Archief

 

Op m'n terras wacht de avond.
Een aquarel uitgestreken over het uitspansel.
Als een avondjurk.

Een kerkklok klept negen.
Ook als dat niet zo is, dan moet het toch in deze tekst hier.
Zo wordt de klankkleur van de zin schoner.

Enige overvliegende eenden en het getjilp van huismussen
houden de schemering wakker. De blauwe reiger schreeuwt.
Zoals een aap. Het zomert in m'n hoofd.

Zopas één uur lang genoten van Connie Palmen.
Heerlijke vrouw. Met haar negatieve kantjes.
Zoals jij én ik. Wij samen dus.

Zij kleeft aan biezondere mannen.
Hans van Mierlo.
Was ik een vrouw, ik zou er ook voor vallen.

Intens genieten kan je pas, vermoed ik,
als het geluk op de drempel van verdriet ligt.
Dit schreef ik zopas aan een lezeres van m'n dagboek.
Ik ben ze erg dankbaar voor haar trouw.

Wij schrijvertjes zijn bedelaars.
Luisteren naar de echo van onze eigen woorden.
Hengelen naar een 'antwoord'.

Onze gedachten druppelen in gestolde letters.
Hoe kan ik je gevangen houden, lezer-es?
Waarom lees jij dit? Vertel het mij.
Opdat ik je effectiever kan verleiden.

Ik kreeg plots een lege avond cadeau.
M'n kleinzoon blijft bij oma slapen.
M'n vingers verfomfaaien deze onverwachte ogenblikken.

Ik schenk ze jou.

Uvi

In de verte hoor ik het verdriet aankloppen.
Laat ik de deur op een kier?
Of doe ik ze op slot?

Op de kerktoren slaat de klok nu negen keer.
Zou er nog een haan kraaien?



 

 

Mijn wolken zijn niet met vakantie.
En de uwe?

 

Tja, het kan letterlijk. Maar ook figuurlijk.
Ik hou van wolken. Maar niet als ze op zorgen lijken.

Een Senior, zo lijkt me, zou door de dag mogen komen
ingepakt enkel door z'n eigen zorgen.
Een scheut pijn in de rug. Of elders.
Wat te weinig adem en te veel reuma.
Enfin, dàt soort dagdagelijkse verstrooiing.

Zou dat een onbezonnen en onrechtvaardige gedachte zijn?

Gisteren had ik een gesprek van twee lange uren
over m'n dochter.
Ik hoorde gedonder en zag zwarte wolken.
In feite hoefde ik me niet te verwonderen.
Hoorde het reeds jaren rommelen. In de verre verte.
Nu en dan een bliksemschicht.

Getraind in 'survival' noem ik mezelf 'een gelukkige struisvogel'.
Alleen als ik nu en dan m'n kop uit het zand moet trekken
doet het pijn.
Gisteren twee uur lang getrokken.

Ik zie de wolken dichterbij komen.
Luister al naar de donder.

 Uvi

Angstvallig voor onweer,
oogst ik ieder ogenblik
waar zon over stilte schijnt.

Als een spin
trek ik een web
over m'n allenige dagen.

Ik zuig woorden
vol letters.
In de verte schettert
een groene specht.

Hij lacht.
Om mij?

Uvi

Laat ik m'n lezers niet in de steek,
vraag ik me af.

Als ik bv. over onweer spreek.

Moet ik hen meer letterduiding geven?
Maar ontmantel ik dan niet de magie?
De vrijheid van de lezer.

Te lezen wat de lezer wil.
Wat de schrijver ook maar schrijft.

Raar wereldje.
Soms is vakantie moeten.
Terwijl het 'mogen' zou moeten zijn.

Voor mij
is het altijd moeten.
Ben steeds op reis.

In mijn hoofd.
Daarom resideer ik liever
in m'n zetel.

Comfort van boeken.
Kuisgerief bij de hand.
En koken à la Flamande.

Tussendoor
nog even de regendruppels
van mijn vingers schudden.

Drop wat woorden.
Zoals nu.
In m'n opa-velleke. Tout nu. 

             ***

Zij

Zij is weg.
Ik ben hier.

Zij moet op vakantie.
Ik mag blijven.

Zij nam me mee.
Ik kreeg haar cadeau.

Zo
blijven we toch samen.


Uvi

De stilte heeft zich genesteld in de regen.
Ze pletst tegen het venster.
Ik rijg ze tot een paternoster. Een zegen.

Straks laat ik de stofzuiger los
op de zichtbare afwezigheid van m'n kleinzoon.
Wis ik even zijn sporen. Nu hij bij oma is.

De ochtend is van mij alleen.
En van Dewulf. Beiden in het blauwe bad.
Drenkelingen onder inkt en papier.

Nog even verdwalen in de morgen.
Nu het nog kan. Straks komt de afwas,
de dweil en de emmer gevuld met water, me halen.

Onder dwang. Want het opstandige stof,
de vlekken op de vloer en andere vandalen,
moet ik sussen vooraleer straks die ene bezoeker komt.

