Archief

 

"Een blog is wat men zélf wenst dat het is."

Dit kan je lezen op de voorpagina van SN Blog.

Wat wensen mensen zoal, dacht ik.
En klikte er enkele aan.
Gewoon op basis van de naam.

En toen dacht ik :
"Is het dit wat deze mens wil voor zich?".

Je krijgt een 'publiek Forum',
een speaker's corner zoals in Hyde Park London.
Een technisch wonder. Een goddelijk geschenk.
Leesbaar over de hele wereld.

En dan zeg je aan die ganse virtuele mensheid :
"Dit ben ik dan."

Bij het begin van de autobiografische film, zegt Irish Murdoch:
" Niet in de vrijheid, noch in het onderwijs, ligt het geluk.
Vrijheid ligt alleen in de geest.
En onderwijs dient om ons te leren dat we gelukkig zijn."

Mijn God,
hoeveel honger heb Jij in m'n hoofd gestopt?
Hoeveel verlangen in mijn ziel?

Waar vind ik Jouw vingerafdruk ?
Jouw Blog.

Uvi




 

 

Hier
leef ik
m'n virtuele leven.

Schrijf
wat ik
voel en denk.

Daarbuiten
ligt het échte leven.
Daarstraks
kwam ik het nog tegen.

Daar
zeg ik
dikwijls niet
wat ik voel en denk.

Raar
toch die discrepantie
tussen
twee levens.




Uvi

Daarbuiten
heeft de herfst
het blauw seizoen bezet.
En slaat wonden
in de zomer.

De accacia
frutselt grillig in haar haren.
De linde
krijgt reeds geel
tussen haar bedeesde blaren.

Net
een gepensioneerde dame.
Met
wat opgetutte draden
van een ijverige spin.

Haar stijl
is retro.
Haar dromen
zijn nog blauw.

Straks
komt een Indian Summer
de herfst vertalen.
In zuiders lichte talen.




Uvi

Grijs geschreven

Gewikkeld in de navelstreng,
werd ik blauw geboren.

Ik leefde bleu et blue.
En zal sterven in het blauw.

Alleen aan het blauw
was ik trouw.

En jij neemt er afscheid van...

Geen korenbloemen meer.
Of azuur aan je hemel.

Geen inkt als Koningsblauw
om het wit van een gedicht te eren.

Ooit als het grijs je overwoekert
in je haren en je knoken

zal je roepen
om een zuchtje blauw.

Uvi






PS.
Schreef dit elders als een reactie
op een gedicht:
Afscheid van het blauw.

Ach,
in menig gedicht
gakken de ganzen
wel.

Maar hier,
boven het nest 
van mijn hoofd
vlogen ze over.

Niet vleugelvast.
Ze kantelden
uit hun evenwicht.
Ze vielen uit de lucht.

Voor sommige
hun eerste vlucht.
Het tasten
naar het draagvlak van de wind.

Het volgen
van de watervlekken.
Hun kompas
in V verspreid.

Als vallende engelen.
In fragiele formatie
over het labiele land.
Naar standvastig water.




Uvi

De wolken zijn gejaagd.
Waar haasten ze zich naartoe?
Net gestresseerde mensen.

Zou hun vakantie geslaagd zijn?
Waar stapelden ze zich op?
Lieten ze hun regen de vrije loop?

En over welke trage weiden
lieten zij
licht en schaduw glijden?

Zagen zij
een schreiende moeder?
Met een jongetje
aan haar zijde?

En dekten zij
haar angsten toe?
En dropten zij
voor hem wat dromen?

Zodat als hij
op een sprietje zoog
in het lauwe gras,heel hoog
vakantie nam.

In Scandinavië,
en schapen langs het jaagpad.
En in de verte
'als ik later groot ben' zag?

Uvi






 

In wat late zonneogen
hangt een wit hemdje. Te drogen.
Te dromen.

Straks kruipt daar
een ventje in.
Eentje
om te minnekozen.

Ik luister
naar het vallen
van de avond.

Dat kan
nog uren duren.
De wind die twijfelt
in de bomen.
Zoals de schemering.
Zij tast het duister af.

Van de horizon
drupt nog wat rood.
Nog even
en zij zal het licht
uitkleden.

Ik draag
het jongetje naar boven.
Zie hoe
de dag al in hem
slaapt.

Uvi

Dan sla ik m'n ogen dicht.
En dek me toe met De Standaard der Letteren.
Laat de zon aan m'n voetzolen likken.

Een schone slaper.

En sta ik weer recht uit m'n zetel.
Om deze woorden in te tikken.
Zo niet zijn ze verdwenen.

En dan weer platte rust.

OK, je mag wat meewarig glimlachen. Maar niet overdrijven.
Zonder die zinnen ging het leven ook wel verder.
Juist, maar je weet dan nooit tot wat ze zouden leiden.

Zoals het vermoeden
de stem en stappen te horen van een geliefde.
En dan roept er iemand: 'Koekoek'. Onder je balkon.
En het is geen koekoek. Alhoewel.

En de rest vertel ik lekker niet.

Je trekt weer terug naar je basiskamp.
Een trouwe zetel.
Maar de woorden houden je wakker.

En de slaap staakt.
En je vingers jeuken.
En hij is niet hier. Maar daar.

Je trekt een lasso over de tijd.
En je schrijft ...



Uvi

Zij schreef een reactie. Vandaag.
En toen ik wilde antwoorden stond er als adres: ogentroost.
Wat een wauw-woord!

Ik denk natuurlijk aan 'Euphrasia'. Allergie.
Een produkt om in je ogen te druppelen als ze jeuken.
Maar de turbulente hersenen van mij juichten om wat anders.

Zij hadden iets poëtischer in petto.
Ogentroost.
'De definitie van een gedicht'!

Dankjewel, m'n beste grijze kwabben.
Ik had het zelf niet kunnen bedenken!

 

Uvi

 

Het was meer dan een half jaar geleden
dat ik nog iets van hem had gehoord.

Ach, geeft niet, zeg ik.
Dat is slechts een komma in de tijd.
En vriendschap stopt slechts na een punt.

Raar, hoe kameraadschap aanvoelt.
Je eindigt met een 'tot ...'. En je begint met een 'Hééé ...'
En wat daartussen ligt is slechts wat tijd.

Het is alsof de zinnen verder deinen.
Op een talmende zee.
Tot ebbe en vloed elkaar weer kruisen.

Het strand van de vriendschap wacht.


Uvi

(En een ablatief na de, Give?).