De essentie ...
16-02-2006 Eindelijk. De essentie. Schrijven en lezen. Ontroeren en ontroerd worden. Ik heb gevraagd om me defintief te ban…
De essentie ... |
16-02-2006 |
Eindelijk. De essentie.
Schrijven en lezen.
Ontroeren en ontroerd worden.
Ik heb gevraagd om me defintief te bannen van het Forum.
Ce noeud de vipères.
Ik doe het voor mezelf. Zelfprotectie.
Ik kwets me te fel. Ga dood aan mezelf.
Zij die me kennen, weten wat ik bedoel.
Hoe écht het is.
De virtuele wereld is inderdaad een kopie van de échte.
Misschien nog genadelozer.
Want onzichtbaar, zonder mimiek en zo gemakkelijk als een toetsenbord. Niet gehinderd door scrupules met een snelheid
van 512 Kbps.
Gedaan met die onweerstaanbare drang om te gaan kijken.
En de Don Quichote uit te hangen.
De geslachtofferde(n) moet(en) zichzelf maar redden.
Zelfredzaamheid met de techniek waarover hij/zij beschikt.
Ik kies voor de lankmoedigheid.
De stilte van wit gekoesterd door blauw.
Schoonheid. Welke definitie ze ook mint.
Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.
Ik reken op jou.
Pp
PS.
Forum op het Schrijvertje.
|
Schrijvertje in de verte ... |
14-02-2006 |
Onder de titel: *Aarde in de verte*
schrijft Gerard Bodifée, ondermeer dit:
"De aarde is een stofje in een baan om de zon.
De zon is een ster van bescheiden formaat, maar toch groot genoeg om 1,3 miljoen aardbollen te kunnen bevatten.
Nog andere planeten wentelen rond de zon, sommige aanzienlijk groter dan de aarde, zoals Jupiter, maar naast de zon zijn het allemaal kruimels."
Op dat stofje aarde, leven ongeveer een zes miljard mensen.
En als ik Willem Kloos mag geloven dan zijn die allemaal
"god in het diepst van hun gedachten".
Het is dan ook wellicht "normaal"
dat er al eens godsdienstoorlogen uitbreken.
Toen ik zondagnamiddag naar moeder stapte,
tokkelde wat bevroren regen op mijn zwarte paraplu.
In mij zong het verlangen naar schoonheid.
Langs de muren van de tijd en het begijnhof
dwarrelden eeuwen door mijn hoofd.
Micros. Macros. Schepper en schepsel.
En ik hoorde het lied van de regen die
hardop ervan droomde sneeuw te worden.
Toen ik 's avonds terugkeerde
was die droom werkelijkheid geworden.
De avond hulde zich in witte schoonheid.
Hij werd lieflijk en zacht.
Nu dat stofje nog,
droomde ik stilletjes onder de vlokken.
Pp
|
| Het Verdriet van een dagboek ... |
05-02-2006 |
Zelfs ...
al kies ik de mooiste woorden
in mijn hoofd
om je te behagen,
al schrijf ik met de intiemste inkt
uit mijn dromen,
ook al is die Koningsblauw van de Coninck,
jij laat me in de kou, lezer.
Ach,
de dood alleen is trouw
in dit leven.
Pp
|
Ik mis je ...
01-02-2006 Sommige ochtenden zijn meer volmaakt dan andere. De winter had zijn witte pyjama over de takken gehangen. Op de ra…
Ik mis je ... |
01-02-2006 |
Sommige ochtenden zijn meer volmaakt dan andere.
De winter had zijn witte pyjama over de takken gehangen. Op de radio Michaël Pas in: Het beste moet nog komen. En Herman van Veen zingt...Rozengeur.
Deze ochtend had dus alles om een belofte te worden.
Maar het beste van de dag zal ik missen: haar.
Toen ik naar dit dagboek greep, vond ik onderweg een berichtje :
Blij dat ik je missen mag...
Even diep nadenken.
Denken kan deugd doen...
