Onvergetelijke droom

Lieflijk glanst
het goud en karmozijn

van de zoete avondzon…

Verzonken in haar warme verten
lijkt de leegte vergaan
kus ik haar magisch licht
vergaar haar tere kleuren...
*
Maar als de weerschijn
van haar laatste stralen
mij omsluiert
zing ik
hoog in mijn wolkentoren
van een zilveren maanhart
een ijle liefdesdroom
die oplicht als een verloren ster
in Andromeda
eindeloos ver...

Wie kent onze naam

woont in het huis

achter onze ogen ?

In welke wereld

bestaan wij ?

*

Zijn wij dan iets

behalve verlangen ?

behalve schoonheid ?

De schoonheid van een droom ?

*

Vliegen op vleugels

van sneeuwlicht

naar een ongezien land

diep in het hart...

*

Wandelen door een tuin

waar vogels geuren als bloemen

en bloemen zweven als vogels...

*

Vertoeven in dat magisch oord

waar vreugde zingt

en eeuwigheid danst...

*

Ooit zag ik een jonge vrouw

in de zomer van de stad

Zij had de hemel in haar ogen

Zij lachte naar een kind op de stoep

En even schitterde de wereld

in die lach

in mijn hart

*

Waar ging je heen,

lieve onbekende

Nooit kwam je terug

op de plek

waar je zoete geur

me bedwelmde

*

Je was als een straal

van een witgouden zon

zo lieflijk warm

Ik heb je nooit vergeten

zelfs al was je slechts

een droomvonk misschien

in een nacht

van duizend sterren...

Het leven spint

haar broze draden

over de paden

van de mensenkinderen...

*

En ja, er is zoveel pijn

Onnoemelijke pijn

Ogen vol stil verdriet

Eenzame dromen

Verlies van vertrouwde gezichten

Gebroken harten...

*
Maar in de kristallen sluiers

van het levende water

glinstert toch hoop...

*

En over de groene heuvels

van het zomerland

danst de schoonheid

fluistert de zuiderbries :

*

Vergeet de geur niet
van de bloemen
die het leven je schenkt...

*

Vergeet de liefde niet
die bloeit in zoveel harten

en nooit zal vergaan...

Op de eenzame weg

tussen de smaragden heuvels

praten zij

in een zee van bloemen

met verrukt gemoed

over de magische schoonheid

die danst tussen de hoogten

en hun woorden waaien

door de zomerzinderende dalen

beladen met mateloos verlangen...

*

Op de eindeloze weg

langs de gouden velden

van oneindigheid

wandelen zij

tussen vlinders en vogels

op zoek naar de spiegel van geluk

vertellen de aarde over hun queeste

hun queeste en hun dromen

van een volmaakt land

ergens achter de einder...

Ik zie je bleke gelaat,

het verre licht achter je ogen,
en in de smart van je blik

zie ik , eindeloos lang

het stille wachten...

*

Ik vraag mij af

in welke wereld

jouw dromen wonen

welke paden zij volgen

jouw magische gedachten...

*

Vanavond zal ik zoeken

langs de vloedlijn

van je droomzee

naar je gevleugeld hart

het ijle vuur van je smachten...

*

Soms zingt de wind

van oude dromen

ijle beelden

van zacht verlangen

schoonheid

die wasemt

over zomerheuvels...

*

Ik zie een schaduw

in het oker

van de ochtendmaan...

*

Even denk ik aan jou,

zoete regen

in de tuin van mijn ziel...

*

Ik luister

naar de tedere klanken

van de dageraad

wachtend op je naam...

*

En je schaduw wordt licht

Harten ontvouwen zich

Zalig is de eenheid

het verzinken

in wolkenogen...

Ik zie bloemen in je lach

bloemen in de spiegel van je ogen
die ik nooit zag
behalve in een visioen
van onsterfelijke schoonheid...

Even schitter je,
een ster van goud
in mijn hart...
Maar dan komt het besef
dat het slechts
een illusie is...

Tussen de nevels
van het berkenpad
zie ik ze...
Spinragbloemen...
Het gelaat van de winter...
Tedermooi
als jouw woorden...

