Archief

Een telefoon heeft bizarre eigenschappen.
Hij kan de richting van je dag volledig veranderen.
Dat maak ik nu al twee dagen mee.
Benieuwd wat het vandaag wordt.

Zaterdag oma en tevens ex aan de lijn.
Wonde die genezen was op de voet,
beide bracht hij mee uit Afrika, terug ontstoken.
Een heuvelende etterbuil op het lopend lichaamsdeel van kleinzoon.

Ik spring m'n auto in (Ik hou het kort) ga hem halen
en we rijden naar een wachtdienst van huisartsen.
Antibioticum en zalf worden  het na de diagnose:
wellicht zit er nog een stukje glas in. Moet er vanzelf uit.
Daarom verder naar apotheker.

Zondag, beloofd naar 'piscine' te gaan.
Krijg verwittiging van verpleegster die stelt:
opgepast met die antibioticum in de zon én de vrijzwemmende bacterieën in het water.
Ik telefoneer naar de huisarts van wacht. Een andere dan gisteren.

Na kennisname van de medicatie, mag hij wel onder de zon
maar niet in het water.
Tja, was dat een tegenvaller. Voor hem.
Alsof opa de boosdoener is wil hij niet
met deze ouwe heer naar de speeltuin en het zand.
Dan nog liever bij oma binnen.

Tja, hoe telefoons je een rustige zondag kunnen aanbieden.
Met literatuur en Connie op je schoot.

Benieuwd wat oma en haar telefoon me straks zullen vertellen.
Ze gaat vandaag naar haar huisarts.

Dag dag. Zonder zorgen?

Uvi



Le téléphone pleure ... ken je het liedje nog?

 

 

Zelfs de mussen zwegen.
De hitte lag loodzwaar te hijgen op de daken.
Niets bewoog. Tenzij de wind.

Ik had me terug getrokken binnenskamers.
In m'n klamme vingers.
Ze hielden amper een boek open. In de zware handen.

Maar het was dan ook een kaliber.
Een Connie Palmen.
Met dit weer zou je aan wat koeler denken.
Een frisse Palm bv.
Maar deze filosofe biedt verfrissing voor de geest.

Tussen haar woorden wuift eruditie.
Haar letters drink ik als een drunken sailor.

Hoe verkwanselde ik m'n jonge jaren?
Wat deed ik met het leven?
Geef me geen antwoord op deze oratorische vragen.

Ik zou me slechts schamen.

Uvi



Vandaag geen stap extra muros gezet.
Ben een heremiet in het diepst van m'n gedachten.

De P van Palmen

Als ik me niet zou intomen
dan vloog ik voortdurend naar het klavier.
Van deze schrijvende piano.
Dit is reeds een vierde ouverture.

Mezelf bedwingen is niet m'n sterkste kant.
Dat merkte je al.

Sommige mensen, vergeef ik meer dan andere.
Dat is onrechtvaardig. Ik bega nog andere zonden.

Connie bv. mag al wat mispeuteren.
Zo is zij allergisch voor mensen die er uitzien als een schrijver.
Maar het niet zijn.

Zij ziet er zo niet uit. Maar zij IS het, hoorde ik haar ooit orakelen.
Aan dat laatste twijfel ik niet.
Ik ben zelfs graag een gelovige in dit geval.

Het geciteerde statement ergert mij nogal omdat ik het gevoel heb
dat ze het over mij heeft.
Maar ook zij mag haar gebreken hebben. Zij is een schrijfster.
Trouwens, vraag ik me af, wat zou er fout gelopen zijn in haar jeugd, dat ze zich irriteert voor zo'n bagatel.

Aan haar misprijzen voor 'look a-likes' moest ik denken
toen ik haar in Köln zag zigzaggen tussen het verkeer.
In, beste lezer-es, be prepared, een BMW Z4.

Kijk Connie, dacht ik toen, was je nu een blonde del,
van het type: "Sois belle et tais-toi" dan zou ik je begrijpen.
Maar nu ... enfin.

Zo zie je maar dat je bij een ander veel vlugger opmerkt
wanneer het imago niet klopt met de realiteit.

Ik kan het weten, want een ervaringsdeskundige: a look-alike.

Uvi

Meer en meer
begin ik de scheiding tussen de schuifjes te wantrouwen.
Ze zijn niet meer woorddicht. En lijken eerder communicerende vaten te worden. Ze verweven het verleden.