Pp
|
| Geen letter meer ... |
31-01-2006 |
Ik zie voor me een imposante vogel,
van het type arend.
Hij peuzelt in lange slierten
de hersenen van een mens op.
Zo*n mytholigisch ornithologisch gedrocht bestaat,
vermoed ik. Maar ik kan er geen etiket op plakken.
Gisterenavond onder de indruk van een tv-programma:
ça se discute. In de studio een pak mensen,
slachtoffer van Alzheimer. Angstaanjagend jong.
Mijn zus bezet mijn hoofd. Alzheimer het hare.
Leeg geroofd. Hij liet geen letter achter.
Pp
|
Tristesse ...
30-01-2006 Wazig als mist. Vaag als de wind. Zonder contouren. Maar het is er. Je voelt het onzichtbaar. Het kan op ieder…
| Tristesse ... |
30-01-2006 |
Wazig als mist. Vaag als de wind.
Zonder contouren. Maar het is er.
Je voelt het onzichtbaar.
Het kan op ieder ogenblik toeslaan.
Als een sluipschutter.
Je verwonden. Pijn doen.
Een beeld. Een woord. Een gesprek.
Iets of niets. Het kan de trekker over halen.
Ochtend of avond. Het kent geen uur of genade.
Alleen of met twee. Je kan het niet tegenhouden.
Rijk of arm. Het laat zich niet omkopen.
Geen corruptie. Ongenadig rechtvaardig.
Hoelang? Hoe diep? Hoe zwaar?
Het valt niet te meten of te wegen.
Je kan het enkel ondergaan.
Tristesse. Zo klinkt het verder af.
Minder persoonlijk. Iets sjieker.
Hoort meer bij een ander. Verdriet voelt zo dichtbij.
Zal ik het bed ter hulp roepen?
Pp
|
Bibliotheek ...
Een bezette stad. Door een leger in formatie. Informatie. Maar ook veel meer dan dat. Gedrukte en gestalde gedachte…
| Bibliotheek ... |
|
Een bezette stad.
Door een leger in formatie.
Informatie. Maar ook veel meer dan dat.
Gedrukte en gestalde gedachten.
Gekoesterd en gekneed.
Geschreven en geschrapt.
Het residu verblijft op papier.
In residentie. Boeken.
Bewonderd en bespot.
Woorden ritselen door mijn handen.
Dames en heren van alle standen.
Mijn God, ik word er lyrisch van.
Op een minuscuul papiertje,
schrijf ik een miniatuurtje.
Ik bewaar het voor jou.
Jij bent mijn lezer.
Ik zoek jou. Tracht je te verleiden.
Met je ogen open. Als handen.
Lege palmen. Ik wil ze vullen.
Met mijn woorden.
Ze zijn nu van jou.
Lees ze met voorzichtige verbeelding.
En leg ze nadien bij het oud papier.
In je hoofd. Tussen wat vergeeld leesplezier.
Pp
|
Mag het licht aan op de gang?
27-01-2006 Het is weer voorbij ... gedichtendag. Schrijvers, ik noem ze graag de mijnwerkers van het woord. E…
Mag het licht aan op de gang? |
27-01-2006 |
Het is weer voorbij ... gedichtendag.
Schrijvers,
ik noem ze graag de mijnwerkers van het woord.
En wat zijn dichters dan?
Beeldhouwers, diamantbewerkers?
Woorden. Ah, zonder hen geen leven.
Teder als een streling. Een pluim op papier.
Of beitelhard, kerven in steen.
Maar raken, doen ze.
Ze kruipen in je hoofd. Nestelen zich in je geheugen.
Vanochtend lieten ze me bibberen.
Van angst.
Een artikel in Knack. Het ultieme rampscenario.
*In werkelijkheid is de meest destructieve nucleaire aanval die waarbij de bom geen doel raakt, maar opzettelijk tot ontploffing wordt gebracht in de hogere atmosfeer.
