Maandag 19 juni 2006
Gesloten ...
Gesloten
wegens gebrek
aan lezers.
Noch bloemen,
noch kransen.
Archief
Donderdag 30 maart 2006
Mijn naam is ...
| Mijn naam is ... | 30-03-2006 |
Camps. Hugo Camps. Een kop als een herfstbui. Meer nog. Hij is de herfst. Gereïncarneerde melancholie van de grandeur. Een rebelse dandy op retour. Een jongetje uit een godvergeten dorp. Gedoopt tot grand seigneur. Hij frazelt phrases. Een zin is te modaal voor hem. Je hoort hem denken in exquise woorden. Een kwakje dédain gekruld rondom z'n lippen, prevelt hij bellettrie. Graag gepoederd met wat Franse sjiek. Savoir-vivre en courtoisie. Gestileerd op een bedje van Nederlands accent. Ah, dat andere journaille met de geborneerdheid van Vlaamse reuzen. Konijn met pruimen. Hugo, un gourmand van hopscheuten en patrijs. Aristocraat tot in hersens en nieren. Hugo. Ooit wereldburger van een krant. Kent zijn wereld. Le beau monde. Brussel met het aplomb van een atomium. Amper rechtgekropen uit de klei van boerenkloten. Paris. Hugo prefereert de hoge hakken van de Eifeltoren. De sierlijkheid van een libelle. BV avant la lettre. Zijn pen draagt une pochette. Dat andere crapuulje wroet in het trouvaille van het plebs. Hugo mocht ooit de pollepel in de soep van Brigitte Bardot roeren. Jawel, als een Vlaamse primitief zijn kwast op het canvas van de erotiek. Hugo mag 'ons en wij' zeggen tegen die andere Hugo. Een mop in het West-Vlaams. De ultieme hallucinatie. Ach, goden onder elkaar die al eens van de Oympos dalen. Met het amechtig gemak van heren van stand op leeftijd. Hugo savoureert de afdronk van het leven. Plus-que-parfait, un passé composé. O, Hugo, je t' adore. Pp | |
Dinsdag 21 februari 2006
Het lichaam van de ziel...
Het lichaam van de ziel... |
19-02-2006 |
Misschien ... misschien word ik ooit nog de allenige lezer van mezelf. Schrijver en lezer in één persoon. Er ontbreekt nog een derde. Om goddelijk te zijn. Maar ik ben al *god in het diepst van mijn gedachten*. Dank je wel, Willem Kloos. Nu nog de hemel. Liefst op aarde. Taal: het lichaam van de ziel. Het huis waarin ze woont. Riant met vele kamers. Wat eclectisch van stijl. Soms bourgeois barok. Uitbundig exuberant. Dan weer sober. Behangen met schroom. Schuchter schuifelend. Pudeur als deur naar de lezer. Maar steeds belle. Bellettrie. Als aspiratie. Troost van de Schoonheid. Een amechtig verlangen. Maar omgord met de bescheidenheid van de Twijfel. Wars van de arrogantie van het literaire Axioma. Gedacht en geordend. Gekleed en gedeeld. Gesproken. Als een lokroep. Geschreven. Gedrenkt in inkt op een meanderende bedding van papier. Lichaamstaal. Zonder woorden. Met gesloten mond of geloken ogen. Weifelende vingers. Labiele lippen. Maar steeds taal. Ziel en toch lichaam. Pp PS. Als de ogen de spiegel van de ziel zijn ... | |
Dinsdag 21 februari 2006
Dinsdag zonder stem ...
| Dinsdag zonder stem ... | 21-02-2006 |
Even uithijgen ... Een droogje en een natje. Stofzuiger en dweil. Een beurt van vier verdiepingen. Snap je de toestand van mijn adem nu? Ach, wat doet een mens op dinsdag? Een ochtend zonder haar stem.¨t Is wennen. ¨Jij kunt carrière maken via de telefoon¨, zeg ik haar al eens lachend. Dan wordt ze boos. Ze vindt dat dit niet past in mijn mond. Een wonde in haar taalgevoel. Zij eist een exquise toon in mijn taal. Zij weet tenslotte ook dat de Taal mijn Minnares is... Pp | |
Maandag 20 februari 2006
Het testament ...
| Het testament ... | 20-02-2006 |
Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten ... Bram Vermeulen leeft. Ik hoorde hem deze ochtend zingen. Op de radio. In ¨het beste moet nog komen¨ hoewel ik betwijfel of dàt voor hem klopt. Zo zie je maar dat het lichaam van de ziel verder leeft zolang er woorden zijn. Het lichaam van vlees en bloed mag dan al lang verteerd zijn door vuur of opgeslokt door de aarde. Dood ben jij pas als jouw woorden zwijgen ... Wie schrijft die blijft en hopelijk de lezer ook... Pp | |
Zondag 19 februari 2006
De essentie ...
