imposanter dan alle andere
Maar de steile rotswand
was niet te beklimmen...

Al mijn luchtkastelen
zijn verwaaid in de wind
Al mijn dromen vergaan
als broze herfstbladeren...
Ik aanschouwde een bloem
en prikte mij aan een doorn
Ik hunkerde naar een bron
en vond een zoutmeer...
Ik zag het beeld van een vrouw
wondermooi
maar vond een vlinder
ijl als de geur van een roos...

Zij wou voorgoed slapen
Zich toedekken met
een deken van leegte

Haar heldere ogen
zochten nog eenmaal de hemel
maar tevergeefs...
Er was geen ontkomen...

Toen haar alles ontviel
bleef zij steken in angst
rouwend om vergane schoonheid...
Zacht streelde hij haar verwarring
en zij vond vrede in zijn handen...

De plassen lagen

stil slapend

in de natte armen

van de blauwe maan

Regen streelde bomen

met zilveren zwepen

tot flonkerend bladgroen

*

Toen zag ik jou,

haren los in de wind,

een visioen in het nevellicht,

getooid met een anadeem

van jasmijn en geurige winde

*

Je hand zocht mijn naam

en eens gevonden

weefden je vingers

een ijl gordijn

van zoete extase

rond de dromen

van mijn hart.

Er bloeien rozen

rozenrood

in de tuin

van je gedachten...

Nachtbloemen

van albast

in de vallei

van je dromen...

Ontloken in je hart

vliegen ze uit

jouw sneeuwzwanen...

Sierlijke arabesken

in eindeloos azuur...

Hun aura ademt

eeuwige schoonheid...

De avond valt zacht
sluit de oogleden van de stervende dag
verbergt het tedere indigo van het zwerk

Het grauwe lover van de abelen ruist zoet
fluistert een verhaal gedragen
op de ijle vleugelen
van de koele westenwind,
een betoverend, mystiek lied
over vreemde eilandtuinen
verloren paradijzen
gebed in het broze blauw
van lege oceanen

Sterren ontwaken,
Sirius en Aldeberan,
en hun naamloze zusters
verlichten het blinde oog van de nacht
Het vogelvolk staakt zijn zang
De stervalk zoekt zijn verborgen stek

De wereld dekt zich toe
met een ragfijne nevelsprei,
een geurig laken
van nachtelijke winde...

In stille ogenblikken

zie ik een ster,

eindeloos diep,

in de zee

van mijn gemoed

*

En in het heldere water

van mijn droom

zie ik een gloed…

verborgen

in het hart

van de schelp :

*

de onbereikbare parel...

Ik vraag me af
of jij het was
die fluisterde
in mijn dromen
in veel te korte nachten
*
Want ik had je gezien
in het eenzame duister
van de nieuwe maan
het kristal van sterrenbloemen

*

Je beeld
een geur
een waan misschien
zo ijl en dun als spinrag
hield me gevangen
intens zalig
als winde van de nacht
*
Vreemde vrouw, zo mooi
ravenzwart gelokt
Je ogen blikten verloren
een weten dat smart verborg
*
Toch zongen je lippen
het droomrood van een glimlach
een zoete honingbron
in de lotus van mijn hart...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn zijn naar jou

Als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

Als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal...

Weet je nog,
die avond, mijn lief
De zomer was nog jong
Het woud in al zijn tover
bood ons stille vrede
Je hoofd lag sluimerend
aan mijn bebloemde borst
terwijl ik je teder streelde
de wind koel in je haren speelde...


Een vlinder streek neer op je haar
Sierde je als een bizar juweel
Het was vreemd en toch mooi
Je leek niet verrast
Je hertenogen glansden
Je warme lippen lachten
om die onverwachte tooi
Samen zijn wij op pad gegaan
jij, de vlinder en ik...

Ween niet, liefste..

Ik ben er nu
voor jou
Alleen voor jou
Met liefde die heelt
Licht dat verwarmt
Een stem die je troost

Nestel je
in de luwte van mijn arm
Rust nu maar
Voel je geborgen
Vergeet even de bittere kelk
De droefheid en de pijn
van dit aards bestaan

Door je tranen heen
probeer je te lachen,
maar het is zo zwaar
ik weet het…
ik versta je...
ik leef met je mee...

Kom nog dichter
Ik ben er nu
voor jou
met al mijn begrip

al mijn liefde

Ween niet, liefste...

Dromend van de maanrivier

het fluisterend kristal

de zilverglans
op zwarte twijgen

in een bloemennacht

ongrijpbare schoonheid

zingend langs de hemelboog...

*

Dromend van de sneeuwroos

in een vergeten dal

het verre wolkenlicht

in eindeloos spiegelend water

de zomerse weemoed

de vingers van de wind

spelend met haar bleke haar...

*

Dromend van de edelvrouwe

gekleed in avondrood

de schaduw van verlangen

in verstilde ogen

de geur van jasmijn

woorden van liefde

weergalmend

in het hart van de tijd....

*

Ik ben de wind
van verlangen
die fluistert
in je dromen

en jij
de nachtstraal
die draalt
aan de drempel
van mijn ziel...

*

Mijn hart
en het jouwe
dwalend door
een zonnig landschap
verstrengeld

Het licht van
stralende ogen
een waan wellicht...

Wanneer
zal ik je zien...

Hij droomde van haar

Zij droomde van hem :

een mooie droom van éénzijn.

Zij bestegen de treden van verlangen

Het was een steile heuvel

Hemelhoog...

Om hen heen dwaalden wolkensluiers

tussen rivieren van azuur

waar de zomerwind zong

over verre oceanen

vergeten eilanden vol magie...

Hun hart versmolt

in die ijle hoogten

en hun ogen zochten

in de diepe dalen

naar de volmaakte droom...