Kloosterhotel

Ik trek de zolder op. Dichter bij de bomen.
Zo versta  ik ze beter. Als de wind hun stem laat horen.

Ah, ze lijken wel dansers. In een ballet van bomen.
Hun lichaam, de lenige liefde. Ja, Herman, van jou gestolen.*

Straks wikkelt de avond ze in zwijgen.
Duizendmaal bladstil. Onhoorbaar hijgend.

Nu klauteren kinderstemmen nog op de rug van de wind.
Ze verjagen de avond. Nog even. En dan bidt de schemering.

De zon herdenkt Picasso. Zakt zalig onder in zijn gele vlek.
Trekt een lasso rond de horizon. Het canvas wordt zwart als pek.

uvi






* Bundel van Herman de Coninck.

 

Het huis en ik.


Ik ben jaloers op dit huis. Benijd het met alle verbeelding.
Het ontving me gastvrij. Maagdelijk nog.
Ik was haar eerste bewoner. Maar zal niet haar laatste zijn.
Dit huis zal me bedriegen met een ander.

Ik laat er mijn ziel achter.
Wie zal de trappen bestijgen die ik uitslijt?
Wie zal er mijn blauwe slaapkamer inpalmen? Bleu de Provence.
Hoe zal de liefde er gedijen? Zal er nog lavendel groeien van tederheid?

En het valiesje waarin ik de afgietsels van m'n dromen stop?
Met Petit prince erop. En de blauwe kaarsjeshouders. Wie zal ze voeden?
Wie zal de adem uit deze kamer halen?
Zal ik er mijn laatste achterlaten?

uvi

 

 

Er groeit een vrouw in mijn huis.
Uit 'Blauwziek' van Bernard Dewulf.

 

 

De ganzen zijn onrustig. Trosjes pluimen vliegen taterend over mijn huis.
Klagend. Heen weer. De vijver lijkt hen niet te bekoren.
Of is het de wind die fout zit voor hun landingsgestel?

In mijn hoofd groeit een vrouw. Nu al bijna zes jaar lang.
En ze blijft nog altijd meisje. Van m'n dromen. In mijn ogen.
Ze lacht als een bakvis. En weent als een waterval.

Ze legt woorden in mijn hand. Laat mijn vingers spelen.
Op haar toetsenbord. Nu en dan, heel even.
Want we stelen van de tijd. Verboden uren.

Leven. Nu. Nu het nog kan.
Tastbaar. Onze lichamen. Een lawine.
Van ondergesneeuwd gemis en verlangen.

Winter wikkelt zich rond onze jaren.
Wij kiezen voor de dagen.
Niet voor herinnering. Da's voor later.


Nu. Nu het nog kan.

uvi

Dag wit blad,



Zoals een ochtend. Toegedekt met sneeuw.
Egaal wit. Luisterzacht.
Ongerept. Nog onbesmet door woorden.
Geluidsarm. Stilterijk.

Zo stel ik me een wit blad voor.
Van het noorden naar het zuiden.
Van oost naar west. Een leeg nest.
Het niet zijn. Voor het zijn.

Alles kan nog.
Ieder ongeschreven woord kan nog veranderd worden.
Het is nog niet onderweg naar een lezer. Geen reiziger van betekenis.
Nog vol van niets. Nog niet gekleurd. Nog niet gekreukt.

Zonder handen. Zonder pen. Al wel losgelaten.
Maar zo vrij als wit. Nog niet betast door ogen.
Nog niet verraden door een lezer.
Onveranderd. Zoals gedacht. Il incipio. Het begin.

Het neerschrijven is reeds verraad.
Aan de gedachte. Niet begrensd door letters of lectuur.
Het is de witte stilte stelen van een machteloos blad.
Wit wordt zwart. Met restjes niets tussen de lijnen.

Dag, wit blad. Ik bied je mijn verontschuldigingen aan.
Want ik ontnam je jouw onschuld.
Ik maak je medeplichtig. Aan onbegrip.
Aan lelijkheid. Zonder mij was je nu nog een vrij blad.

Wit van stilte.





uvi

Lezen kan schadelijk zijn voor je gezondheid.

"Wat niet weet, niet deert."
Want "Pijn is veel moeilijker te verdragen dan onwetendheid."

Dat lees ik vanmorgen in 'Uitgelezen' de boekenbijlage van De Morgen.
Hoe ga je met 'leugen' om?

