Zaterdag 8 juli 2006

Papavers bloeien blauw ...

Papavers bloeien blauw ...

Beste lezer,

Je zal je mondhoeken krullen, je wenkbrauwen optrekken, je voorhoofd rimpelen ...
Al naargelang de lichaamstaal die je spreekt. En ik zal je begrijpen.
Want jij denkt vanuit de armoede van je overvloed (*). De vanzelfsprekendheid.
Ik schrijf je vanuit de soberheid van het gemis en de rijkdom van het verlangen.

Een leeg kopje. Het blijft daar staan.
Zonder nut. Zonder reden. Voor een buitenstaander.
Voor een toevallige passant zelfs hinderlijk slordig. Een getuige van luiheid.
Misschien zelfs een bewijs van gebrek aan hygiëne.
Maar toch laat ik het daar onaangetast op tafel. Geledigd en gevuld.

Voor mij staat er meer dan een kopje.
Binnenin bruingedroogd als gebarsten aarde.
Buiten blank als een lelie. Ovaal als een krimpende maan.

Het bewaart geduldig een herinnering. Aan de avond voordien.
Als ik passeer dan zie ik iemand zitten. Een beeld.
Geraakt door vingers. Gekust door een mond.
Een vol kopje zonder koffie.

(*) Voetnoot.
Beste lezer, mijn woorden zijn geen vakbondsafgevaardigden van de Waarheid.
Lees hen bijgevolg nooit als een aanklacht, een bezetting of staking van gedachten.
Ik tracht alleen woorden als papavers te vinden. Ik durf ze zelfs geen klaprozen te noemen.
Ze staan daar gewoon langs de kant van mijn leven. Mooi te wezen.
Clochards de luxe. Tot iemand ze bekijkt ... en mee naar huis neemt...

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 22:01 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 juli 2006

Ochtendgestamel.

Ochtendgestamel.

Heb jij je nooit afgevraagd waarvan het komt?
Die onbewingbare dwang om geruisloze gedachten in je hoofd
om te zetten tot gedrukte letters. Vertalende vingers. Visuele transcendentie.

Vastgeklonken op papier. Als gevangenen. Blauwwit plunje.
Woorden zichtbaar geboren. Ze liggen daar weerloos.
Te kijk voor iedere vreemde lezer.
Gluren naar gedachten van een ander. Voyeur. Zomaar. Gratuit.

Dat dacht ik vanmorgen toen ik begon aan een nieuwe turf

van Sándor Márai: "Kentering van een huwelijk".
Wat een titel. Zo vol als een boek. Zo leeg als de eenzaamheid.

Geef toe, nooit zoiets in je eigen hoofd gedacht? Zo'n titel bijvoorbeeld.
En hoe zag je dat dan?

Waarom schrijf ik "zag"? Kun je 'zien' in je "gedachten"? Of 'hoor' jij ze?
Ik kan je gedachten lezen. Tja, soms zegt men dat wel.
Als je lichaam taal spreekt. Als een open boek. Zelfs in kleur. Rood worden.

Geloof me, het is soms moeilijk wonen in mijn hoofd.
Als je door dit soort gedachten al geplaagd wordt op een slaperige ochtend.
Confrontatie van die denker en die schrijver op de harde schijf
van z'n hersenen.

Ik wens jullie een rustige dag. In je hoofd.

Uvi

en

Pp
petit penseur

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 09:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 7 juli 2006

De geur van gisteren

Gesloten?
Toch nog even het gordijntje weg schuiven ...

De pen van gisteren in de inktpot van vandaag.

Er zijn ouderen die blijven kleven aan het verleden.
De geur van gisteren. Ze ruiken een beetje naar heimwee.
Hun gedachten gedrapeerd over "toen".

'Vroeger' is hun houvast, hun credo en hun bijbel.
'Later' kan enkel bestaan uit de schaduw van wat ooit was.
De religie van de nostalgie. Herinnering waarin het steeds herfst is.

