Archief

Het licht was al daar.
De ochtend was te laat.

Zij is gestorven. Op tijd.

Ze ging op aarde reeds door het vagevuur.
Ik vermoed dat ze klokvast de hemel binnenvaarde.

Het zal aan mij en m'n bizarre gedachten wel liggen.
Maar ik begrijp niet zo goed die uitspraken als:
 "ik was erbij".

Bijna als een palm de lucht in.
Terwijl voor mij het 'er bij zijn' in het leven
zo primordiaal is.

In de "rust"huizen roest de eenzaamheid niet.
Zij kleeft als een tweede huid aan vele bewoners.
Waar zijn ze dan?

Uvi

Rigor mortis 

En dan komen de eeuwige woorden.
Over de dood.
Het ritueel van de troost.

Het vocht in de ogen. Druppels verloren verdriet.
Handen verdwalen in de baan van hun gebaren.
Lichamen vertalen waar letters falen.

Nooit meer zorgen. Nooit meer morgen.
Altijd heden in het verleden.
Dat stilaan verrimpelt door het vergeten.

Verdriet dat verwelkt.
De doden blijven zo jong als ze sterven.
Jaren verjaren niet meer. De teller verdwenen.

Pp

Nog een ere-saluut voor de afgestorvene.
In illo tempore bakte zij dikwijls
'patatjes met een ei erover' voor mij.

Voor alle duidelijkheid: bijna dertig jaar geleden.
U zal begrijpen dat na een (v)echtscheiding met
haar dochter er een brede afstand groeide.



Nog iets van Herman de Coninck.

Sterven doe je alleen.
Leven ook ...

Of iets van die strekking, sorry Herman.

De schrijver is maar een medium.
Verhalen zoeken vingers om uit te treden.
Toetsen noteren.

De scribent zorgt voor inkt en papier. Hij is de fourir.
Maer tevens de bewaarder van de woorden. Een cipier.
Sluit hen op in boeken. Of in bundels. Zodat ze niet verdwalen.

Hij koestert ze als kleine kinderen.
Dat zijn ze ook. Eigenwijs.
Maar meer dan dat.

Het zijn aparte werelden. Ze bestaan op zichzelf.
Ze worden groter
dan de schepping van de schrijver.

En dan wordt zo'n universum een zwart gat.
Een bibliotheek wordt leeg gelepeld.
Door de Packman. De tuinman van de hersenen.

Ik heb zopas naar het leven van Iris Murdoch gekeken.
Beroemde filosofe en schrijfster. Stierf aan Alzheimer.
Plak haar naam in Google. En daar lees je alles.

Uvi




 

Er zijn vele merken van opa's.
In de speeltuin vind je een aardig assortiment.
Vele exemplaren zijn vergezeld van een oma.
En van een camera.

Vooral met dat laatste willen ze spelen.
In de speeltuin.
Zeer secuur verzamelen ze verleden voor later.
Alsof je dan nog geen gisteren genoeg hebt.
Tenslotte rest er dan nog weinig morgen.

De mama's worden meestal meisje.
Ze dragen dan nog vlechtjes in hun tred.
Wuiven ze blond naar achteren.
Met één betoverende beweging.

Papa's bereiden hun pupillen voor op het échte leven.
Een speeltuin is een trainingkamp.
Ikken zonder schrikken.
Stoer de sterkste spelen. Overleven.

Boven de bomen spelen de wolken verstoppertje.
Ik spel wat letters in m'n hand.
In mijn hoofd hark ik wat herinneringen samen.

Uvi



 

Hoe hij ligt te slapen. In de armen van de onschuld.
Als een verse engel.
Net gevallen uit de hemel.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En zijn ze monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid
in mijn oude zinnen.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.
Een opa met zoveel toekomst.

Voor zich.
In dat slapende bed.
Hoelang leeft een engel?

Uvi

Zij heeft nachten.
Om na te denken.
Gedachten zijn wakker.

