Archief

Misschien waait het wel binnen. Een verloren liedje.
Ik denk aan schrijvers die in woorden wonen.
Aan musici in een paleis van noten.
En mensen die het geluk slechts huren. Meestal in hun dromen.

In de verte zie ik de dag verdwijnen.
Hij trekt rode lijnen.
Onder de balans van lust en lijden.
Soms is het leven een boekhouder. Enkel naakte feiten.


uvi


.

Laat de bomen nu maar zwijgen...



Zelfs de mussen houden hun bek.
De hitte kleeft als een tweede huid op de huizen.

Oudjes die anders treuren over de zomers van vroeger,
moeten nu met water de dood op afstand houden.
Hun herinneringen worden week van de warmte.
Parijs telt nog net niet haar doden.

In de verre verte rommelt weer de oorlog.
Vooroorlogse zomers. Het is me wat.
Zalig in een frêle geheugen, lastig in het heden. Eden is ver weg.

In mijn handen prevelen boeken hun wijsheid.
Papier en woorden om de zomer door te komen.
In Beiroet schieten 'ze' die kapot.

Hoe zouden onze ouders de meimaand van '40 beleefd hebben?
Ach, wellicht met plezier. De jongeren toch.
Als de dood wenkt dan zomert het leven.

Soldaten gemobiliseerd. Weg van de strenge controle van ouders.
In het café zingt Zarah Leander.
De "White cliffs of Dover" liggen nog vredig te rusten
met de zee aan hun voeten.
Vera Lynn, da's pas voor later. Als Lili Marleen wacht.

Maar nu wordt er gedanst.
Lili uit de Kempen in de armen van Jef uit de Westhoek.
Mobiliteit was toen nog enkel iets van het leger.
Mensen verlieten het dorp niet. Tenzij om soldaat te worden.
Ze leefden en stierven in de armen van hun hectaren.

Het is ochtend. Ook de wind laat me in de steek.
Ik laat de radio nog zwijgen.
Want straks zingt Willem misschien weer over : Duizend en duizend soldaten.
Altijd iemands vader, altijd iemands kind.

En dàt wil ik niet horen...
Laat de bommen nu maar zwijgen...

uvi

Met een zee van tijd.



Zopas nog liep ik met Kristien Hemmerechts over het wit zand van Wissant.
In de buurt van Cap Gris Nez. Met een zee van tijd. (Radio 1).
En geloof me, er vloog een meeuw voorbij m'n raam.

Ondertussen weet je wel dat ik 'un voyageur immobile' ben.
Partir sans sortir. De zee komt naar mij. Ik zwem in mijn zetel.
Ach, het is eerder pootje baden, want nooit een flinke zwemmer geweest.
Hoewel, in mijn zetel ...

En wat doe je als je ligt te denken aan het strand van je verlangen met in de verte de 'white cliffs of Dover'?
Denken. Deze roerloze reiziger denkt dan.

Waarom schrijf ik?
Is het voor de echo van het handjesgeklap van een groot getal?
Of leg ik mij neer in de ontroering van die allenige lezer die mij voelt, die ik raak. In de zee van haar of zijn ziel?

Mag ik kiezen?
Geef mij dan het laatste.
Ach, laat me niet flauw doen, ik hou van klappend vuurwerk.
Maar weten dat je iemand kunt ontroeren zoals je dat zelf voelt, moet slikken...
Iets ongemeens ruim en toch intiem... dat je soms sterker raakt dan de grote gebeurtenissen van het leven.
Als je dat iemand kan cadeau doen... gewoon met woorden...
Wel, dan schrijf je niet voor niets.

Verdienen doe je er niet aan. En voor de virtuele roem moet je het ook al niet doen...  Die is nog vergankelijker dan in de échte wereld.
Een letter, een vingertoets voorbij ... en je bent al vergeten.

Ik kan alleen maar hopen dat ergens
tussen het zand van mijn syllaben aan de kust van mijn woorden
er zich iemand neervlijt en leest,
kijkt en luistert en denkt: ginder zie ik 'the white cliffs of Dover' ...

En dan wind in de haren voelt en regen in de ogen ...

uvi

Vrijdag, trouwdag.