Zelf tracht ik 'het' eerder te laten inslapen.
Ik ben een priester van het heden. Vandaag is mijn tabernakel.
Zonder het altaar van het verleden te vergeten.

Dàt ondervind ik bij het schrijven, maar ook bij het lezen.
Een auteur van de vorige eeuw kan me nog net boeien.
Als hij van na de oorlog is. Maar daarvoor verlies ik contact.
Ben ik niet meer compatibel.

Je merkt het aan mijn zinnen. Kort.
Niet altijd versierd met een werkwoord. Of onderwerp.
Geen hoofdzinnen meer met bijzinnen als obligate ornamenten.
Dan nog liever: één woord dat een zin vervangt.

Lieve lezer-es,
dit is geen pleidooi, noch een verdediging pro domo.
Gewoon een vaststelling. Voor mezelf. Een verhitte introspectie.
Wat doe je immers met deze onbarmhartige temperaturen?

Gisteren deed ik "Een schitterend gebrek" van Arthur Japin dicht.
Een schitterend boek.
Daarin vertelt Lucia, een geliefde van Giacomo Casanova, haar tragische liefde.
Heerlijke hedendaagse taal voor een oud verhaal. Lucia spreekt de lezer aan in de ik-vorm en de tegenwoordige tijd.

Vandaag ben ik begonnen aan "Gloed" van Sándor Márai .
Bezongen en bejubeld.
Ik heb het er wat moeilijk mee. Toch de eerste hoofdstukken.
Lange zinnen, Overbodige beschrijvingen.

Het verhaal loopt in de derde persoon. En is geschreven in de verleden tijd.
Voor mij dus afstandelijker. Het gaat over de vriendschap van twee mannen.

Maar toegegeven, ik word nieuwsgieriger naarmate de pagina's stijgen.

Hopelijk nog een frisse nacht. En laat je commentaren maar los.

uvi

Met een toemaatje :

Leeslint van verlangen

Als een wilde rozelaar
zou ik me willen ranken
rondom het blauwe raam
van je bedauwde ogen.

Letters zou ik bloeien
als vingers aan je handen
en woorden om te stoeien
in de takken van je haren.

Maan en nacht, bewakers van begeerte,
zou ik kronkelend verleiden
om mij met hun bleke stralen
langoureus op jouw bed te spreiden.

Uvi

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 14:47 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 juni 2006

Gesloten ...

Gesloten

wegens gebrek

aan lezers.

Noch bloemen,

noch kransen.

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 11:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 30 maart 2006

Mijn naam is ...

Mijn naam is ...

30-03-2006

Camps. Hugo Camps.

Een kop als een herfstbui. Meer nog. Hij is de herfst.
Gereïncarneerde melancholie van de grandeur.
Een rebelse dandy op retour.
Een jongetje uit een godvergeten dorp. Gedoopt tot grand seigneur.

Hij frazelt phrases. Een zin is te modaal voor hem.
Je hoort hem denken in exquise woorden.
Een kwakje dédain gekruld rondom z'n lippen,
prevelt hij bellettrie.

Graag gepoederd met wat Franse sjiek.
Savoir-vivre en courtoisie. Gestileerd op een bedje van Nederlands accent.
Ah, dat andere journaille met de geborneerdheid van Vlaamse reuzen. Konijn met pruimen.
Hugo, un gourmand van hopscheuten en patrijs.
Aristocraat tot in hersens en nieren.

Hugo. Ooit wereldburger van een krant. Kent zijn wereld.
Le beau monde.
Brussel met het aplomb van een atomium. Amper rechtgekropen uit de klei van boerenkloten.
Paris. Hugo prefereert de hoge hakken van de Eifeltoren.
De sierlijkheid van een libelle.
BV avant la lettre. Zijn pen draagt une pochette.
Dat andere crapuulje wroet in het trouvaille van het plebs.