Vroeger trok ik hen onverhoeds open
en elk idee, gedachte of gebeurtenis,
lag duidelijk en geordend zo maar klaar om naar boven te halen.

Vandaag lijkt het gisteren te weifelen.
Het stof van de twijfel ligt als een verrimpelde huid
over het lichaam van m'n geheugen.
Erger nog de cellen muteren.

Ze hebben het in eigen beheer overgenomen.
Verhaallijnen lopen door elkaar.
Mijn harde schijf is gehackt door de tijd.

Uvi







 

Lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben.
Uit 'Loerhoek' van Bernard Dewulf, pagina 182.

Dag lezer-es,

Ben jij van het 'mathematische' type, dan bestaat er veel kans
dat jij dit soort zinnen maar 'niets' vindt.
Want één plus één is twee en geen drie.

Misschien ben jij dan wel van de categorie:
'de waarheid niets dan de waarheid'.
Alsof die te vatten of te bewijzen zou zijn in formules of woorden.
Wellicht ben jij dan een 'wat-type'.

Ikzelf ben duidelijk een 'hoe-mens'.
Geen interesse voor het 'wat'.
Dàt ken ik ondertussen wel op mijn leeftijd.
Het is eeuwig en altijd hetzelfde.

Je wordt geboren en je sterft. Dat is het enige wat vastligt.
Tot nu toe.
En 'wat' daartussen 'ligt' is min of meer voor elke mens hetzelfde.
De pijnen van de groei en het afsterven.
En het plezier, daar waar het kan.

Van kind naar volwassen.
Van verliefdheid naar liefde.
Van geluk naar ongeluk. Of andersom.
Van begoocheling naar ontgoocheling.

Kortom, het leven zoals het is.
Mààr 'het hoe' is voor iedereen ànders.
In de beleving en de beschrijving.

En daar herken je volgens mij de échte schrijver.
Hij stopt niet bij de realiteit.
Neemt geen foto maar schildert een aquarel.

Zelf ben ik een zondagsschilder.
Ook in de werkweek.
Een amateur. In zijn oorspronkelijke betekenis.
Komt van het Latijn 'amare'. Beminnen, liefhebben.
Een liefhebber dus.

En dàt mag je weer lezen zoals jij dat wil ...

 

Uvi

Ochtend te koop

Wegens te lang uitslapen.

Stilte zo goed als nieuw. Geen auto's.
Nu en dan een trage trein. Zelfs een stoomtrein inclusief fluit.
Maar dat enkel tijdens de vakantie.

Pluspunt. Goede ligging van de wind.
Vangt hoge bomen en en fluisterende hagen.
En vooral op zondag: het luiden van een kerkse klok.

Houdbaarheid tot de middag.
Maar is afhankelijk van de koper.
Vroege vogels vliegen het langst.

In een ongeschonden ochtend.

Uvi




 

La luna
"Bedankt jou met mij te willen delen!"

Dag lezer-es,

Een stukje sms. Van haar.
Deze dag, zovele jaren terug,
toen begon mijn leven aan een nieuwe tijdrekening.
Voor en na, haar.

Het is de eerste keer sindsdien
dat we dat niet samen kunnen vieren.
Geheime liefdes leven uit de handen van het toeval.
En de wettelijke voorrangregels.

Ik drink de bubbels dan maar alleen.
Om haar te vermenigvuldigen.

"Ontelbaar blauw." Die 'vergeet-jou-nietjes'.

Uvi

Ik laat de ochtend binnen.
Hij groet mij koeltjes.

Als je een zittend leven hebt dan is er weinig beweging in je leven.
Je chaise longue verslijt op de ene plek al wat meer dan op de andere. Maar alles gebeurt binnen de wereld van je hoofd.
Je reismiddel is je magische verbeelding.

Ik troost me, Proust ging op zoek naar 'le temps perdu' in zijn slaapkamer. Had niet meer verbeelding nodig dan een bed.
Heb zelf een gans huis ter beschikking. Van nul tot en met de zolder. Vier etages. Ruimtelijke ordening zat dus.

Gisteren verleid door Connie.
Meteen naar een boek gehapt.
'De Wetten'. Haar debuut.

Ik blader er wat doorheen. En verstil. Ik citeer:
"Ik nam een slok op het leven en op de eenzaamheid van het geluk
en opende de knisperende enveloppe met een been van de schaar."