De essentie ... |
16-02-2006 |
Eindelijk. De essentie. Schrijven en lezen. Ontroeren en ontroerd worden. Ik heb gevraagd om me defintief te bannen van het Forum. Ce noeud de vipères. Ik doe het voor mezelf. Zelfprotectie. Ik kwets me te fel. Ga dood aan mezelf. Zij die me kennen, weten wat ik bedoel. Hoe écht het is. De virtuele wereld is inderdaad een kopie van de échte. Misschien nog genadelozer. Want onzichtbaar, zonder mimiek en zo gemakkelijk als een toetsenbord. Niet gehinderd door scrupules met een snelheid van 512 Kbps. Gedaan met die onweerstaanbare drang om te gaan kijken. En de Don Quichote uit te hangen. De geslachtofferde(n) moet(en) zichzelf maar redden. Zelfredzaamheid met de techniek waarover hij/zij beschikt. Ik kies voor de lankmoedigheid. De stilte van wit gekoesterd door blauw. Schoonheid. Welke definitie ze ook mint. Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer. Ik reken op jou. Pp PS. Forum op het Schrijvertje. | |
Dinsdag 14 februari 2006
Schrijvertje in de verte ...
Schrijvertje in de verte ... |
14-02-2006 |
Onder de titel: *Aarde in de verte* schrijft Gerard Bodifée, ondermeer dit: "De aarde is een stofje in een baan om de zon. De zon is een ster van bescheiden formaat, maar toch groot genoeg om 1,3 miljoen aardbollen te kunnen bevatten. Nog andere planeten wentelen rond de zon, sommige aanzienlijk groter dan de aarde, zoals Jupiter, maar naast de zon zijn het allemaal kruimels." Op dat stofje aarde, leven ongeveer een zes miljard mensen. En als ik Willem Kloos mag geloven dan zijn die allemaal "god in het diepst van hun gedachten". Het is dan ook wellicht "normaal" dat er al eens godsdienstoorlogen uitbreken. Toen ik zondagnamiddag naar moeder stapte, tokkelde wat bevroren regen op mijn zwarte paraplu. In mij zong het verlangen naar schoonheid. Langs de muren van de tijd en het begijnhof dwarrelden eeuwen door mijn hoofd. Micros. Macros. Schepper en schepsel. En ik hoorde het lied van de regen die hardop ervan droomde sneeuw te worden. Toen ik 's avonds terugkeerde was die droom werkelijkheid geworden. De avond hulde zich in witte schoonheid. Hij werd lieflijk en zacht. Nu dat stofje nog, droomde ik stilletjes onder de vlokken. Pp | |
Zondag 5 februari 2006
Het Verdriet van een dagboek ...
| Het Verdriet van een dagboek ... | 05-02-2006 |
Zelfs ... al kies ik de mooiste woorden in mijn hoofd om je te behagen, al schrijf ik met de intiemste inkt uit mijn dromen, ook al is die Koningsblauw van de Coninck, jij laat me in de kou, lezer. Ach, de dood alleen is trouw in dit leven. Pp | |
Woensdag 1 februari 2006
Ik mis je ...
Ik mis je ... |
01-02-2006 |
Sommige ochtenden zijn meer volmaakt dan andere. De winter had zijn witte pyjama over de takken gehangen. Op de radio Michaël Pas in: Het beste moet nog komen. En Herman van Veen zingt...Rozengeur. Deze ochtend had dus alles om een belofte te worden. Maar het beste van de dag zal ik missen: haar. Toen ik naar dit dagboek greep, vond ik onderweg een berichtje : Blij dat ik je missen mag... Even diep nadenken. Denken kan deugd doen... Pp | |
Dinsdag 31 januari 2006
Geen letter meer ...
| Geen letter meer ... | 31-01-2006 |
Ik zie voor me een imposante vogel, van het type arend. Hij peuzelt in lange slierten de hersenen van een mens op. Zo*n mytholigisch ornithologisch gedrocht bestaat, vermoed ik. Maar ik kan er geen etiket op plakken. Gisterenavond onder de indruk van een tv-programma: ça se discute. In de studio een pak mensen, slachtoffer van Alzheimer. Angstaanjagend jong. Mijn zus bezet mijn hoofd. Alzheimer het hare. Leeg geroofd. Hij liet geen letter achter. Pp | |