Hugo mocht ooit de pollepel in de soep van Brigitte Bardot roeren.
Jawel, als een Vlaamse primitief zijn kwast op het canvas van de erotiek.
Hugo mag 'ons en wij' zeggen tegen die andere Hugo.
Een mop in het West-Vlaams. De ultieme hallucinatie.
Ach, goden onder elkaar die al eens van de Oympos dalen.
Met het amechtig gemak van heren van stand op leeftijd.
Hugo savoureert de afdronk van het leven.
Plus-que-parfait, un passé composé.

O, Hugo, je t' adore.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 22:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 februari 2006

Het lichaam van de ziel...

Het lichaam van de ziel...

19-02-2006

Misschien ...

misschien word ik ooit nog de allenige lezer van mezelf.
Schrijver en lezer in één persoon. Er ontbreekt nog een derde.
Om goddelijk te zijn.

Maar ik ben al *god in het diepst van mijn gedachten*.
Dank je wel, Willem Kloos.
Nu nog de hemel. Liefst op aarde.

Taal: het lichaam van de ziel.
Het huis waarin ze woont. Riant met vele kamers.
Wat eclectisch van stijl.

Soms bourgeois barok. Uitbundig exuberant.
Dan weer sober. Behangen met schroom.
Schuchter schuifelend. Pudeur als deur naar de lezer.
Maar steeds belle. Bellettrie. Als aspiratie.

Troost van de Schoonheid. Een amechtig verlangen.
Maar omgord met de bescheidenheid van de Twijfel.
Wars van de arrogantie van het literaire Axioma.

Gedacht en geordend. Gekleed en gedeeld.
Gesproken. Als een lokroep.
Geschreven. Gedrenkt in inkt op een meanderende bedding van papier.

Lichaamstaal. Zonder woorden.
Met gesloten mond of geloken ogen.
Weifelende vingers. Labiele lippen. Maar steeds taal.

Ziel en toch lichaam.

Pp

PS.
Als de ogen de spiegel van de ziel zijn ...

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 21:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 februari 2006

Dinsdag zonder stem ...

Dinsdag zonder stem ...

21-02-2006

Even uithijgen ...

Een droogje en een natje. Stofzuiger en dweil.
Een beurt van vier verdiepingen.
Snap je de toestand van mijn adem nu?

Ach, wat doet een mens op dinsdag?
Een ochtend zonder haar stem.¨t Is wennen.

¨Jij kunt carrière maken via de telefoon¨,
zeg ik haar al eens lachend. Dan wordt ze boos.
Ze vindt dat dit niet past in mijn mond. Een wonde in haar taalgevoel.

Zij eist een exquise toon in mijn taal. Zij weet tenslotte ook dat de Taal mijn Minnares is...

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 11:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 20 februari 2006

Het testament ...

Het testament ...

20-02-2006

Dood ben ik pas,
als jij me bent vergeten ...

Bram Vermeulen leeft.
Ik hoorde hem deze ochtend zingen. Op de radio.
In ¨het beste moet nog komen¨
hoewel ik betwijfel of dàt voor hem klopt.

Zo zie je maar dat
het lichaam van de ziel
verder leeft zolang er woorden zijn.

Het lichaam van vlees en bloed
mag dan al lang verteerd zijn door vuur
of opgeslokt door de aarde.

Dood ben jij pas als jouw woorden zwijgen ...

Wie schrijft die blijft
en hopelijk de lezer ook...

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 16:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 19 februari 2006

De essentie ...

De essentie ...

16-02-2006

Eindelijk. De essentie.
Schrijven en lezen.
Ontroeren en ontroerd worden.

Ik heb gevraagd om me defintief te bannen van het Forum.
Ce noeud de vipères.

Ik doe het voor mezelf. Zelfprotectie.
Ik kwets me te fel. Ga dood aan mezelf.
Zij die me kennen, weten wat ik bedoel.
Hoe écht het is.