Wanneer dat gebeurt, riskeert een heel continent in
duisternis gehuld te worden.*
*mama, mama,
mag het licht aan op de gang?*
(Stef Bos, uit: Is dit nu later?)
Ik heb niet verder durven lezen.
Woorden, ze maken me bang. Als de dood.
En waarom?
Mozart stierf 35 jaar, 10 maanden en 9 dagen jong.
Ik ben bijna 65 jaar oud.
De Alzheimerbom ontplofte
in het hoofd van mijn zus toen ze nog maar 55 was.
Waarover zou ik durven klagen?
Pp
|
Donderdag 26 januari 2006
Poësie verloren in het dagboek van een straat ...
26-01-2006 Heb je dat ook als je door een stad wandelt? Al die impressies: beelden en gel…
Poësie verloren in het dagboek van een straat ... |
26-01-2006 |
Heb je dat ook als je door een stad wandelt?
Al die impressies: beelden en geluiden.
Zou de straat een dichter zijn? Of een Muze?
Poësie verloren in het dagboek van een straat.
1.
Langs de eeuwen van het begijnhof
hoor ik achter mij
het anachronistisch gerammel van een fiets.
Eén fiets. Twee jongens. Eén voor. Eén achter. Op.
Heb je een mooie dag gehad, meneer?
Even verbaasd, maar dan ben ik meteen mee.
Ja hoor, tot nu wel. En jij? De sneeuw gezien? Ja! Super!
Ik zie ze wegrammelen.
Dat doe je toch niet, vermaande voor. Wit.
Waarom niet,vroeg achter, hij was toch vriendelijk.Bruin.
Dat dit nog kan in volle stad.
Twee pubers en een oude man.
Poësie op straat.
2.
Une tâche de beauté. Met ^.
Twee dames behangen met anti-Gaia-propaganda.
Natuurlijk bont.
Een stilleven. Une nature morte.
Schrijden door straten van vroeger.
Toen alles nog beter was. In hun dromen.
Behaarde poësie uit een vorige eeuw.
Bepoederde taal. Gerimpeld verdriet.
Plagiaat van achterhaalde sjiek.
3.
In de vitrine zie ik hem staan.
Een weerspiegeling van vroeger.
Even twijfelen. Aan het profiel.
De tijd schildert eeuwig grijs. Nu zijn staart.
Mijn ex-hoofdredacteur.
Handen schuiven in elkaar.
Bloed stroomt weer als inkt. Zo ook onze woorden.
Dag P. met de pen. Nu ben je hoofdredacteur van een sjiek blad.
Er zit geen tijd tussen onze dromen.
Pp
|
Witte luxe
De avond is wit. Vakantie valt zomaar uit de lucht.
De straatverlichting helpt de vlokjes veilig landen.
Achter verlichte vensters treuren kerstbomen,
gebukt onder de beschaving van gekleurde lampjes.
Ik begrijp hun heimwee. Het verlangen naar wortels en een mantel sneeuw .
Wat de mens zelf niet meer vermag, moet het kerstdecorum camoufleren.
Vrede en verdraagzaamheid. Verpakt in lege dozen.
Verveling weggepinkt door een sluier Watt.
Ah, wat een luxe: de ijzige wind die je bijt.
Poedersneeuw tot in je zakken. Geen mens in de dreef.
Geen weer om een hond door te jagen.
De sneeuwregen plakt in mijn baard.
Bevriest op mijn pet.
Kleeft in mijn sjaal. Ik lijk een wandelende sneeuwman.
Wat een onbeschaamd genot.
Afzien terwijl het niet moet.
En zelf beslissen wanneer het stopt.
Decadent Spartaans.
Toch blij dat ik het deed.
Nog even voelen hoe het vroeger was.
Toen het nog moest...
Pp
Woensdag 28 december 2005
Dwaallichtje ...
28-12-2005 In het roerloze gebied tussen avond en nacht, dwaal ik. Een dwaallichtje. Tussen het moeras van mijn gedach…
| Dwaallichtje ... |
28-12-2005 |
In het roerloze gebied tussen avond en nacht,
dwaal ik. Een dwaallichtje.
