Archief

Hij maakt de ochtend wakker.
En opa ook.

Ik laveer me
langs Kaap de Goede Hoop.
Koffie.

Moet de nacht
nog van m'n huid schrobben.
Het water wacht.

Was straks
de stormen uit m'n hoofd.
Wil wat blauw
als vitamines voor m'n dag.

Mijn ritueel
is hopeloos verstoord.
Straks komt zijn oma langs.
Hij gaat mee. Voor even.

Ik strijk
alles in de oude plooi.
Zondag
klimt hij hoog op vleugels.

Mijn hart
traint reeds het kloppen.
Zonder hem.


Uvi

Hij is weg.
Met de buren naar de speelweide.
Een open plek in het bos.
Naakte ruimte. Lucht tussen het lover.
Hier zal en moet men spelen.

Hij laat me achter.
Alleen. Samen met m'n gedachten.
Ik verdwaal in verdriet.

Vlinders. Sneeuwvlokken.
Vallen in m'n hoofd. Imiteren tranen.
Lastig leed. Om dragen.

Twee jongetjes.
Eentje speelt.
Een ander lijdt. Onder weten.
Terwijl het zelfs nog geen vermoeden is.

Bang voor de angst.

Uvi

 

Hoe kan ik me verstoppen?
Vluchten kan niet meer.

Na een komma, slechts een adempauze.
Ergens zingen zinnen van geluk.

Ze zijn voor mij op de vlucht.
Het regent herfst in m'n letters.

En zeggen dat de winter nog moet komen ...

 Uvi

Het alfabet van de angst.

 

Alarm.
Kleinzoon ziet alles dubbel.
Plagiaat. Duplikaat.

Haat.
Het geschetter van letters.

Dokter. Oogarts.
De speeltuinen van m'n afrikaantje.

Angst tolt door m'n hoofd.
Dolt met m'n emoties.

Welke zin hebben woorden?
Als ze slechts het alfabet
van de angst kennen?

 

Uvi

"Actie is de vijand van de gedachte."
Dixit Anthony Hopkins tegen Nicole Kidman
in "The human Stain".
Naar een boek van Philip Roth.

OK.
Maar "de vriend van het vergeten",
pleit ik pro domo.

Vanmorgen, weer maar eens, ontredderd door een telefoon van ex.
Kleinzoon klaagt van hoofdpijn.
Dat doet hij nu al weken. De dokter stelde:
"dat zal wel van de spanning zijn."

Nu nog, na drie weken?

Dit soort 'incidenten' laat mij, lome reus op lemen voeten,
al wankelen.
Kan je je inbeelden hoe ik het leven door laveerde?
Angst zit in elke gen van mij.

Hoe en waarom?

Vergeten en aanvaarden.
Het adagium van een versleten mens.

Ik heb meteen m'n personeel geconfisceerd.
Stofzuiger en dweil.
En het huis gereinigd van gedachten.

Nu nog vergeten.

Uvi

Vasco da Gama en Columbus.
Ze deden het. Per boot.
Ik. Met de pen.

Nieuwe werelden ontdekken.
Van hier
tot in Buenos Aires.

Ik trek grenzen rond mensen.
Opdat zij ze zouden kunnen overschrijden.
Overschrijven.

De anarchie van het woord.
Het uitbreken van zinnen.
Gevangen gedachten bevrijden.

Molenwieken tegen de orde.
Van de leegheid.
De succulente strijd tegen de saaiheid.

Van het duplikaat.
Het kopiëren van plaatjes.
Het flikkeren van tweedehands pixels.

Sterven op de barricades.
Van het originele.
Liever niets. Dan 'second hand roses'.

Uvi

 

Zesenzestig. Ben ik volgens de Burgerrijke Stand.
Ik durf dat te betwijfelen.
Het zomert nog volop in m'n hoofd.

Nu en dan, het kan ook meer,
puber ik als de beste. Met een door acne geprikkeld verlangen.
Pukkels op m'n testosteron.

Als er zo'n zonnebloem op lange stengel
voorbij flaneert, word ik nog verblind door de zon.
In haar gedecolleteerd cocon.

Ach, de brand van een ouwe schuur is vlug geblust.
Het vuur gaat liggen zoals het is opgeflakkerd.
De natuur is genieus geschapen. God was ne straffe couturier.

En naast m'n opstandige genen
wordt mijn geest vooral gegrepen,
door de schoonheid van een intellect.

Dat kan zich elegant verbergen, zonder modieus A'accent,
achter elk gelaat, gerimpeld of gladgestreken.
Onder wat erudiete schmink kan een bibliotheek schuilen.

Zopas zag ik een flits uit 'Zomergasten', zondag ll. gemist.
Rita Levi, nobelprijswinaar geneeskunde, zegt:
"Wat wetenschap en kunst gemeen hebben is intuïtie."

Het ontroert me.
De huid van mijn ziel bestaat tastbaar uit één vel sensoren.
Pure intuiïtie, helaas, zonder wetenschap of kunst.

Alleen een pelletje schmink.
Het weten kan leiden tot lijden.
Vergeten en aanvaarden is de enige uitweg.

Uvi




 

Er zijn talrijke soorten.

Velen lezen slechts voor het verhaal.
Het boek is zoals een Cola-blikje,
gewoon een ding om 'het' in te bewaren.

Er zijn er die zich laten verleiden door de cover.
En het installeren in hun boekenkast. Een grote naam.
Staat goed voor de etalage van hun verstand.

Dàt zijn twee uitersten.
Daartussen ligt nog een gamma aan variëteiten.
De oogst van het woord is groot.

Ik hou van schrijvers en hun tabernakels.
Koester een cover. Kus hem. Bijna.
Ruik bij de pluk meteen tussen zijn bladen.
Of hij van een goed jaar is. En geurt naar verse letters.

Ik leg hem nu en dan in mijn handen. Te slapen.
Vooral in de ochtend. Als ikzelf nog moet ontwaken.

Het is goed een boek binnen leesbereik te hebben.
Met een schrijver, ben je nooit alleen.

Uvi

Ben ongeduldig voor m'n woorden.
Geef hen niet de kans
om klaar te komen.
Met de zin van hun bestaan.

Ik ijl naar Isphahaan.
De tuinman wacht.
Hij teelt wat dood.
Tussen het onkruid van de dagen.

En papavers vloeien
lijk blauwe vlinders over water.
Verlangen naar inktwitte vlaktes.
Woorden zonder vaderland.

 Uvi

De dag is wakker.
Schalt in een ver geluid.

De akkerwinde
krinkelt langs de haag.
Als een trage hinde.

Het is vrijdag. Zonder vrijen.
Vasten. Het noodlot van onthouding.
Door alleen te zijn.
Of met twee. Alleen.

In de krant van de buren
leeft het land. Verder. Hertoginnendal.
Hier tureluurt het provincialistisch. In de keuken.
Het niveau van een gepensioneerde man.

Aan de afwas.
Een boodschappenlijstje.
De Delhaize.
En een keramisch vuur.

Ingrediënten voor
een banale dag.
Diep in mij ligt
het wonder nog te slapen.




Uvi