Queeste

Dichters


Dichters schilderen wolken in de herfst.
Laten de regen tranen op vallende blad'ren.
En wierook waaien in klagende bossen.

Dichters dromen hun leven.
Blauw op wit.
Gaan op de vlucht voor de wereld.

Dichters trekken trage vogels in de lucht.
En woorden om lente te boetseren.
Nog voor de winter hun laatste adem kust.



uvi

 

 

Gelukzalig verlaten.

Beter plekje dan dit bestaat er niet op de wereld.
Enkele vierkante meters geluk.
Een zetel op een terrasje overkoepeld door een glazen stulp.
Genesteld in groen en water.

Daarnet nog huilde een trein door de stilte.
Hij ging razend tekeer.
Vulde de hemel met een metalen uitspansel.
Driftig daverend.

Hij verpulverde het gefrazel van de zuidenwind.
Die mij vertelt over het geluid van de duizendpoot. In de verte.
Enkel als hij zuiders zingt dan tilt hij het monotone gedreun over de daken.
Duizenden huizen ver. Tot hier.

In mijn zetel. Waar ik moe van niets, me leeg en vol voel.
Vermoeid als een verdriet dat me volledig vult.
Vanaf m'n ogen die wenen zonder tranen. Over m'n bedrukte borst.
Tot in de diepte van m'n tenen. Leeg en vol.

In de lucht tussen de wolken hangt een zilveren vogel.
Met onbewogen vleugels. Hij vliegt naar het zuiden.
In z'n bek een blank jongetje. Wat bruiner van Belgische zon.
Op weg naar zwarte mensen. Die vluchten in gamele bootjes.




uvi

Als de slaap je verlaat.
Nachten niet koelen in je hoofd.
Je lichaam op de boog gespannen blijft.
Dan knapt de koord af...

Vezels ontrafelen zich.
Je spankracht verslapt.
Je weerstand daalt.
Tot gelaten ... alleen gelaten.

En dan twijfel je aan je bestaan.
Tenzij er iemand is ...


****

Oogappel

jij plukt mijn woorden
appels aan een rijpe boom
en kraakt de noten
van m'n stille winter

met ontelbaar tere handen
leg jij de klanken van m'n pijn
te rusten op je zoete lippen
en kust de wonden van het zijn


uvi

 

Nostalgie.

Ik ben een verzamelaar.
Van het niets bewaard uit vroeger.
Een verleden uit de verste verte ...

Ik koester een illusie.
Zoveel gemakkelijker om te houden
van iets wat nooit heeft bestaan.

Het blijft vlekkeloos jong.
Onaangetast. Geen kreukel berouw.
Geen spatje verdriet.

Eeuwig onaantastbaar trouw.
Het is alleen van jou.

Je brengt een ander op een idee.
Alleen al met het woord : nostalgie.
En ogen gaan glinsteren. Als de zon in het water.
Van heimwee naar wat nooit was.

Naar Iets dat je langzaam laat groeien in jezelf.
Als groen gras. "Green Green Grass Of Home"
The old home town looks the same as I step down from the train,
and there to meet me is my Mama and Papa.
Tom Jones. Weet je nog?

En ogen worden vochtiger naargelang de ouderdom.
Het leven korter wordt en de dood dichterbij.

Nostalgie om je onbezorgd te bedriegen.
Je te verwennen met een stukje heden uit het verleden.
Hoop te planten als jonge sla in september.
Die je niet meer als een krop zal snijden.
Alleen nog zal proeven in je herinnering.

Hoop het enige wat je nog teelt.
Vooraleer de wanhoop toeslaat en je verlamt ...
Angst als jonge sla ...

uvi

 

 

Bang... bang...

Ik ben in de war.
Verdwaal in mijn hoofd. Op de vlucht.
Voor mezelf en m'n angst.

Bang. Voor morgen.
Woorden zijn niet langer een nest.
Gedachten zijn granaten.

Hoe kom ik hier levend uit?
Of is het de dood
waar ik naar verlang?

uvi

 

 

Dag lieve lezer-es,

Vandaag voel ik me een beetje bezorgd. Bekommerd om jou.
Want wat neem ik van je af? Tijd en illusie?
En wat krijg je in de plaats van me? Niets?
Tenzij een gebrek aan de twee voorgaande?

