Donderdag 26 januari 2006
Poësie verloren in het dagboek van een straat ...
26-01-2006 Heb je dat ook als je door een stad wandelt? Al die impressies: beelden en gel…
Poësie verloren in het dagboek van een straat ... |
26-01-2006 |
Heb je dat ook als je door een stad wandelt?
Al die impressies: beelden en geluiden.
Zou de straat een dichter zijn? Of een Muze?
Poësie verloren in het dagboek van een straat.
1.
Langs de eeuwen van het begijnhof
hoor ik achter mij
het anachronistisch gerammel van een fiets.
Eén fiets. Twee jongens. Eén voor. Eén achter. Op.
Heb je een mooie dag gehad, meneer?
Even verbaasd, maar dan ben ik meteen mee.
Ja hoor, tot nu wel. En jij? De sneeuw gezien? Ja! Super!
Ik zie ze wegrammelen.
Dat doe je toch niet, vermaande voor. Wit.
Waarom niet,vroeg achter, hij was toch vriendelijk.Bruin.
Dat dit nog kan in volle stad.
Twee pubers en een oude man.
Poësie op straat.
2.
Une tâche de beauté. Met ^.
Twee dames behangen met anti-Gaia-propaganda.
Natuurlijk bont.
Een stilleven. Une nature morte.
Schrijden door straten van vroeger.
Toen alles nog beter was. In hun dromen.
Behaarde poësie uit een vorige eeuw.
Bepoederde taal. Gerimpeld verdriet.
Plagiaat van achterhaalde sjiek.
3.
In de vitrine zie ik hem staan.
Een weerspiegeling van vroeger.
Even twijfelen. Aan het profiel.
De tijd schildert eeuwig grijs. Nu zijn staart.
Mijn ex-hoofdredacteur.
Handen schuiven in elkaar.
Bloed stroomt weer als inkt. Zo ook onze woorden.
Dag P. met de pen. Nu ben je hoofdredacteur van een sjiek blad.
Er zit geen tijd tussen onze dromen.
Pp
|
Witte luxe
De avond is wit. Vakantie valt zomaar uit de lucht.
De straatverlichting helpt de vlokjes veilig landen.
Achter verlichte vensters treuren kerstbomen,
gebukt onder de beschaving van gekleurde lampjes.
Ik begrijp hun heimwee. Het verlangen naar wortels en een mantel sneeuw .
Wat de mens zelf niet meer vermag, moet het kerstdecorum camoufleren.
Vrede en verdraagzaamheid. Verpakt in lege dozen.
Verveling weggepinkt door een sluier Watt.
Ah, wat een luxe: de ijzige wind die je bijt.
Poedersneeuw tot in je zakken. Geen mens in de dreef.
Geen weer om een hond door te jagen.
De sneeuwregen plakt in mijn baard.
Bevriest op mijn pet.
Kleeft in mijn sjaal. Ik lijk een wandelende sneeuwman.
Wat een onbeschaamd genot.
Afzien terwijl het niet moet.
En zelf beslissen wanneer het stopt.
Decadent Spartaans.
Toch blij dat ik het deed.
Nog even voelen hoe het vroeger was.
Toen het nog moest...
Pp
Woensdag 28 december 2005
Dwaallichtje ...
28-12-2005 In het roerloze gebied tussen avond en nacht, dwaal ik. Een dwaallichtje. Tussen het moeras van mijn gedach…
| Dwaallichtje ... |
28-12-2005 |
In het roerloze gebied tussen avond en nacht,
dwaal ik. Een dwaallichtje.
Tussen het moeras van mijn gedachten.
Zin en onzin. Leven en dood.
Lezer en schrijver.
En de pijnlijke onafscheidelijke relatie.
Het kan een symbiose zijn. Maar ook een prikkeldraad van papier. Een daad van verzet. Agressie of apathie.
Maar ze kunnen niet zonder elkaar.
Hoe bouw je een brug van begrip?
Even moest ik mijn toetsenbord aanraken
vooraleer ik mijn bed omarm.
Heel even in de ogen van een lezer kijken.
Pp
|
Zaterdag 24 december 2005
Trage dagen ... Zonder haar hebben de dagen geen naam. Het ritueel vervaagt, hapert langs de kantlijn van mijn leven. Gemis graaft tris…
| Trage dagen ... |
|
Zonder haar hebben de dagen geen naam.
Het ritueel vervaagt, hapert langs de kantlijn
van mijn leven.
Gemis graaft tristesse op. Een verlangen in sordine.
Een schoon verdriet.
Maar het biedt perspectief. Toekomst.
Treuren kan je enkel om het verleden. Wat niet was.
Zeuren over morgen. Over wat niet komt.
Treuren mag, zeuren niet.
Ik kijk achter de horizon van de tijd.
En zie de liefde rijpen.
Wachten is als de winter.
Lente is de belofte van bloesem.
Geloven ook als je nog niet ziet.
Hoop hamsteren.
En weten dat het ooit weer anders wordt.
Misschien wel morgen...
Pp
|
Donderdag 22 december 2005
Verlangen en begeerte Begeerte ruikt naar de duivel. Verlangen geurt naar God. Verlangen regent tranen in je ogen. Begeerte droogt ze op. Ve…
Verlangen en begeerte
Begeerte ruikt naar de duivel.
Verlangen geurt naar God.
Verlangen regent tranen in je ogen.
Begeerte droogt ze op.
Verlangen is de zee.
Begeerte stormt erop los.
Verlangen, wazig als de mist. Het aangedampte raam.
Begeerte is pijnlijk scherp. De kras.
Verlangen is het kind in jou.
Begeerte maakt het stilaan kapot.
Verlangen doe je naar een geliefde.
Begeerte is slechts bot bezit.
Begeerte is kort. Na de top houdt het meteen op.
Een trage strop rondom je driftige kop.
Verlangen is weids. Van hier tot aan de horizon.
Misschien zelfs tot aan God.
Pp
Laat mij het afsluiten met :
Begeerte is hebben. Verlangen is zijn.
Tristesse ...