De virtuele wereld is inderdaad een kopie van de échte.
Misschien nog genadelozer.
Want onzichtbaar, zonder mimiek en zo gemakkelijk als een toetsenbord. Niet gehinderd door scrupules met een snelheid
van 512 Kbps.

Gedaan met die onweerstaanbare drang om te gaan kijken.
En de Don Quichote uit te hangen.
De geslachtofferde(n) moet(en) zichzelf maar redden.
Zelfredzaamheid met de techniek waarover hij/zij beschikt.

Ik kies voor de lankmoedigheid.
De stilte van wit gekoesterd door blauw.
Schoonheid. Welke definitie ze ook mint.

Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.
Ik reken op jou.

Pp

PS.
Forum op het Schrijvertje.

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 20:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 14 februari 2006

Schrijvertje in de verte ...

Schrijvertje in de verte ...

14-02-2006

Onder de titel: *Aarde in de verte*
schrijft Gerard Bodifée, ondermeer dit:

"De aarde is een stofje in een baan om de zon.
De zon is een ster van bescheiden formaat, maar toch groot genoeg om 1,3 miljoen aardbollen te kunnen bevatten.
Nog andere planeten wentelen rond de zon, sommige aanzienlijk groter dan de aarde, zoals Jupiter, maar naast de zon zijn het allemaal kruimels."

Op dat stofje aarde, leven ongeveer een zes miljard mensen.
En als ik Willem Kloos mag geloven dan zijn die allemaal
"god in het diepst van hun gedachten".

Het is dan ook wellicht "normaal"
dat er al eens godsdienstoorlogen uitbreken.

Toen ik zondagnamiddag naar moeder stapte,
tokkelde wat bevroren regen op mijn zwarte paraplu.
In mij zong het verlangen naar schoonheid.

Langs de muren van de tijd en het begijnhof
dwarrelden eeuwen door mijn hoofd.
Micros. Macros. Schepper en schepsel.

En ik hoorde het lied van de regen die
hardop ervan droomde sneeuw te worden.

Toen ik 's avonds terugkeerde
was die droom werkelijkheid geworden.
De avond hulde zich in witte schoonheid.
Hij werd lieflijk en zacht.

Nu dat stofje nog,
droomde ik stilletjes onder de vlokken.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 5 februari 2006

Het Verdriet van een dagboek ...

*Het Verdriet van een dagboek ...*	*05-02-2006*
Zelfs ... al kies ik de mooiste woorden in mijn hoofd om je te behagen, al schrijf ik met de intiemste inkt uit mijn dromen, ook al is die Koningsblauw van de Coninck, jij laat me in de kou, lezer. Ach, de dood alleen is trouw in dit leven. Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 10:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 1 februari 2006

Ik mis je ...

Ik mis je ...

01-02-2006

Sommige ochtenden zijn meer volmaakt dan andere.

De winter had zijn witte pyjama over de takken gehangen. Op de radio Michaël Pas in: Het beste moet nog komen. En Herman van Veen zingt...Rozengeur.

Deze ochtend had dus alles om een belofte te worden.
Maar het beste van de dag zal ik missen: haar.

Toen ik naar dit dagboek greep, vond ik onderweg een berichtje :
Blij dat ik je missen mag...

Even diep nadenken.
Denken kan deugd doen...

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 10:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 31 januari 2006

Geen letter meer ...

Geen letter meer ...

31-01-2006

Ik zie voor me een imposante vogel,
van het type arend.
Hij peuzelt in lange slierten
de hersenen van een mens op.

Zo*n mytholigisch ornithologisch gedrocht bestaat,
vermoed ik. Maar ik kan er geen etiket op plakken.

Gisterenavond onder de indruk van een tv-programma:
ça se discute. In de studio een pak mensen,
slachtoffer van Alzheimer. Angstaanjagend jong.

Mijn zus bezet mijn hoofd. Alzheimer het hare.
Leeg geroofd. Hij liet geen letter achter.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 30 januari 2006

Tristesse ...

