Zondag 27 november 2005

Die ene zin ...

Die ene zin ...

De meeste schrijvers dromen van een meesterwerk.
Hun magnum opus. Het ultieme boek.

Als dat geschreven is kunnen ze zich met een geruste ziel
neerleggen in het graf van de literatuurgeschiedenis.
Om de eeuwen te overleven.

Helaas, meestel sterven deze meesters een stille dood.
Vergeeld papier tussen het begin en het einde van een boek.
Begraven onder vergeten stof.

Zonder handen om de kaft te koesteren.
Zonder ogen om letters te lezen.
Zonder vingers om bladzijden te verfomfaaien.
En wie is er om het leeslint te draperen?

Ik luister naar Gulliver. Zondagse literatuur op Radio 1.
Merk je het?
Too dark to dream, zingt een zanger tussendoor.

Ja, het is duister maar ik blijf dromen van -die ene zin-.
Inderdaad, zelf ben ik al tevreden met een kruimel van het woord.
Een zin gevallen naast het bord van Claus.
Och, het mag gerust een Mortier wezen.

Zou de Muze me ooit genadig zijn? Het mag zelfs op een doordeweekse dag.
Ik doe nu iets wat ik nog nooit gedaan heb.
Schrijven terwijl ik naar de radio luister.
Ik kan zelfs geen dagblad lezen als de radio aanstaat.
Of neuzen in een boek op de trein.
Muisstil moet het zijn. Ze mogen zelfs niet knagen of trippelen.
Of ik word afgeleid.

En nu hoor ik woorden voorlezen. Dichtbij. Onder mijn handen op pc.
En toch komen ze van ver. Precies uit een ver verleden.
Mijn eigen zinnen primeren. Zetten zich op de voorgrond in mijn hoofd.
Mijn vingers tikken. De toetsen volgen als een schaduw.

Ooit schrijf ik die ene zin...

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 23 november 2005

Wat en hoe ...

Wat en hoe ...

De ochtend is weer grandioos.
Het licht ademt flou artistique.
De daken berijmd. De auto's aangevroren.
Ik moet niet krabben.

De buurvrouw studeert piano.
Geen ochtend zonder noten.

In mijn brievenbus zit een mailtje.
Mijn geliefde sloot de nacht af met woorden.
Machines en mensen. Zij hield ze in leven.
Nu mag ze slapen in de armen van de ochtend.

Terwijl ik ronddwaal in woorden. La vie en rose,
een exuberant sjiek tijdschrift.
Een interview met Ellen Vogel, grote dame,
Nederlandse actrice.
Monsieur Hawarden. Is ze nog altijd een beetje.
Soms wordt een actrice een rol.

Ik citeer :
"De oude Grieken zijn voor mij absoluut de kenners
van de menselijke ziel, ze schrapen over de bodem ervan.
Men zegt dan maar die rare goden.
Ik zeg die goden zijn de waan van de dag,
dat moet je vertalen in wat de mensen doen,
dàt zijn de goden.
Vorm is de passie én de beheersing van die passie."

Hier voel ik me thuis.
In het eeuwige dilemma: vorm en inhoud.
Ik kies voor de vorm. Het "hoe".
Want het "wat" is onveranderlijk hetzelfde.

Het is de vorm die het "wat" uniek en eigentijds maakt.
En vertaalt naar vandaag. Verstaanbaar.

Waarin verschillen jij en ik?

Leven en dood. Alpha en omega.
En het "wat" ligt daartussen.
Enkel het "hoe" begrijpen we.

Ruusbroec en Beatrijs.
Ook zij schreven over "dood en liefde".
Mystiek of werelds.
In en taal die we zelfs niet meer kunnen lezen.

Mijn buurvrouw vertrekt. Zonder te krabben.
Ze is te laat, vrees ik.
Zij oefende te lang het "wat" op de piano.
Want het "hoe" wil ze perfectioneren.

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 21 november 2005

Morgen ... als de ochtend wakker wordt

Morgen ... als de ochtend wakker wordt ...