Wat heb JIJ er aan als ik je schrijf dat
het geluid van motoren over een autostrade binnendringt
in dit 'heilige der heiligen': mijn ochtend?

Trouwens, weet jij wel wat dàt is,
nu de RKK een minuscuul clubje is geworden?
Waarvan de leider als een archaïsche rock-artist
zich tussen z'n groupies laat ronddragen.

Vraagtekens.
Het zijn zo wat de leestekens die mijn witte ruimte bevolken en beheersen.
Twijfel.
Een teken van zwakte? Onmacht? Gebrek aan overtuiging of kennis?

Waarom schrijf ik dan? En jij, waarom lees je dit? Waarom?
Het zal wel nooit duidelijk worden. Voor geen van ons beiden.

Zelf kan ik me amper een ochtend voorstellen
zonder papier tussen m'n vingers.
Het zou dan zijn alsof ik het belangrijkste deel van de dag heb overgeslagen.

Zou het voor mij wel 'een dag' geweest zijn? Dit is puur een oratorische vraag.
Het vraagteken doet er niet toe in dit geval.
Je mag het aftrekken van de voorgaande.
Eentje minder op de lijst van mijn twijfel.

Goed, onderstel dat je de tijd die je spendeerde aan dit stukje
als een verloren deeltje van je leven zou beschouwen dan
zal ik het nog goed trachten te maken.
In de zin van 'herstelling van de geleden schade'. Wiedergutmachung.

Hoe gaat het met je vandaag?

Met je reuma? En je hoofdpijn? Die steek in je heup?
Vergat ik nog wat? Ach ja, de pijn van het zijn en het alleen zijn.

En jij daar.
Ja, jij die zich mateloos moe voelt in dat jonge lichaam van je.
Terwijl je geest ronddanst maar dan op een dansvloer die je verlamt.

Jij die zich bezorgd afvraagt 'hoe breng ik die twee weer in balans' .
Lichaam en ziel.

Hoe gaat het vandaag met je?

Terwijl jij zich angstig afvraagt: wat volgt er nog?
Wat zullen onderzoeken naar boven halen aan analyses en diagnoses ?
Speciaal voor jou: het ga je goed!

 

Zie, lieve lezer-es,

zo is alles nog niet verloren vandaag.
Want ik had interesse voor je.
Ik informeerde even hoe het met je ging vandaag.

En misschien was ik wel de eerste.

Mooie dag nog.


uvi

 

 

Semper tres!
Klein Seminarie 1953 - 58

 

Het was verboden. Maar we deden het toch.
Want alles was verboden.

De zondagnamiddag, toen nog met een hoofdletter,
kregen we witte boterhammen met kaas ertussen.
En een blekken kan met chocolademelk. Of iets in die buurt.
Stiekem sopten we onze boterham in dat kopje troost.
Een heldendaad.

Eén keer per week kregen we dat extraatje.
Na een bezoek van thuis. Op zondagnamiddag.
Dàt was enkel realiseerbaar voor de rijken of zij die dichtbij woonden.
M'n ouders zaten ergens tussenin. Veronderstel ik.
Eerst de tram. In '56 een Opel Record.

Op het einde van die visite kwam een surveillant rond met een bel.
Tijd voor de tranen. Van moeders.
En bij dat afscheid was het net of ze de ziel uit je lijf scheurden.
Ze meenamen naar dat verre dorpje met z'n bossen en z'n heide.
Toen nog.

En zelf bleef je verweesd achter. Met een onbeschrijflijke pijn in je borst.
En ze beschrijven kon je niet.
Want elke brief moest open afgegeven worden.

En waar vond je dan wat moederliefde terug?
In de verboden hand van een kameraadje.
In het donker van de filmzaal. 
Om die jongensliefde te vermijden:  "Semper tres!".

Jawel, een luxe. Op zondagavond. Om je pijn te verdoven.
Een film, zoals de Five Sullivans.
Vijf broers die allemaal stierven in WO II. Voor ons.

Zoiets dat kon je begrijpen.
Want zelf zat je ook te sterven.