Tussen het moeras van mijn gedachten.
Zin en onzin. Leven en dood.
Lezer en schrijver.
En de pijnlijke onafscheidelijke relatie.
Het kan een symbiose zijn. Maar ook een prikkeldraad van papier. Een daad van verzet. Agressie of apathie.
Maar ze kunnen niet zonder elkaar.
Hoe bouw je een brug van begrip?
Even moest ik mijn toetsenbord aanraken
vooraleer ik mijn bed omarm.
Heel even in de ogen van een lezer kijken.
Pp
|
Polyfone stilte ...
Vanmorgen hoorde ik de stilte binnen sluipen. Ze zweeg in alle talen. Alleen de klok klonk monotoon als een beiaard…
Polyfone stilte ... |
|
Vanmorgen hoorde ik de stilte binnen sluipen.
Ze zweeg in alle talen.
Alleen de klok klonk monotoon als een beiaard met slechts twee noten. De stilte viel in stukken op de grond. In mijn oor hoorde ik ze nog suizen.
Hoe kon de tijd zo onmeedogend haar metrum laten lopen. Ach, het was wellicht niet de klok,
maar het tikken van mijn leven dat ik hoorde.
Pp
|
Zaterdag 24 december 2005
Trage dagen ... Zonder haar hebben de dagen geen naam. Het ritueel vervaagt, hapert langs de kantlijn van mijn leven. Gemis graaft tris…
| Trage dagen ... |
|
Zonder haar hebben de dagen geen naam.
Het ritueel vervaagt, hapert langs de kantlijn
van mijn leven.
Gemis graaft tristesse op. Een verlangen in sordine.
Een schoon verdriet.
Maar het biedt perspectief. Toekomst.
Treuren kan je enkel om het verleden. Wat niet was.
Zeuren over morgen. Over wat niet komt.
Treuren mag, zeuren niet.
Ik kijk achter de horizon van de tijd.
En zie de liefde rijpen.
Wachten is als de winter.
Lente is de belofte van bloesem.
Geloven ook als je nog niet ziet.
Hoop hamsteren.
En weten dat het ooit weer anders wordt.
Misschien wel morgen...
Pp
|
Donderdag 22 december 2005
Verlangen en begeerte Begeerte ruikt naar de duivel. Verlangen geurt naar God. Verlangen regent tranen in je ogen. Begeerte droogt ze op. Ve…
Verlangen en begeerte
Begeerte ruikt naar de duivel.
Verlangen geurt naar God.
Verlangen regent tranen in je ogen.
Begeerte droogt ze op.
Verlangen is de zee.
Begeerte stormt erop los.
Verlangen, wazig als de mist. Het aangedampte raam.
Begeerte is pijnlijk scherp. De kras.
Verlangen is het kind in jou.
Begeerte maakt het stilaan kapot.
Verlangen doe je naar een geliefde.
Begeerte is slechts bot bezit.
Begeerte is kort. Na de top houdt het meteen op.
Een trage strop rondom je driftige kop.
Verlangen is weids. Van hier tot aan de horizon.
Misschien zelfs tot aan God.
Pp
Laat mij het afsluiten met :
Begeerte is hebben. Verlangen is zijn.
Le plus-que-parfait ... Die ochtend in een hoofd ... De dag was vroeg wakker vandaag. Ik ook. Mijn personeel begon de arbeidsdag nog voor de…
Le plus-que-parfait ... |
|
Die ochtend in een hoofd ...
De dag was vroeg wakker vandaag. Ik ook.
Mijn personeel begon de arbeidsdag nog voor de klok zeven uur bereikte.
Voorwaar een uitzondering in de loop van mijn en hun traag bestaan.
De wasmachine trok zich weliswaar kreunend op gang.
Het personeel van tegenwoordig mort vlug.
Dringend een generatiepact nodig. Voor verwende machines.