Hoe voorzichtig het duister door de straten sluipt.
Daar hou ik van.
Als vensters kaders worden. Voor doorkijkhuizen.
Etalages van gezelligheid of decoratie van welvaart.
Moet ik demonstratie schrijven?

Toch kan ik genieten van dit 'openbaar kunstbezit' van de stedeling.
Een huis als een thuis. Een stolp boven een stulpje.
Een plek voor geknuffel. Een warm nest. Een theater.

Hoewel, de statistieken doen me rillen als ik lees
welk geweld er zich verschuilt achter façades.
Gevels van huizen kunnen ook maskers zijn.
Blauwe luiken verbergen soms blauwe plekken.

Hoe teder was ik deze tekst begonnen.
Raar hoe mijn gedachten me het idyllische bestolen.
Hoe zwart en wit slechts gescheiden zijn door wat grijs.
Hoeveel toeval kan een leven verdragen
om een gelukkig mens te worden?

Ik word droevig gestemd van mijn eigen woorden.
Waarom heb IK zovele kansen gekregen ?
Of heb ik ze gegrepen en lieten anderen ze liggen?

Ik luister nog even naar de avond.
Het lied van de duisternis. Een verre autostrade.
Gezoem van een pc. Zou dat stilte zijn?

Boven wacht het bed. Al van kindsaf mijn geliefde plek.
Het brengt mij naar morgen.
In vrede, in rust, in vergeten, in dromen ...

Morgen ... als de ochtend wakker wordt ...

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 08:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 15 november 2005

Ik wou dat ik jou was ...

Ik wou dat ik jou was ...

15-11-2005

Wandeling in de stad.

Die zelfverzekerdheid op die knappe kop.
Ik zou ze eraf schrapen, voor eigen gebruik.

De stoerheid van die jonge dame
aan het stuur van een Lijnbus.
Ik benijd ze.

De vrolijkheid van die kirrende studenten.
Kon ik ze maar verzamelen in mijn korfje tristesse.

De nonchalance van die tiener op de fiets.
Waarom ben ik toch zo punctueel.

De belezenheid van die bibliothecaris.
Ben ik jaloers op.

De virtuositeit van die schildershand
met de kleuren van Cobbaert.
Kan je een hand transplanteren?

En die mijnheer daar met zijn hoed,
paraplu en regenmantel. Hij kijkt me recht in de ogen.
Lijkt me hoofs en vriendelijk in de weerspiegelende ruit
van De Standaardboekhandel.

Dag vreemde man... ik wou dat ik jou was...

Pp

PS.

Maar ik wou juist dat ik jou was,
gewoon een dag niet mezelf was
Dat ik alles was wat jij was

veldhuis & kemper

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 19:37 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 12 november 2005

Proeven ...

Proeven

Tasten is proeven met je vingers.

Deze zin kreeg ik vanavond cadeau van mijn hoofd.
Ik vond hem mooi en sloeg hem meteen op in mijn grijze zachte schijf.

Tasten en betasten.
Nochtans, heb ik het gevoel dat deze woorden iets minder prettigs in zich verbergen.
Ze doen me denken aan ongewenste seksuele intimiteiten. Vooral betasten.

Waarom toch?
Tasten in het donker. Is toch mooi. Lijkt op het leven.
Vandaag is alles glashelder.
Gisteren deemstert stilaan weg.
Morgen is nog volledig duister.

Betasten.
Dit duurt naar mijn gevoel langer dan tasten.
Heeft iets meer van herhaaldelijk drukken.
Terwijl tasten eerder zoeken en vermoeden blijft.

Je kunt tasten zonder iets of iemand aan te raken.
Maar met betasten heb je contact. Zelfs langer dan even.

Terwijl ik de contouren van deze twee woorden afstap,
stel ik vast dat de zin die ik cadeau kreeg, misschien wel mank loopt.

Als tasten inderdaad niet aanraken is, dan kan het ook geen proeven zijn.
Moet ik hem dan aanpassen?
Terwijl ik het mooier vind zoals ie er staat.