Werd zich pijnlijk bewust
van het onderscheid.
Tussen een minnaar
en een alleenstaande opa.

Daar ligt een hemel tussen.
Van verschil.
Zij maakte een kompasfout.

Herstelt de koersrichting.
Verzamelt ondersteuning.
Het wordt pétanque.
En een ijsje likken.

Opa recupereert.
Schuld stagneert.
Bult gereduceerd.

Uvi

 

Wat doet een opa-kok zoal
om een Afrikaan aan het eten te krijgen?
En dàt klinkt zowat als
een contradictio in terminis!
Het is dan ook een blanke zwarte.

Opa schept
verbeelding op een bord.
En daaruit eten wij.

La terre - van pommes de terre - puree
le soleil - comme un tournesol - halve perziken
la lune - twee halve maantjes - filetjes van kip

We praten en we smaken.
Maar de dag nadien eet ik vis met rauw witloof.
Hoe verbeelden we dat in onze gastronomische literatuur?

Witlof. Ah, c'est le vent.
Mmmmm, ik hou van witlof en van de wind.
Et le poisson? Ca devient la mer.
Ah, on va nager. In ons bord.

 Uvi

Misschien is je jeugd wel de belangrijkste periode van je leven.
Laat ons stellen: je zet dan de 'wegwijzers' uit
voor de rest van je voortbestaan.

Je maakt een studiekeuze en
daaraan kleeft meestal een beroep.
Je kiest een geliefde.
En wordt ouder. Niet alleen in leeftijd.
Kinderen. De meest cruciale verandering in je bestaan.

Ouders moeten lijnen en regels opstellen.
Maar vooral trachten ze samen met het gebroed te respecteren.
Onvoorstelbaar moeilijk.
Ik slaagde niet. En je kan niet bissen.

Je wil je laten leiden door liefde. Het wordt eerder lijden.
Vraag is:
kies je in de opvoeding niet voor gemakszucht? Eigenliefde?
Het zal wel een mengeling moeten wezen.
Slaan en zalven. Tegenwoordig binnen het kader van de wet.

Grootouders die zijn op de wereld gezet om te vertroetelen.
Zij mogen de gaatjes van de vrije tijd opvullen.
En geven wat ze als ouder niet mochten.
Buiten de lijntjes kleuren. Daar zijn ze handig in.

"Dat wéten wij allàng!" Ik hoor jullie tot hier.
Juist. Maar wat nu volgt ook?

Als opa een mama heeft als minnares
wat zie je dan gebeuren?
Zij bekijkt opa als een papa.

Hij mag de kleinzoon niet tweemaal per dag een bad geven.
Want zo kan de huid van de wonde niet verharden.
Hij mag niet elke dag 'kip met perziken' geven.
Want er moeten gezonde groenten op het bord.
Hij mag niet altijd zalf tussen de billen smeren. (Verzoek oma en dr.).
Want er zitten cortisonen in.
Hij mag niet steeds Frans praten met dat manneke.
Want hij moet z'n Nederlands leren ...

Enfin, een verhaal van 'niet mogen en moeten'.

Tja, beste oma's en opa's,
Toch maar oppassen als jullie vlinders de kriebels krijgen.
Want voor je het weet zit je weer te kleuren tussen de lijnen.
En da's niet altijd handig.

Uvi
met een dikke bult van eigen schuld

 

Vanmorgen nog voor de ochtenstond het goud opblonk
in zijn mond, kreeg ik telefoon.
Aan bed. Ik lag er nog in. Alleen.

Mannen alleen hebben een telefoon naast bed.
Mannen met een vrouw hebben dat niet nodig.

De oma van m'n kleinzoon sprak gebroken woorden.
Haar ma was stervende en
'of ik meteen onze kleinzoon kon komen halen'.
Alleen de douche liet ik niet wachten voor de dood.
Want ik weet, de dood is steeds gehaast.