Tristesse ...

30-01-2006

Wazig als mist. Vaag als de wind.
Zonder contouren. Maar het is er.
Je voelt het onzichtbaar.

Het kan op ieder ogenblik toeslaan.
Als een sluipschutter.
Je verwonden. Pijn doen.

Een beeld. Een woord. Een gesprek.
Iets of niets. Het kan de trekker over halen.
Ochtend of avond. Het kent geen uur of genade.

Alleen of met twee. Je kan het niet tegenhouden.
Rijk of arm. Het laat zich niet omkopen.
Geen corruptie. Ongenadig rechtvaardig.

Hoelang? Hoe diep? Hoe zwaar?
Het valt niet te meten of te wegen.
Je kan het enkel ondergaan.

Tristesse. Zo klinkt het verder af.
Minder persoonlijk. Iets sjieker.
Hoort meer bij een ander. Verdriet voelt zo dichtbij.

Zal ik het bed ter hulp roepen?

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 22:02 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 30 januari 2006

Bibliotheek ...

Bibliotheek ...

Een bezette stad.
Door een leger in formatie.
Informatie. Maar ook veel meer dan dat.

Gedrukte en gestalde gedachten.
Gekoesterd en gekneed.
Geschreven en geschrapt.

Het residu verblijft op papier.
In residentie. Boeken.
Bewonderd en bespot.

Woorden ritselen door mijn handen.
Dames en heren van alle standen.
Mijn God, ik word er lyrisch van.

Op een minuscuul papiertje,
schrijf ik een miniatuurtje.
Ik bewaar het voor jou.

Jij bent mijn lezer.
Ik zoek jou. Tracht je te verleiden.
Met je ogen open. Als handen.

Lege palmen. Ik wil ze vullen.
Met mijn woorden.
Ze zijn nu van jou.

Lees ze met voorzichtige verbeelding.
En leg ze nadien bij het oud papier.
In je hoofd. Tussen wat vergeeld leesplezier.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 11:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 27 januari 2006

Mag het licht aan op de gang?

Mag het licht aan op de gang?

27-01-2006

Het is weer voorbij ... gedichtendag.
Schrijvers,
ik noem ze graag de mijnwerkers van het woord.
En wat zijn dichters dan?
Beeldhouwers, diamantbewerkers?

Woorden. Ah, zonder hen geen leven.
Teder als een streling. Een pluim op papier.
Of beitelhard, kerven in steen.
Maar raken, doen ze.
Ze kruipen in je hoofd. Nestelen zich in je geheugen.

Vanochtend lieten ze me bibberen.
Van angst.
Een artikel in Knack. Het ultieme rampscenario.

*In werkelijkheid is de meest destructieve nucleaire aanval die waarbij de bom geen doel raakt, maar opzettelijk tot ontploffing wordt gebracht in de hogere atmosfeer.
Wanneer dat gebeurt, riskeert een heel continent in
duisternis gehuld te worden.*

*mama, mama,
mag het licht aan op de gang?*
(Stef Bos, uit: Is dit nu later?)

Ik heb niet verder durven lezen.
Woorden, ze maken me bang. Als de dood.

En waarom?
Mozart stierf 35 jaar, 10 maanden en 9 dagen jong.
Ik ben bijna 65 jaar oud.
De Alzheimerbom ontplofte
in het hoofd van mijn zus toen ze nog maar 55 was.

Waarover zou ik durven klagen?

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 10:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 26 januari 2006

Poësie verloren in het dagboek van een straat ...

Poësie verloren in het dagboek van een straat ...

26-01-2006

Heb je dat ook als je door een stad wandelt?
Al die impressies: beelden en geluiden.
Zou de straat een dichter zijn? Of een Muze?

Poësie verloren in het dagboek van een straat.

1.

Langs de eeuwen van het begijnhof
hoor ik achter mij
het anachronistisch gerammel van een fiets.
Eén fiets. Twee jongens. Eén voor. Eén achter. Op.