 Uvi

De zon penetreert nogal onbehoorlijk vroeg m'n ochtend.
Ik zit nog in mijn 'koekeloeren'-fase. Hij al in m'n chaise longue.
Te veel licht in z'n ogen. En daarom drijft de nacht hem uit z'n bed.
Mijn stille vroegte binnen.

Even aan de toetsen 'goedenmorgen-voelen'.
Ze zijn er nog. Behalve die 'e'.
Die is al lang vervlogen onder m'n 'Fingerspitzengefühl'.
Een beetje week van karakter. Die 'e'.

Hij denkt al aan straks. Terwijl ik nog moet wakker worden.
'Opa, on va nager.' Heb ik geluk dat hij geen Wolof spreekt.
Want dat zou Chinees voor me zijn. 'Oui, cet après-midi, mon amour'.
'Mon amour pour toujours.' Of 'mon petit prince'. Zo spreek ik 'm aan.

Even wat soelaas met een speculoos.
Neen, niet in m'n koffie soppen. En ook niet slurpen.
Zo iets doe ik alleen stiekem.
Als jij niet op m' vingers zit te kijken.

Uvi

 

 

Er zijn vele soorten mama's ... ,
opa's en kinderen.
In speeltuinen kom je het volledige gamma tegen.

Bij de jongetjes heb je al twee categories.
Zij die een ander in de modder duwen, en diegene die er dan in vallen.
Deze twee varianten worden later papa's
met verschillende visies en attitudes.

Mijn kleinzoon catalogeert zich nu al twee vakanties lang bij de laatste variëteit.
Opa valt onder de bedreigde soort die dan nadien alles wast.
Eerst het wasje in een sopje. Met de hand. Ook het jongetje.
Daarna in de machine. Niet het jongetje. Die blijft in de badkuip.

Er lummelen ook wat papa's rond.
Van die moderne met zo'n holster rond hun torso.
Alle high-tech apparatuur in aanslag.

Zitten dan meer te prutsen met zo'n petieterig stokje op een schermpje
dan naar hun nazaten te gapen.
En zijn dan te moe geprutst om 's avonds nog aan mama te prutsen.
Ik lees het maar in de statistieken, weet je.

O, er lopen ook nog wat meisjes rond. Met of zonder vlechtjes.
Rokjes of strikjes. Kleine mama's. Klitten liefst samen zonder die vervelende jongens.
Zoals die overjaarse meisjes op een bank.
Die vertellen zomaar tegen al die bankgenoten over
al hun stambomen en takken en twijgjes.

Vier geslachten in een speeltuin. Duizenden verhalen.


Uvi




 

De ochtend kreeg geen kans.
Het is zoals sommige mensen.
Gebroken in de knop.

Ik was nochtans met de stilte
over m'n voeten, als voorzichtige sokken,
de trap afgefluisterd.

Geen dagelijks gebed van een douche.
Da's dan voor seffens.
Amper m'n koffie tot leven geroken.
Even genipt. Zoals aan de liefde.

En daar stond hij al.
Wakker als een te vroege zon.

Mijn ritueel een dag zonder oefening.
Dat wordt wennen.
Hoe moet ik nu mijn dag beginnen?

Hij zal het mij vertellen.
Die al te vroege Afrikaner.

Uvi



PS.
Zelfs geen L zo klein als Dewulf
voor m'n hondstrouwe ogen.

Ze zouden je missen. Treurden als een treurwilg.
En je hoopte op het handgeklap van hun ogen.
Maar het bleef ijzig stil in het wit rond hun iris.

Geen gesprokkel of geklapwiek van woorden.
In het landschap van letters bloeide nochtans alles blauw.
Alleen de lucht nam het in zich op.

Kameleons hebben de neiging zich te verdedigen.
In kleuren.
Misschien zie ik ze wel niet.

Afscheid van een lezer

Breed als een zee
lag het alfabet voor me open.
In de verte een horizon vol omega.

Ze stonden aan de kade van m'n zinnen
en wuifden naar m'n woorden.
Tot ik ze niet meer las.

De pakketboot van papier
dreef weg als een zeilend schuitje.
Ik peddelde wat letters door de golven.

Inkt gutste over het witte water.
Los van lezers schreef ik nu voor mij alleen.
Dopte m'n pen en ademde de lucht vol blauw.

Uvi

De laatste dag ...

God schiep de mens naar Zijn beeld en gelijkenis.
Sorry, Schepper, maar als ik het succes zie
van Uw imitatoren, de goochelaars van de esthetica,
dan vermoed ik dat ze het liever zelf gedaan hadden.

Wat ze bij de ene wegzuigen,
spuiten ze bij een ander in.
Weliswaar op verschillende plekken
en met andere maten.

Want daar waar U hen minderbedeelde
met een ascethische welving,
hadden zij een ietsepietsie
meer Bourgondië verlangd.

En waar U ronde gewelven boetseerde
als romaanse bogen
houden zij meer
van sobere gothiek.

In Uw kerken, Meester,
bent U een benijdenswaardig Architect.
Maar ik vermoed dat U al moe getekend was
toen de mens nog op uw tafel lag.

Uvi