Raar maar mensen hebben dàn geen tijd te verliezen.
Ze willen op tijd de dood inhalen.
Net of ze nog een schuldsaldo moeten vereffenen tov de stervende.
Dàt wat ze te weinig gaven aan de levende. Tijd.

Het is zoiets als 'Allerheiligen'.
Dan worden de doden bedolven onder de bloemen.
Terwijl, als ik mag kiezen, dat liever zou hebben
wanneer ik ze nog kan ruiken, bekijken en betasten.

Mensen zijn rare wezens. De doden ook.




Uvi

 

Laten we niet flauw doen.
We kijken allemaal al wel eens met een scheef oog
naar ons numeriek bestaan.
Ook al klagen we dan het belang of de methode aan
die anderen zich veroorloven
voor de opwaartse druk van het getal.

Hoe groter, hoe belangrijker.
Ik wil de grootste hebben ... (Raymond van het GW).
Big is beautiful.

Laat ik deemoedig bekennen:
ik onderzoek geregeld de conditie van mijn lezermeter.
Heeft hij koorts? Of ligt hij op apegapen?

Een diagnose is dan vlug gesteld.
Ik haal de letterdokter er bij.
Teel wat frêle frazen, wikkel ze in een boeketje woorden.
En zet ze in m'n etalage. Lokvogels.

Maar ik heb het voorzichtige gevoel
dat er enkel vrouwelijke vlinders fladderen over
m'n bloemrijke parolen.

Hoe kan ik die mannelijke ontbrekende helft inpalmen?
Door ze te pakken op hun weke plek,
fluistert het (zet)duiveltje in mijn gewillige oren.

Monteer wat rode lampionnekes voor je venster.
Ontbloot een bil. Desnoods een ander stuk met een b.
En test hun testosteron-kwetsbaarheid.

Ah, wat zou een mens al niet doen om
deze labiele teller aan het zwijmelen te krijgen.
Ik veeg deze viriele verlangens manmoedig van m'n pc-tafel.

Schermke, schermpje aan de wand,
wie heeft het mooiste Blogje van gans het land?

Voel me soms Doornroosje. Voor honderd jaar slaperig.
Of Sneeuwwitse. Met één armzalig dwergje.
Soms wil ik zelfs een jager wezen ...
op zoek naar Roodkapje met een wulpse grootmoeder in bed.

Schiet dan in het grote bos op elke lezer die beweegt.
En hang z'n scalp als een trofee aan m'n teller.
Ziezo nu ben ik weer Old Shatterhand en Winnetou.

Waar zit hier een nietsvermoedend 'Letterhoofd'?
Aha ... daar rinkelt weer m'n "trofeeënkast"!

 

Uvi

Maar voor de rest hecht ik écht geen belang
aan de teller, hoor.
Neen, alleen maar aan dat wispelturig getalleken  ...

Vanmorgen verlaat zij het blauw van de vakantie.
Maar ook de regen, de donder en de bliksemschichten.
Zelfs de nachtelijke sneeuw over witte toppen.

Vanavond ademt zij weer stad.
En de nabije lucht van een geliefde.
De afstand wordt kleiner.

Het gemis nog even groter.
Want bereikbaar.
Het verlangen bijna tastbaar.

M'n kleinzoon en zijn opa troosten de ochtend
met pannenkoeken. Het culinaire avontuur
van een doordeweekse cordon bleu.

Lucht treurt nu al dagenlang.
Wikkelt zich in wolken.
Geen blauwe snipper te bespeuren.

Voor mij heerlijke tijd.
Adem en schrijvers.

Boeken bloeien op z'n mooist in de herfst.
Op ieder blad 'une belle phrase'.
Bellettrie verdraagt geen zonnig strand.

Daar bruint slechts een "Aspe"
met wat ontspannende spanning.
De tijd van 'bakken en braden' doden.

Vanavond als mijn kleine held
z'n kamp opslaat bij oma.
Laat ik de lezer in mij los.

Uvi