Zopas sopte ik m'n witte boterham met kaas in een kopje chocolademelk.
Van échte chocolade.
Ik keek vluchtig rond. Geen surveillant te bemerken.
Oef!



uvi

 

H.C. terug naar de ongeopende stilte ...

 

Als een razende ben ik er door gekoerst.
Wel honderd gedichten per uur.
Dat verdient een 'proces verbaal'.
Fout ... ik weet het.

Mààr... ik wist weer meteen waarom
hij nu al jaren naast me ligt. Ongeopend.
Zo blauw, maar zo alleen.
En dan nog met een lint, tussen het één en andere been.
Ach, vergeef me, dat rijmde even.

H. de Coninck bleef ik jarenlang trouw. Hij was m'n ochtend.
Het oosten en het westen. Het noorden en het zuiden.
Koningsblauw.

Dewulf prevel ik, zo traag als ik kan. Als een schildpad over papier.
Telkens opnieuw. Van ginder tot hier.
Tot ik er blauwziek van word.

En Nolens is nog Terra Incognita. Geurt lekker naar inkt.
Die bezinkt op weilanden van woorden.
Ik ontdek en ontdek ... en trek verder...

Maar Claus ... neen, dank je,
die laat ik voor de Nobelprijs ...

uvi

 

 

H.C.



Hij ligt hier in mijn handen.
Blauw als een geschilderde zee.
Met een lint als een liaan tussen de tanden.

Als het leven van een dichter mag worden afgemeten
aan het aantal pagina's, dan is hij groot en dik. En oud.
En dat is hij ook Hugo Claus. Oud, bedoel ik.

De Bezige Bij verzamelde zijn leven tussen twee covers.
Op 1.109 bladen. Leven en dood behangen met letters.

Na Herman de Conink, jaren lang, Dewulf en Nolens,
begin ik nu de ochtend ook met wat Claus.

Ik hoor zijn voornaam gefrasel. Nederlands om te savoureren.
Heerlijke blauwe ochtend ...



uvi




PS.
Oud is een relatief begrip.
Wanneer ben je dat?
Vanaf tachtig, negentig, honderd? Of daar ergens tussenin?

 

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

uvi

 

 

Matin bleu



Hoe de morgen reeds tekeer gaat.
Met slaande deuren. Een wekkerradio en kinderstemmen op een fiets.
Terwijl ik nog hoop verzamel op een ochtend.
Badend in de leegte van geluid.

In mijn handen dobberen dichters over een blad.
Leven in wit water.
Uren turen naar letters in de verte. Achtergelaten dagen.
Verteerd door herinnering.

En ik wil slapen in de armen van hun gestamel.
Onder de blauwe wasem van hun inkt.



uvi

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




uvi

 

Ochtendlicht in een kopje.

Neen, een kopje staat er niet zomaar. 
Zelfs leeg heeft het een tweede leven.
Het bewaart ochtend of verzamelt herinnering.

Zo ook, kan dat gebeuren met het licht.
Het ligt dan zonder ogen te wachten op een boek.
Gebundelde aarzeling van woorden.

Het betasten van het leven.
Wat nog moet komen. De dood. Als een oefening.
En het leven. Om te leren verliezen.

Daarom staat er een kopje. Ook al is het leeg.
Op de daartoe bestemde plaats. Na genot, een etalage van gemis.
En licht. Gevangen om te lezen. Wat een ander reeds wist.

 

uvi

 

Spel

Ik hoor het hijgen van zijn stappen.
Luister naar de echo van z'n stem. Doorheen de muren.
Hij huppelt door de wereld
die ik niet dragen kan. Noch sturen.

Hoe licht is het verdriet van kind'ren.
In tijd. Het lijkt wel ebbe en vloed
langsheen de kustlijn van hun tranen.
Ik moet me baden in hun verlaten angst.

Maar in mijn handen rust een zachte onrust.
Een sprei van twijfel dekt de tafel van m'n dag.
Hoe, m'n God, kan ik het kind in mij weer baren.
Om hem te troosten als een spel. Met kameraden.

uvi

 

 

Zondige gedachten zijn het.
OK, ik geef het meteen toe.
Ik bad zelfs tot een god waarin ik niet geloof.