Heb je een mooie dag gehad, meneer?
Even verbaasd, maar dan ben ik meteen mee.
Ja hoor, tot nu wel. En jij? De sneeuw gezien? Ja! Super!

Ik zie ze wegrammelen.
Dat doe je toch niet, vermaande voor. Wit.
Waarom niet,vroeg achter, hij was toch vriendelijk.Bruin.

Dat dit nog kan in volle stad.
Twee pubers en een oude man.
Poësie op straat.

2.

Une tâche de beauté. Met ^.
Twee dames behangen met anti-Gaia-propaganda.
Natuurlijk bont.

Een stilleven. Une nature morte.
Schrijden door straten van vroeger.
Toen alles nog beter was. In hun dromen.

Behaarde poësie uit een vorige eeuw.
Bepoederde taal. Gerimpeld verdriet.
Plagiaat van achterhaalde sjiek.

3.

In de vitrine zie ik hem staan.
Een weerspiegeling van vroeger.
Even twijfelen. Aan het profiel.

De tijd schildert eeuwig grijs. Nu zijn staart.
Mijn ex-hoofdredacteur.
Handen schuiven in elkaar.

Bloed stroomt weer als inkt. Zo ook onze woorden.
Dag P. met de pen. Nu ben je hoofdredacteur van een sjiek blad.
Er zit geen tijd tussen onze dromen.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 20:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 december 2005

Witte luxe

Witte luxe

De avond is wit. Vakantie valt zomaar uit de lucht.
De straatverlichting helpt de vlokjes veilig landen.

Achter verlichte vensters treuren kerstbomen,
gebukt onder de beschaving van gekleurde lampjes.
Ik begrijp hun heimwee. Het verlangen naar wortels en een mantel sneeuw .

Wat de mens zelf niet meer vermag, moet het kerstdecorum camoufleren.
Vrede en verdraagzaamheid. Verpakt in lege dozen.
Verveling weggepinkt door een sluier Watt.

Ah, wat een luxe: de ijzige wind die je bijt.
Poedersneeuw tot in je zakken. Geen mens in de dreef.
Geen weer om een hond door te jagen.

De sneeuwregen plakt in mijn baard.
Bevriest op mijn pet.
Kleeft in mijn sjaal. Ik lijk een wandelende sneeuwman.

Wat een onbeschaamd genot.
Afzien terwijl het niet moet.
En zelf beslissen wanneer het stopt.
Decadent Spartaans.

Toch blij dat ik het deed.
Nog even voelen hoe het vroeger was.
Toen het nog moest...

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 23:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 december 2005

Dwaallichtje ...

Dwaallichtje ...

28-12-2005

In het roerloze gebied tussen avond en nacht,
dwaal ik. Een dwaallichtje.
Tussen het moeras van mijn gedachten.
Zin en onzin. Leven en dood.

Lezer en schrijver.
En de pijnlijke onafscheidelijke relatie.
Het kan een symbiose zijn. Maar ook een prikkeldraad van papier. Een daad van verzet. Agressie of apathie.

Maar ze kunnen niet zonder elkaar.
Hoe bouw je een brug van begrip?
Even moest ik mijn toetsenbord aanraken
vooraleer ik mijn bed omarm.

Heel even in de ogen van een lezer kijken.

Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 21:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 december 2005

Polyfone stilte ...

*Polyfone stilte ...*
Vanmorgen hoorde ik de stilte binnen sluipen. Ze zweeg in alle talen. Alleen de klok klonk monotoon als een beiaard met slechts twee noten. De stilte viel in stukken op de grond. In mijn oor hoorde ik ze nog suizen. Hoe kon de tijd zo onmeedogend haar metrum laten lopen. Ach, het was wellicht niet de klok, maar het tikken van mijn leven dat ik hoorde. Pp

Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 12:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Blauwe brieven