Voilà, Koenen & Endepols brengen mij verlichting.
Heeft mijn taalgevoel me bedrogen?

Tasten: door aanraking iets voelen ... oef, kan dus toch...
maar ook niet aanraken, zoals in tasten in het duister
(niet weten)...

Betasten: bevoelen met de vingertoppen.

Zelfs maar met de vingertoppen.
Zou het kunnen dat een Dutroux ons denken verziekelijkt heeft?

Betasten is proeven met de vingertoppen.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 20:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 10 november 2005

Het belang van een detail ...

Het belang van een detail ...

Ach, het is maar een detail. Een onbelangrijk akkefietje. Een niemandalletje.
En toch houdt het me bezig. Al van gisteren.

Waarom hechten we meer belang aan de splinter dan aan de balk? Je kent het spreekwoord.
Waarom kijk je aan tegen die één procent en vergeet je de negenennegentig ander?
Waarom laat ik me daardoor inpakken? En lijdt mijn goed humeur eronder.

Aardbevingen, overstromingen, branden ...
ach, zo ver van mijn bed. Op veilige tv-afstand. Ik zap even en het verdwijnt uit mijn leven.
Maar deze onfatsoenlijke schoonheidsvlek houdt me bezig. Spreidt zich uit tot in mijn dagboek.

Annus horribilis. Het zijn de woorden van Queen Elisabeth, het jaar dat haar kinderen uit elkaar gingen en ook nog haar kasteel in brand vloog.
Verschrikkelijk jaar, zei ze in het Latijn. Sommige plezante kranten vergaten toen graag één n.
Anus, stel je voor. Denk aan Urbanus en je weet wat ik bedoel.

Annus horribilis. Waarom sluipt zo'n uitspraak -nu- in mijn hoofd? Ziekelijke connotatie?
Ik ga nog eens even controleren, ja, een controlefreak ben ik, of hét aan de beterhand is.
Na al dat gewrijf en geschrob met mirakelproducten.

Aan het venster. Want ik heb licht nodig. Fel daglicht.
Ik koester hem even in mijn handen. Heerlijk gevoel.
Mijn ogen strelen gans zijn oppervlakte. Wat is hij mooi, was ... ?

Mmmm, ik had het gisteren erger verwacht, toen zij me tegen kwam in het parkje en uitriep :
"Wat heb jij voor?".
Ik begreep ze niet meteen, want voelde me uitgelaten als een jong hondje, toen ik ze zag,
die knappe buurvrouw van me. Waarom die kreet dan van haar?

Met een aarzelende vinger, "smetangst?",
wees ze me iets aan met een brede omtrek ter hoogte van mijn knieën.
Ik boog me voorover en toen merkte ook ik hèt!

Links en rechts, frontaal vooraan, één zwarte uitdeinende vlek! En dat op mijn precieuse geliefde impermeabel!

Hoe hét erop kwam, bespaar ik je, het had met moederliefde te maken. En met containers.

Maar dat is maar een detail.

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 12:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 9 november 2005

Waarom schrijf jij ...

Waarom schrijf jij ...

Dag lezer-es,

Ik heb je niets te vertellen.
Was het Toon Hermans niet die zei :
"Alles is al gezegd en geschreven. "

En inderdaad, vanaf de beitelende steen en de rots,
de ganzenveer en het perkament, de pen en het papier, de weblog en de pc, het gaat altijd over:
het leven, de dood en wat daartussen ligt.

Liefde, de hunker ernaar en het verlies ervan.
Dàt is volgens mij de essentie.
Moeder en kind. Kameraadjes en vriendinnekes.
Jongen en meisje. Man en vrouw.

Worden we bankdirecteur of filosoof, zanger of schrijver ...
allemaal voor de liefde.
Sporadisch nog met een grote L. Zuster of pater.

We denken soms wel in termen van afleidingsmaneuvers.
Zoals: status, rijkdom en macht. Mààr dat is slechts oogverblinding.
Want zet er het woordje 'waarom' voor.
En je komt tot hetzelfde resultaat: liefde.