Twee kopjes cafeïne en eenzelfde aantal speculosen
filterden het duister voor mijn venster weg. Het licht sijpelt geduldig naar binnen.
Mijn werkwoorden, merk ik, veranderen voortdurend
van tijd.
Nu eens zijn ze tegenwoordig dan weer lichtjes verleden.
Mocht niet in de klas.
In het Frans klinken de werkwoorden sjieker.
Le plus-que-parfait. Prachtig, niet.
Ah, de toekomst kan simpel zijn in la douce France.
Le futur simple.
En het verleden niet altijd zo volmaakt als wij onthielden, maar: imparfait.
Was het leven maar zo eenvoudig als
een Franse grammaire.
Alhoewel, ik vrees dat ik gebuisd zou zijn.
Pp
|
Zonder woorden ...
Hoe zou een dag zijn zonder woorden?
Gedacht, gesproken, gelezen, geschreven ...
Ik hou van schrijvers die hun zinnen koesteren als juweelontwerpers. Met precieuse precisie.
Hoewel.
Sommige zinnen lijken van een bedrieglijke eenvoud.
Ze staan er. Of liever ze vloeien. Zomaar.
Net of ze een onzichtbare stroom volgen.
Terwijl de schrijver misschien wel uren zat na te denken. Te schrijven en te schrappen.
Vooraleer de zin bedrieglijk eenvoudig werd.
Ze kunnen kort zijn. Als een hevige plensbui.
In volle zomer. Verfrissend.
En dan weer druilerig, weerbarstig lang.
Regen voor een ganse dag. Herfstig moe.
Woorden ... je beitelt ze uit je gedachten.
Of je krijgt ze gewoon cadeau.
Zoals ik gisteren. Ik schreef een reactie onder een gedicht.
En toen dacht ik, dit bewaar ik voor mezelf.
schuifelen naar Erna
als voeten
enkel nog naar vroeger willen
gedachten gefilterd door de tijd
jonger worden dan het heden
dan weet je ...
dat tijd
nog slechts een lege ruimte is
gevuld met oud verlangen
Pp
Die ene zin ... De meeste schrijvers dromen van een meesterwerk. Hun magnum opus. Het ultieme boek. Als dat geschreven is kunnen ze zich met…
Die ene zin ...
De meeste schrijvers dromen van een meesterwerk.
Hun magnum opus. Het ultieme boek.
Als dat geschreven is kunnen ze zich met een geruste ziel
neerleggen in het graf van de literatuurgeschiedenis.
Om de eeuwen te overleven.
Helaas, meestel sterven deze meesters een stille dood.
Vergeeld papier tussen het begin en het einde van een boek.
Begraven onder vergeten stof.
Zonder handen om de kaft te koesteren.
Zonder ogen om letters te lezen.
Zonder vingers om bladzijden te verfomfaaien.
En wie is er om het leeslint te draperen?
Ik luister naar Gulliver. Zondagse literatuur op Radio 1.
Merk je het?
Too dark to dream, zingt een zanger tussendoor.
Ja, het is duister maar ik blijf dromen van -die ene zin-.
Inderdaad, zelf ben ik al tevreden met een kruimel van het woord.
Een zin gevallen naast het bord van Claus.
Och, het mag gerust een Mortier wezen.
Zou de Muze me ooit genadig zijn? Het mag zelfs op een doordeweekse dag.
Ik doe nu iets wat ik nog nooit gedaan heb.
Schrijven terwijl ik naar de radio luister.
Ik kan zelfs geen dagblad lezen als de radio aanstaat.
Of neuzen in een boek op de trein.
Muisstil moet het zijn. Ze mogen zelfs niet knagen of trippelen.
Of ik word afgeleid.
En nu hoor ik woorden voorlezen. Dichtbij. Onder mijn handen op pc.
En toch komen ze van ver. Precies uit een ver verleden.
Mijn eigen zinnen primeren. Zetten zich op de voorgrond in mijn hoofd.
Mijn vingers tikken. De toetsen volgen als een schaduw.
Ooit schrijf ik die ene zin...