De 'leugen' in de wereld? En die in je eigen lichaam en ziel?
Is ze er misschien een reflectie van? Een echo, een weerspiegeling?
Een overlevingsstrategie?

Vertellen we onszelf ook niet graag dat we zelf boven de leugen staan?
Creëren we niet onze Kleine Waarheid? Eigen Waarheid eerst.
Gevaarlijke slogan. Ik weet het.

Lezen. Gevaarvolle hobby. Schrijven ook.

uvi

Kempenland aan de Dietse kroon...


Ik schrijf de slaap uit m'n vingers.
Hang wat herinneringen aan de waslijn van het leven.
Zand tussen de tenen van m'n jeugd.
Heide en berk. Kempenland.

Ik wist toen nog niets van 'parel aan de Dietse kroon'.
De 'Asberg' was hét hoogste punt van gans het land.
Daarvan was ik zeker. En ik reed erop. Op eigen benen.
Zonder bolletjestrui. Maar zegezeker.

Later ontdekte ik de wereld. En hoe klein hij was.
Veel kleiner dan m'n dorp van toen. En zoveel leger.
Maar als ik nu die plek passeer. Waar ik mijn jeugd verloor.
Vind ik er niets meer van terug.

De mensen zijn versteend in letters op een graf.
De bossen ondergesneeuwd door industrie.
De boeren zonder zonen, koeien en weideland.
Alleen in m'n hoofd. Is 'de Asberg' nog altijd even hoog.





uvi

 

 

De nacht heeft z'n ogen toegedaan.
De dag heet nog ochtend. Is in z'n puberteit.
Het licht mistig. Voorzichtig.

Het offensief van de hitte is terug geslagen.
Weer Belgisch normaal. Aangenaam.
Ik mag al dromen van een hete herfst.

Als het groen getemperd verkleurt.
De zomer verbeurd verklaard.
Hij mag nog sterven. En dan weer dromen van de lente.

uvi

De virtuele dichters.

Ze dwalen en verdwalen.
In hun hoofd hapert het denken.
Tussen de plooien van hun lichaam
Vermoeit zich het verlangen.

Ze kladderen wat virtuele virtuositeit op een waanzinnig canvas.
Geverfde zinnen. Verdorde gedachten.
Abstract of hyper-virtueel. Alles mag en kan.
De tijd is matenloos zonder maten.

Anarchisme roept om regels. Moe van verandering.
Zelfbestuur van losgeslagen wetten.
Het 'ik' van de dichter verheven tot goddelijk Ego.
Op het altaar van narcisme.

Aanbeden spiegelbeeld.
Schaduw is de Andere.
Storende reflectie.
In het zicht van de perfectie.

Ah, laat het mij maar bekennen.
Soms heb ik heimwee. Naar een zuchtje aristocratie.
Een zweem van weemoed die zich comfortabel installeert.
In sepia beelden. En woorden met niveau.

Ach, was ik maar een dichter ...



uvi

 

Ach, de dichters van vandaag.

Ze doen me denken aan huismoeders van de jaren vijftig.
Vlijtig en slaafs bij het kiezen van het correcte sopje. Soap.
De juiste zeep was van belang. Geur en kleur bepaalden reeds je klasse.

Zelfs op je vel kon men je afkomst lezen. Of ruiken.
Bruin gebakken was je van de werkende stand.
Het proletariaat. Een sjiek woord voor 'klootjesvolk'.

Blank en romig als de melk en boter van de boeren, dan pas had je klasse.
De bourgeoisie. Francophoon en verfijnd met gemanicuurde maniertjes.
Madame est servie.

O, maar de kunst werd zoals alles gedemocratiseerd.
Vive la République. Egalité.
Helaas, egaal is ook vlak en afgesleten.

De snelheid is tevens toegenomen. Van de automobiel en van het kopen.
Creëren en consumeren. Een obligate droom.
En iedereen naar school. Tot op bejaarde leeftijd.

Kapitalist in auto, villa en vakantie.
Maar in hun hoofd zwerft nog 'de bohémien'.
Un clochard de luxe.

En ze pennen maar. Dwangmatig. Zoals aan de band.
Elke dag een vers geschreven vers.
O god, jij die ik ben in het diepst van m'n gedachten.

Waar blijft dat writer's block? Voor hen.


uvi.

Ps.

Zopas lees ik in Knack op pagina 84
Onder 'Mijn tweede stem  -  Een zomer van de poëzie'  volgende zin:

Over het werk van Bernard Dewulf :

"Een bescheiden oeuvre in een tijd waarin kwantiteit als kwaliteit wordt beschouwd."