Een boek kan ook geuren naar een herinnering.
Het geheugen van een gevoel.
Soms getemperd, dan weer diep getekend. Als een litteken.

Of een depot van verlangen.
Naar iets wat nog moet gebeuren.
Dan is het nog op weg om herinnering te worden.

Of heimwee naar wat voorbij is. Maar nog droomt van morgen.
Heimwee zonder toekomst is nostalgie, vermoed ik.
Heimwee dat ziek wordt. Dat weet. Maar nog niet aanvaardt.
Alleen in gisteren gelooft en overleeft.

Ik lees in "Kentering van een huwelijk.".

Vandaag vrijdag. Een dag om te trouwen.
Op de pui van het stadhuis te wuiven. Te kijken. Naar morgen.
Fotograaf die moet bewijzen wat er is of niet is.
Ooit was. Visuele vluchtheuvels voor moeilijke momenten.

Soms zie ik in hun lichaamstaal al het puin en de ruïne.
Erger nog. Iets wat er nooit was kan niet geruimd worden.
Leegte. Hoe ruim je dat op?

Ben ik weer te somber vandaag? Het moet dringend herfst worden.
Maar mensen op een pui van het stadhuis laten mij altijd dromen.
Ik merk, helaas, al voortijdig: het bedrog. Marco Borsato.

En toch ... slik ik altijd weer bij zoveel overmoed.
Vermetel vertrouwen. Het gaat je goed lieve mensen.
Zorg goed voor elkaar. En de liefde.



uvi

Doodslag ...


Neen. Niet ik, maar zij.
De overmoedigen, de roekelozen.
Ik ben geen moordenaar. Zij zijn zelfmoordterroristen.

Ik sluit me op. Zonder me af van de hitte en het licht.
Zij dringen binnen. Door een open venster.Op een voorzichtige kier.
Brommen de stilte stuk in vliegende cirkels. Opdringerig, uitdagend.

Ik kan niet rusten, vooraleer de rust is terug gekeerd.
Ze trekken lussen rond m'n hoofd. Verjagen m'n gedachten.
Halen primitieve driften uit hun slaap.

Mijn wraak is zoet, m'n wapen zacht. Een vaatdoek. Klaar voor de was.
Ze voelen de spanning. Trekken zich tactisch terug.
De vijand is geslepen. Waar zitten ze verscholen?

Ik verlaat m'n stellingen. Maar mobiliseer m'n aandacht.
Straks vermorzel ik ze. Met behendige kracht.
O, vermetele vlieg. Jij, ééndagskind. Waarom maak jij van mij een moordenaar?

Papavers bloeien blauw ...

Beste lezer,


Je zal je mondhoeken krullen, je wenkbrauwen optrekken, je voorhoofd rimpelen ...
Al naargelang de lichaamstaal die je spreekt. En ik zal je begrijpen.
Want jij denkt vanuit de armoede van je overvloed (*). De vanzelfsprekendheid.
Ik schrijf je vanuit de soberheid van het gemis en de rijkdom van het verlangen.

Een leeg kopje. Het blijft daar staan.
Zonder nut. Zonder reden.  Voor een buitenstaander.
Voor een toevallige passant zelfs hinderlijk slordig. Een getuige van luiheid.
Misschien zelfs een bewijs van gebrek aan hygiëne.
Maar toch laat ik het daar onaangetast op tafel. Geledigd en gevuld.

Voor mij staat er meer dan een kopje.
Binnenin bruingedroogd als gebarsten aarde.
Buiten blank als een lelie. Ovaal als een krimpende maan.

Het bewaart geduldig een herinnering. Aan de avond voordien.
Als ik passeer dan zie ik iemand zitten. Een beeld.
Geraakt door vingers. Gekust door een mond.
Een vol kopje zonder koffie.

Pp

(*) Voetnoot.
Beste lezer, mijn woorden zijn geen vakbondsafgevaardigden van de Waarheid.
Lees hen bijgevolg nooit als een aanklacht, een bezetting of staking van gedachten.
Ik tracht alleen woorden als papavers te vinden. Ik durf ze zelfs geen klaprozen te noemen.
Ze staan daar gewoon langs de kant van mijn leven. Mooi te wezen.
Clochards de luxe. Tot iemand ze bekijkt ... en mee naar huis neemt...