Pp
Woensdag 23 november 2005
Wat en hoe ... De ochtend is weer grandioos. Het licht ademt flou artistique. De daken berijmd. De auto's aangevroren. Ik moet niet krab…
| Wat en hoe ... |
|
De ochtend is weer grandioos.
Het licht ademt flou artistique.
De daken berijmd. De auto's aangevroren.
Ik moet niet krabben.
De buurvrouw studeert piano.
Geen ochtend zonder noten.
In mijn brievenbus zit een mailtje.
Mijn geliefde sloot de nacht af met woorden.
Machines en mensen. Zij hield ze in leven.
Nu mag ze slapen in de armen van de ochtend.
Terwijl ik ronddwaal in woorden. La vie en rose,
een exuberant sjiek tijdschrift.
Een interview met Ellen Vogel, grote dame,
Nederlandse actrice.
Monsieur Hawarden. Is ze nog altijd een beetje.
Soms wordt een actrice een rol.
Ik citeer :
"De oude Grieken zijn voor mij absoluut de kenners
van de menselijke ziel, ze schrapen over de bodem ervan.
Men zegt dan maar die rare goden.
Ik zeg die goden zijn de waan van de dag,
dat moet je vertalen in wat de mensen doen,
dàt zijn de goden.
Vorm is de passie én de beheersing van die passie."
Hier voel ik me thuis.
In het eeuwige dilemma: vorm en inhoud.
Ik kies voor de vorm. Het "hoe".
Want het "wat" is onveranderlijk hetzelfde.
Het is de vorm die het "wat" uniek en eigentijds maakt.
En vertaalt naar vandaag. Verstaanbaar.
Waarin verschillen jij en ik?
Leven en dood. Alpha en omega.
En het "wat" ligt daartussen.
Enkel het "hoe" begrijpen we.
Ruusbroec en Beatrijs.
Ook zij schreven over "dood en liefde".
Mystiek of werelds.
In en taal die we zelfs niet meer kunnen lezen.
Mijn buurvrouw vertrekt. Zonder te krabben.
Ze is te laat, vrees ik.
Zij oefende te lang het "wat" op de piano.
Want het "hoe" wil ze perfectioneren.
|
Morgen ... als de ochtend wakker wordt ... Hoe voorzichtig het duister door de straten sluipt. Daar hou ik van. Als vensters kaders worden. …
Morgen ... als de ochtend wakker wordt ... |
|
Hoe voorzichtig het duister door de straten sluipt.
Daar hou ik van.
Als vensters kaders worden. Voor doorkijkhuizen.
Etalages van gezelligheid of decoratie van welvaart.
Moet ik demonstratie schrijven?
Toch kan ik genieten van dit 'openbaar kunstbezit' van de stedeling.
Een huis als een thuis. Een stolp boven een stulpje.
Een plek voor geknuffel. Een warm nest. Een theater.
Hoewel, de statistieken doen me rillen als ik lees
welk geweld er zich verschuilt achter façades.
Gevels van huizen kunnen ook maskers zijn.
Blauwe luiken verbergen soms blauwe plekken.
Hoe teder was ik deze tekst begonnen.
Raar hoe mijn gedachten me het idyllische bestolen.
Hoe zwart en wit slechts gescheiden zijn door wat grijs.
Hoeveel toeval kan een leven verdragen
om een gelukkig mens te worden?
Ik word droevig gestemd van mijn eigen woorden.
Waarom heb IK zovele kansen gekregen ?
Of heb ik ze gegrepen en lieten anderen ze liggen?
Ik luister nog even naar de avond.
Het lied van de duisternis. Een verre autostrade.
Gezoem van een pc. Zou dat stilte zijn?
Boven wacht het bed. Al van kindsaf mijn geliefde plek.
Het brengt mij naar morgen.
In vrede, in rust, in vergeten, in dromen ...
Morgen ... als de ochtend wakker wordt ...
Uvi |
Het testament ...
1 reactie op dit bericht
leven