Je veux de l'amour.
En liefde staat dan meteen voor geluk.
Een derivaat, zelfs een synoniem.
Als ik schrijf dan is het opdat jij me graag zou zien. Veronderstel ik.
Want wat is een pluimpje anders dan:
wat ben je mooi, intelligent, sterk, ...

Allemaal, talenten, attributen om geliefd te worden.
Zoals de pauw zijn staart open spreidt,
zo schud ik mijn gevederde woorden.
Ik kraai nog net niet.

Pp

PS.
In De Standaard der Letteren (28/10/05) las ik vandaag een interview met Bart Moyaert en Paul Mennes.
Onder de lokkende titel: Schrijven is paargedrag.

Een uitspraak van Mennes :
"De enige valabele reden die ik kan verzinnen waarom mensen schrijven, is om aandacht op zichzelf te vestigen. Paargedrag."

Bart Moyaert :
"Ik denk dat ik doodga als ik niet schrijf."

Waarom schrijf jij?

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 12:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 8 november 2005

Twijfel ...

Twijfel

Als de nacht als een bedelaar door het raam kijkt.
Begerig en bibberend voor het venster staat.
Terwijl de ochtend de deemstering uit haar ogen wrijft.

Wel, op dat bewegende moment, dat goddelijke uur, twijfel ik.
Lezen of schrijven.
Het is net of ook het licht twijfelt op de kanteling van nacht naar dag.

Die duistere mystiek maakt de honger naar woorden in mij wakker.
De Muze waakt over mijn pen. Scherpt m'n appetijt.
Minzaam als een moeder die de kinderen naar school helpt.

Goedenmorgen dag. Vandaag kies ik voor het boek.
Ik leg dit krabbeltje neer. Ik moet papier voelen in mijn handen.

Tot straks.

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 08:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 5 november 2005

Geen toeters en bellen ...

Het is hier stil.
En zo heb ik het graag.
Een dagboek leeft van woorden en niet van toeters en bellen.

Kom binnen. En luister even naar de stilte.
Zoals in een gotische kathedraal.
Laten mijn woorden een gewelf zijn voor jouw verlangen.

Deze wereld is bang voor de stilte.
Geluid barrikadeert onze gedachten.
No passeran. We laten ze niet toe.

Ik ben dan ook altijd verwonderd als ik even ga buurten
bij andere weblogs.
Het lijkt er dikwijls op een kerstmarkt in de lente.
Waarom toch al die flikkerende poppetjes, dansende katjes en andere ...

Wat is de essentie van zo'n blog?
De kunst van het kopiëren?
Maar komen we op lange termijn dan niet overal dezelfde beeldpollutie tegen.
En kleverige deuntjes.

Waarin verschilt jouw en mijn weblog?
Door de inhoud. De woorden.
Wat vertel ik jou? En raak ik je ook zonder je aan te raken?

Zeg en schrijf mij iets zinnigs.
Omwille van de schoonheid van de gedachte
of de vorm waarin je ze etaleert.

Maar stuur me geen wandelende kerstbomen.
In JOU ben ik geïnteresseerd. WAT heb JIJ te vertellen?

Of moeten al die spetterende spulletjes iets verbergen?
Zoals: ik heb je niets te zeggen.

Klinkt het hautain? Ik hoop van niet.
Is de wereld niet leeg genoeg sinds ook God vertrokken is.

Laten we beginnen met er zelf een beetje zin aan te geven.
Jij en ik.
En geloof me :
Creëren dàt is veel moeilijker dan kopiëren.
Uit het niets iets scheppen.

Ik wacht op jou.

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 11:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 4 november 2005

Schrijven ...

Schrijven ...

Schrijven is ... kijken en luisteren.
Dacht ik zopas toen ik de trappen van de bib afging.