Puur en lieflijk...

als zacht bomengefluister
als schoonheid in het oog...
Als een vlinder
die nectar puurt
uit wondere kelken...
Als de zon
die schittering tovert
in eenzame schaduwdalen...

Er klonk een lied,
vreemd maar mooi
Gezongen alleen voor jou
Arabesken van een verloren wereld...
Bloemen in de nacht...

Engel in aquamarijn,
bloeiende roos
vergeet het licht niet
warmer,
zoeter,
dan duizend honingbronnen...

Vergeet het water niet,
helderder,
verdroomder
dan de meren van je ziel...

Vergeefs zoek je het in haar ogen
Zij volgt slechts het pad der rozen,
de bloemen die zij deelt met engelen

Zonder de geur van jasmijn
schittert haar gelaat als kristal
bespeelt zij de grasharp,

de snaren van het riet

Ach, hoe mooi klinkt het lied van haar lach,
smelt zij de sneeuw,

die rijpt rond mijn hart

Ik zoek de peluw,

de warme diepte van haar nest
Ik draag haar op mijn armen,
zoals ik ooit deed,

in de zondagen

de zondagen van liefde...

Je dwaalde...
Ruimteloos...
Als een mystieke vlinder...
Verloor schaduw
won licht...

En je lachte,
klaar water,
pure vreugde,
baarde je
in mijn hart...

En je zei mij :
Laat hem nooit sterven,

de dageraad...

Een vrouw kwam langs mij
in de bloedrode avondzon
Slechts even zag ik haar
Ze liep snel voorbij…

*

Ze neuriede een magisch lied
een lied over eeuwige schoonheid
over de betoverende zilverschijn
aan het eind van haar dromen...

*

Nog lang voelde ik haar aura
de pure vreugde die zij naliet
En een teder verlangen bleef hangen
zoet als de geur van een nachtbloem...

Dronken van weemoed
laaft de dichter zich
aan de bron
van eeuwig verlangen...

En de bron
ademt klaarte
in haar spiegel
van oneindigheid
licht op
bij de geboorte
van een droom...

En uit het sluimerdal
van die droom
stijgen koralen op...
bloemen
van vreemde schoonheid...
nooit eerder aanschouwd...

Velen zoeken

een tweede leven

“”a second life””

in de virtuele wereld...

*

Daar ontmoet je iemand

van wie je dacht

dat hij (zij) niet kon bestaan...

*

Daar woont je soulmate

je zielsverwant

Iemand die je aanvaardt

zoals je bent

onvoorwaardelijk...

Iemand die naar je luistert

met onverdeelde aandacht...

Iemand die zielsveel

van je houdt

en in wiens gezelschap

je volmaakt gelukkig bent...

*

Want wellicht is het leven

slechts een diepe droom

verdrinken in ogen

genieten van schoonheid

zweven in de oceanen

van je hunkerende fantasie...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn hart naar jou

als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal...

Er was geen bloem meer
in de kroon van je haar
Ik vond ze terug
verdronken in de zee
het vonkende zilver...

Jij zong van dromen
heldere luchten
Het woud dat rond je danste
in donker blauw...

Ik zei:

denk niet meer

aan de regen
de stille traan

de verwelkte roos...

Vergeet de jaren
vergaan tot as
in de urnen van de tijd...

Kom en dans
dwaas en dronken
Kus eindeloos
het leven
in jou...
in mij...

Eilanden zijn we…

Eilanden in een zee van ruimte…

Soms drijven we uiteen,

soms raken we elkaar…

*

Soms klopt genegenheid

zacht op de deur

van iemands hart…

*

Soms licht een tuin

helemaal op

door een glimlach…

*

Soms ontluikt een bloem

bij iemands nadering…

*

Je begrijpt het wel...

De geur van je licht
heeft mij nooit verlaten
Ook niet in de verloren valleien
van vergankelijkheid

Evenmin

in de paleizen van smaragd
waar zij huizen,
zeilen over bogen
van azuur,
ranke schepen,
sneeuwvogels
in gouden ruimten

Het blijft mijn gezel
in die barre oorden,
waar grauwe reuzen
treuren om het onbegrip
van de goden

Ooit kom ik terug,
in een geheime nacht,
om je gloed te omhelzen,
te drinken van je bron,
en vurige vrede te vinden
Ooit……