Ochtendgestamel.

Heb jij je nooit afgevraagd waarvan het komt?
Die onbewingbare dwang om geruisloze gedachten in je hoofd
om te zetten tot gedrukte letters. Vertalende vingers. Visuele transcendentie.

Vastgeklonken op papier. Als gevangenen. Blauwwit plunje.
Woorden zichtbaar geboren. Ze liggen daar weerloos.
Te kijk voor iedere vreemde lezer.
Gluren naar gedachten van een ander. Voyeur. Zomaar. Gratuit.

Dat dacht ik vanmorgen toen ik begon aan een nieuwe turf

Geef toe, nooit zoiets in je eigen hoofd gedacht? Zo'n titel bijvoorbeeld.
En hoe zag je dat dan?

Waarom schrijf ik "zag"? Kun je 'zien' in je "gedachten"? Of 'hoor' jij ze?
Ik kan je gedachten lezen. Tja, soms zegt men dat wel.
Als je lichaam taal spreekt. Als een open boek. Zelfs in kleur. Rood worden.

Geloof me, het is soms moeilijk wonen in mijn hoofd.
Als je door dit soort gedachten al geplaagd wordt op een slaperige ochtend.
Confrontatie van die denker en die schrijver op de harde schijf
van z'n hersenen.

Ik wens jullie een rustige dag. In je hoofd.

Uvi

en

Pp
petit penseur

Gesloten?
Toch nog even het gordijntje weg schuiven ...






De pen van gisteren in de inktpot van vandaag.

Er zijn ouderen die blijven kleven aan het verleden.
De geur van gisteren. Ze ruiken een beetje naar heimwee.
Hun gedachten gedrapeerd over "toen".

'Vroeger' is hun houvast, hun credo en hun bijbel.
'Later' kan enkel bestaan uit de schaduw van wat ooit was.
De religie van de nostalgie. Herinnering waarin het steeds herfst is.

Zelf tracht ik 'het' eerder te laten inslapen.
Ik ben een priester van het heden. Vandaag is mijn tabernakel.
Zonder het altaar van het verleden te vergeten.

Dàt ondervind ik bij het schrijven, maar ook bij het lezen.
Een auteur van de vorige eeuw kan me nog net boeien.
Als hij van na de oorlog is. Maar daarvoor verlies ik contact.
Ben ik niet meer compatibel.

Je merkt het aan mijn zinnen. Kort.
Niet altijd versierd met een werkwoord. Of onderwerp.
Geen hoofdzinnen meer met bijzinnen als obligate ornamenten.
Dan nog liever: één woord dat een zin vervangt.

Lieve lezer-es,
dit is geen pleidooi, noch een verdediging pro domo.
Gewoon een vaststelling. Voor mezelf. Een verhitte introspectie.
Wat doe je immers met deze onbarmhartige temperaturen?

Gisteren deed ik "Een schitterend gebrek" van Arthur Japin dicht.
Een schitterend boek.
Daarin vertelt Lucia, een geliefde van Giacomo Casanova, haar tragische liefde.
Heerlijke hedendaagse taal voor een oud verhaal. Lucia spreekt de lezer aan in de ik-vorm en de tegenwoordige tijd.

Vandaag ben ik begonnen aan "Gloed" van Sándor Márai .
Bezongen en bejubeld.
Ik heb het er wat moeilijk mee. Toch de eerste hoofdstukken.
Lange zinnen, Overbodige beschrijvingen.

Het verhaal loopt in de derde persoon. En is geschreven in de verleden tijd.
Voor mij dus afstandelijker. Het gaat over de vriendschap van twee mannen.

Maar toegegeven, ik word nieuwsgieriger naarmate de pagina's stijgen.

Hopelijk nog een frisse nacht. En laat je commentaren maar los.

uvi



Met een toemaatje :




Leeslint van verlangen


Als een wilde rozelaar
zou ik me willen ranken
rondom het blauwe raam
van je bedauwde ogen.

Letters zou ik bloeien
als vingers aan je handen
en woorden om te stoeien
in de takken van je haren.

Maan en nacht, bewakers van begeerte,
zou ik kronkelend verleiden
om mij met hun bleke stralen
langoureus op jouw bed te spreiden.



Uvi