Luisteren naar passanten. Maar ook naar gedachten die passeren in je hoofd.
Kijken naar voorbijgangers. Beelden registreren en vertalen in woorden.
Gefilterd door tijd en afstand. Maar ook opgeslagen in het geheugen.
Want hier voor het scherm moeten ze reïncarneren.
Je kijkt en luistert, oog en oor terugspoelen, beeld en geluid.
Je moet ze losweken uit je herinnering.

De krant en haar lugubere berichten. Parijs brandt.
In Pakistan sterven de mensen nu van de koude.

November. Op de Grote Markt zitten de mensen nog op terrasjes.
Slurpen voorzichtig aan een te warme koffie.
Studenten rijden je bijna omver. Ouderen treuzelen door het verkeer.

Je voeten brengen je naar huis.
Bussen afgeladen vol met oud en jong. Gratis. De actieven moeten betalen.
Het is goed te stappen, je gedachten groeien.

Thuis. Het tuindeurtje kriept open.
De telefoon heet je welkom.

Schrijven is ... thuiskomen?

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 12:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 1 november 2005

Een beurs vol boeken ...

Een beurs vol boeken ...

Hoe boeken als bladren vallen.

Ze worden weer producten. Om te ver-kopen.
De commercie heeft de herfst geroken.

Hoeveel gedachten gekoesterd door een schrijver.
In zijn allenigheid. Met een pen of pc.
Een blad wit of een schemerend scherm.
In verwachting.

Letters die groeien tot woorden.
Zinnen, alinea's, pagina's...

Ze verlangen naar de geur van inkt.
Een neus die hen opsnuift als ze nog vers in de hand van een lezer liggen. Een nieuw boek.
Even de bladren laten wapperen.

Hhmm ... het ruikt hier heerlijk naar letters.
De geur van lezen.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 22:23 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 31 oktober 2005

Lire c'est écrire ...

Lire c'est écrire ...

Net als jij die me leest
Zoals ik het niet kan.

Deze zinnen zijn niet van mij,
maar wel van Leonard Nolens.
Ze vertellen wat ik al zo dikwijls trachtte duidelijk te maken aan mijn lezer.

Lire c'est écrire.
In het Frans niet om wat hautain sjiek te doen.
Neen, ik heb het ooit van een schrijver gehoord.
En ben dat beeld nooit meer vergeten.

Elke zin die ik schrijf en die jij leest,
herschrijf jij in je hoofd.
Met de pen van je verleden, verlangen, dromen ...
en dat wat het leven ervan overliet.

Ik kan niet schrijven zoals jij leest...

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 19:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 31 oktober 2005

Totus tuus ...

Geheel de uwe ...

Totus tuus.
Ik wacht op de dag tot hij wakker wordt.
Geheel de uwe, fluister ik in het oor van de ochtend.
De zon zuigt zich de lucht in. Rood van gezicht, blauw van lichaam.
Ik ben duidelijk nog onder invloed. Niet van drank.
Maar van een boek.

Alle sensoren zijn sensueel wakker geschrokken.
Mijn blote voeten pletsen op het parket. Ik voel de wereld.
In mijn handen koester ik de kaft. Kijk op de achterflap overdreven lang
in de ogen van Connie Palmen.
Wat moet ik nu denken? Wat een vrouw! Of wat een stel hersenen!

Het ligt heerlijk in mijn handen. Een beetje volslank. Anders dan de schrijfster.
Ze doet een poging om minzaam tegen me te glimlachen. Ik vrees dat het puur commercieel is.

Het is de tweede maal dat ik me zal verliezen in haar hoofd. Tenminste in dit boek.
Driehonderddrieëntachtig pagina's gekneld tussen een harde cover.
Een leven. Haar leven? Met Ischa Meijer. Verteld door vijf vrouwen.

Hij verslondt vrouwen. En liet ze leeg en uitgezogen achter. Maar ze kozen ervoor.
Wat zeg ik: kiezen? Neen, ze werden gewoon een willoos slachtoffer.
De schrijfster gaat op zoek naar z'n verwoestende verleidelijkheid.

De proloog zit erop.
De dag begint. Goedenmorgen, ik ben geheel de uwe

t.t.

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 17:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Blauwe brieven