En nog blijven ze 'ontoelaatbaar'.
Want in gedachten kun je ook zondigen, leerde de Mechelse Catechismus.
Ik denk veel.

Ze kloppen niet binnen het referentiekader. Mijn hoop en wanhoop.
Niet volgens het boekje dat de literatuur en het leven doceert.
Over een opa en oma. De charmante heiligen van de derde leeftijd.

Volgens mij ongedoseerd. Preconciliair.
En aangelengd met romantiek.
Zoals vroeger de melk. Maar ik ben dan ook een zondaar.

Ik ken er die het doen met de glimlach.
Met kennis van zaken en een hart van goud.
Dat zijn de échten. De engelen in een sprookje.

Ik ben eerder de boze jager.
Mijn God, laat hem nog een uurtje slapen.



uvi

 

Mijn kleine oorlog.

Daar staat hij dan onder de Vlaamse modder.
Brabants bruin. Oerdegelijke klei om een man te scheppen.
Ondertussen is hij nog m'n Afrikaanse prins. Kwetsbaar.

Mon amour pour toujours.
Dàt zeg ik hem dagelijks want hij moet zoveel liefde missen.
En staat nog voor brutale waarheden.

Maar nu dwingt de wereld me op de knieën.
Om hem te wassen en te kleden.
Kniehoog denken en handelen.

De wasmachine is me genadig. En de buurvrouw ook.
Ze biedt dekking. Hij mag op de trampoline.
Want de oorlog woedt verder. Van de klei komen keitjes.

Een reservoir van projectielen. Reptielen in kinderhanden.
Mijn kleine oorlog.
En ik heb er al eentje achter de rug. WO II.

Die leek mij toen plezanter.

 

uvi





PS.
Buurjongen heeft bestand afgekondigd.
Wapens zwijgen. Vijand zit mee op trampoline.

 

Multicultureel Madurodam.
Mijn kleine Afrikaan spreekt twee talen.
Da's niet genoeg. Da's duidelijk.

Hij is blank en Belg. Maar ook weer niet. Voor kinderen.
Hier op het woonerf is hij een indringer. Een allochtoon.
Blaast het spel op want ze verstaan elkaar niet. Loopt in de weg.
Een spelende terrorist.

Sommigen kruipen dan maar zelf naar binnen. Hun dichtste nest.
Anderen staan op hun rechten. Eigen plein eerst.
Jij kwam later. Wij waren en wonen hier.

Woorden vormen een barrière. Als ze niet van dezelfde taal zijn.
Ik verwijt hen niets. Zie het verdriet in zijn tranen.
Lijd met hem, maar begrijp hen.

Of hoe kinderen al trainen voor later.

Hier spreekt men Nederlands.
Sire, il n'y a pas de Belges.
Si, Monsieur

Destrée , mijn kleine Belg. Il n'aime pas le soleil.

 

uvi

Rutger Kopland




Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
Het verdorren van bonen,
Stervende bloemen, het hoekje
Aardappelen kan ik met droge ogen
Zien rooien, daar ben ik
Werkelijk hard in.


Maar jonge sla in september,
Net geplant, slap nog,
In vochtige bedjes, nee








Met dank en respect voor Kopland...

En de lezers hier ...
Nu begrijp je hieronder die 'jonge sla' beter.
Bij de duiven.

 

Jonge duiven


Hoe dikwijls had ik deze zinnen moeten herschrijven?
Nu haal ik ze uit m'n hoofd en laat ze meteen los.Als jonge duiven.
Ik kijk ze achterna. Als een doordeweekse duivenliefhebber.

Ik zie ze haperen in hun vlucht. Vallen meer dan vliegen.
Welke richting kiezen ze? Komen ze terug?
Fladderen ze zomaar wat rond? Als labiele letters in de lucht.

Verlangen ze terug naar het dons van hun nest?
Of wenkt die weidse wereld? Zonder belemmering van een hok.
Wat doe je met jonge woorden?

Laat je ze los? Of laat je ze groeien?
Ben ik nu een duivenmelker? Of een teler van onvolgroeide gedachten?
Een tedere tuinier van jonge sla. Zoals Kopland. Dat zou ik willen zijn.

 

uvi