Patsboem. Die ene zin is mijn volledige biografie, dacht ik.
En sloeg het boek dicht. Op weg naar de pc.
Hier zit ik nu en lees wat m'n vingers mij vertellen.
Ook zij zijn behoorlijk geschrokken.

Ik laat ze even bekomen.

Uvi

Ken uw klassiekers.
"L'enfer c'est les autres"

Daarstraks nog dacht ik dat dit citaat uit 'L'étranger' van Camus kwam.
Het zou me mooi uitgekomen zijn als illustratie van m'n dagboek over 'de wetten'.
Helaas, toen ik het checkte kwam ik uit bij: 'Huis Clos' van Jean-Paul Sartre  .
Deze titel is nochtans eveneens veelzeggend.

Ik las ook dat Sartre aan deze uitspraak een andere betekenis gaf
dan de meeste gebruikers van zijn uitgegroeide oneliner.

"Nous nous jugeons avec les moyens que les autres ont,
nous ont donné de nous juger.
Quoique je dise sur moi, toujours le jugement d'autrui entre dedans."

Uvi




PS.
Weet je wat mij nog het meest verbaasde?
Toen ik hem aan tafel uitleg gaf over het 'waarom'
dat de kinderen niet met hem wilden spelen,
refereerde ik aan de verklaring 'vreemdeling', cfr m'n dagboek.

Ik vroeg hem of hij hét begreep. Hij knikte ja.
En maakte mij stil. Een jongetje van acht.
Het leven doceert dikwijls buitensporig vroeg. Vooral in het buitenland.

Een allenig blank jongetje in een zwarte klas.
In een zwart land.
Dat heeft wellicht niet veel uitleg nodig.

 

 

"Hij zei dat het geen weten was, maar een manier van kijken."
Uit "De Wetten" van Connie Palmen, pagina 13.

'Meten is weten.' Is een gepasseerde oneliner.
Maar het leidt tot 'empirische wetenschap'.
Wat ik hierna zal schrijven komt van het kijken.
Niet van het weten. Is bijgevolg géén wetenschap. Onthou dit aub.

 

Ik stel het nu reeds voor het tweede jaar op rij vast.
Kinderen zijn 'vreemdelingenhaters' (*). O, klim maar in je pen.
En sla me om de oren. Maar luister eerst naar wat ik zag.

Die kleine pummel van mij verzet de hele wereld om te mogen
spelen met de kinderen van het woonerf hier.
Mààr hij is een vreemdeling. Blank van huid doch een buitenlander.
Indringer van hun afgeschermd territorium met een taalbarrière.

Zij duwen hem weg, mag niet de tuin betreden waar de anderen
vrije toegang hebben.
Verleden jaar was het modder en stokslagen.

Dit is géén fictie, beste lezer. Helaas, non fictie.
Hij tracht ze dan om te kopen met snoep, boeken of andere
pietluttigheden. Tevergeefs.

En nu kom ik tot m'n theorie.

Racisme, xenofobie en daaruit vreemdelingenhaat is,
volgens mijn onwetenschappelijke mening,
ontstaan toen de nomaden sedentair werden.
Vanaf dat ogenblik moesten ze een gebied verdedigen om te overleven.

Ik ben twee dagen met de kleinzoon naar een provinciaal domein geweest.
Schitterende plek. Speeltuin en zwembad.
Wat stel ik vast: daar spelen de kinderen wél met elkaar.

Logisch. Het zijn allemaal 'vreemdelingen' onder mekaar.
Niemand is thuis op eigen grond.
Hoeven enkel wat water en zand in te palmen. Tijdelijk.

Wat stel ik ook vast.
Dat hier op het woonerf 'het zwakke broertje'
plots de initiatiefnemer is om de vreemdeling 'aan te pakken'.
In de 'pick-order' heeft hij nu plots iemand beneden zich op de ladder.

Handig om z'n moed te tonen aan de leider. Om in zijn gratie te komen.
Ik vraag me af hoe de leider er op reageert. Hij laat het alleszins niet merken.
Maar voert blijkbaar ongeïnteresseerd z'n eigen show op.
Wil wellicht zich niet verlagen of verzwakken t.o.v. de clan.

Beste lezer-es,
dit is een pijnlijke kijkoperatie voor een opa.
Ik moest het gezwel even verwijderen.
En nu mag u mij aanpakken.

Uvi




PS.
*Natuurlijk is dit woord overladen.