Berichten van 2 oktober 2006 tot 8 oktober 2006

 

Vanmorgen vloog ze nog... (De meeuw van Tsjechov).

 

Vandaag zag ik de eerste meeuw.
Zoals een zwaluw de lente in de lucht tekent,
zo brengen meeuwen het verlangen naar de eerste sneeuw.

Als lage wolken trekken ze over de Molenbeek.
Souvenirs van de zomer. Sporen van zee. Heimwee.
Bedevaarders in ranke rituelen. Bidden eentonig, heen en weer.

Hoeveel meeuwen lang zal ik nog leven?
Onder het behang van eeuwen.
Een traan in de ogen van de eeuwigheid.

Minuscuul onsterfbaar in het heden.
Bang voor het vergeten.
Van ogen, lippen, armen, ... En weten ...


uvi

 

Writer's block

 

Wel, het heeft iets. Zo'n writer's block.
Het biedt je zekerheid.
En terzelfdertijd, ook wat flou artistique.
Een kunstzinnige sjiek.

Want als het er niet meer is.
Dàn heb je het toch maar gehad.
En hebben staat hier ook voor zijn.
Je bent of was een schrijver.

Hoe kan je anders zo'n ding hebben.
Een schrijfkramp.
De vingers gaan in staking. In navolging van de hersenen.
Zij leveren niet meer. De handen willen niet meer.
En daar liggen die letters lamgelegd in hun depot.
Te gisten. Met een beperkte houdbaarheidsdatum.

Als schrijver ben je dan machteloos.
Je kijkt met weemoed en een beetje afgunst.
Naar die heerlijke zinnen.
Die voorbij zeilen op het witte blad van een collega.
Het dobberen van blauwe gevoelens.

Woorden als meeuwen die schreeuwen om aandacht.
En jijzelf zit in een woestijn van wit.
Geen kemel aan de praat te krijgen.

Je berust in de rust. En verzindt een tactiek.
Een strategie om de staking te ondermijnen.
Je doet alsof. En schrijft over die spontane opstand.

En kijk, daar staan ze dan. Die eerste letters.
Je bent bang voor een punt. Het finale.
Maar je plaatst ze. Uitdagend. Dààr waar jij hen wil.
Meester over de interpunctie.

En zie, de rest volgt vanzelf.
Staking gebroken. Voorlopig toch...




uvi

 

 

Promesse

 

Je uren vullen.
Met kijken. Naar niets.
Luisteren. Naar iets.
Dat er niet is.

Wachten op de dag.
Hopen dat hij niet komt.
Dat het ochtend blijft.
Eeuwig. Als een jong lijf.

Waarin de belofte ligt.
Te dromen.
Van wat kan. Nog niet mag.
Dat soort ijlen. Zonder koorts.

In wanhoop. Hopen.
Op de armen van 'n jonge vrouw.
Terwijl je rijp bent voor de schoot van de dood.
Dat soort spijt en berouw.


uvi

 

 

Hoe komt zo'n gedicht tot stand? Vroeg hij mij.

Raar, zeg ik.
Soms na een liefdevolle emotie.
Ben nog steeds een verliefd jongetje. Amper 65.

Dikwijls door het lezen.
Van een tijdschrift, een gedicht. In de ochtend.
Daarna beginnen m'n vingers onrustig te worden...

Op straat ...
al wandelend... raap ik zinnetjes op ...
goed kijken is een eerste voorwaarde.

O ja,
en zonder verwondering en bewondering gaat het ook niet.

Maar zoals dit:
vanmorgen schreef ik een reactie op een persoonlijk mailtje.
De eerste twee zinnen stonden er voor dat ik het besefte.
Zo uit m'n vingers gelekt.
Achteraf wist ik: hier moet ik iets mee doen.

Eén moment inspiratie en dan de transpiratie ...

Luisteren naar de woorden die groeien in je hoofd.
Schrijven, schrappen..., schrijven, schrappen ... schrappen ...

Zo ongeveer...

Ah, zo eenvoudig is dat?
Euh, ja zeker ...




Queeste

 

Waar is je stilte neergestreken?
Op het veld van je verwarde vingers,
tussen de dauw van je beloken ogen
of in de verte van je dromen?

Met vragen baken ik je zwijgen af
verleg de grens van mijn verlangen
naar gemis in lege handen
en zinnen zonder stem onuitgesproken lang.

Hoe kan ik je lichaam achterlaten
in lakens van herinnering
de warmte van je woorden horen
verloren tussen gisteren en morgen?


uvi

 

Dichters


Dichters schilderen wolken in de herfst.
Laten de regen tranen op vallende blad'ren.
En wierook waaien in klagende bossen.

Dichters dromen hun leven.
Blauw op wit.
Gaan op de vlucht voor de wereld.

Dichters trekken trage vogels in de lucht.
En woorden om lente te boetseren.
Nog voor de winter hun laatste adem kust.



uvi