Hij publiceerde 'slechts' twee bundels op tien jaar.
Op internet hebben we daar maar enkele dagen voor nodig.
En dàt wilde ik een beetje beschrijven. Aanklagen met de nodige arrogantie van mezelf.



uvi

 

Oud odeur

Twee juffen, levenslange zussen , zuchten
in een herenhuis met hemelhoge luchters.
Voor kleine mensjes met een groot verleden. Belegen bourgeoisie.
Nu en dan valt onverwacht een woord tussen de stilte.

Een pendule sleurt het lome ritme door de dag.
Traag en versleten. De tijd is rimpelloos verrimpeld.
En het behang nog altijd bang voor kamerrevolutie.
Het stof rust vredig. Naast verslenste vrouwentongen.

Oud odeur slentert door open deuren
naar de theatrale trappenhal
waar grandeur nog sluimert in de ruimte.
En de navenante beelden uitgestald.

Op het bureau van pa een opgedroogd sousmain
waarop in spiegelschrift verloren,
zinnen in sourdine. Zijn laatste woorden
die het decorum van de dood bewonen.

Het souterrain telt al lang geen diensters meer.
De cuisinière culinair verkommerd naast de micro-oven.
Madame n'est plus servie. Son mari al evenmin.
Hier feesten slechts nog souvenirs van savoir-vivre.

uvi

.

De geur van vroeger.


Ik haalde hakkelend het mes doorheen het plastiek en meteen rook ik de zee.
Een zee van herinneringen. Westende.
Dààr was het dat ik in 1961 voor het eerste gerookte makreel at.
In een Kempisch dorpje is er geen viswinkel.

Hoe kan het dat zo'n geur die ontsnapt aan z'n verpakking je meteen 'bouleverseert'?
Je lief, waar je later gaat mee trouwen. En na zestien jaar zal van scheiden.
Je tantes en nonkels, nog jong maar toch al oud. Lachend naar het leven. Allemaal dood.
Ze komen uit dat pakje gekropen. En raar, maar levendiger en schoner dan ze ooit waren.

De zee is blauw. Het water warm. De wolken wit. Het leven is vakantie.
De tijd manipuleert het beeld dat je bewaart. Verbeelding vertekent.
Het huis waarin je woonde is plots kleiner dan dat je het zelf, jaar na jaar, had opgebouwd.

Toeval?
Deze ochtend. Twee meeuwen schreeuwen de zee op de nok van m'n dag.
Langs Radio 1 hoor ik haar klotsen in gezelschap van de wind,
Ik word overspoeld door heimwee.
Naar dingen die ik nooit gedaan heb. Naar iemand die ik niet geweest ben.

uvi

Misschien waait het wel binnen. Een verloren liedje.
Ik denk aan schrijvers die in woorden wonen.
Aan musici in een paleis van noten.
En mensen die het geluk slechts huren. Meestal in hun dromen.

In de verte zie ik de dag verdwijnen.
Hij trekt rode lijnen.
Onder de balans van lust en lijden.
Soms is het leven een boekhouder. Enkel naakte feiten.


uvi


.

Laat de bomen nu maar zwijgen...



Zelfs de mussen houden hun bek.
De hitte kleeft als een tweede huid op de huizen.

Oudjes die anders treuren over de zomers van vroeger,
moeten nu met water de dood op afstand houden.
Hun herinneringen worden week van de warmte.
Parijs telt nog net niet haar doden.

In de verre verte rommelt weer de oorlog.
Vooroorlogse zomers. Het is me wat.
Zalig in een frêle geheugen, lastig in het heden. Eden is ver weg.

In mijn handen prevelen boeken hun wijsheid.
Papier en woorden om de zomer door te komen.
In Beiroet schieten 'ze' die kapot.

Hoe zouden onze ouders de meimaand van '40 beleefd hebben?
Ach, wellicht met plezier. De jongeren toch.
Als de dood wenkt dan zomert het leven.

Soldaten gemobiliseerd. Weg van de strenge controle van ouders.
In het café zingt Zarah Leander.
De "White cliffs of Dover" liggen nog vredig te rusten
met de zee aan hun voeten.
Vera Lynn, da's pas voor later. Als Lili Marleen wacht.

Maar nu wordt er gedanst.
Lili uit de Kempen in de armen van Jef uit de Westhoek.
Mobiliteit was toen nog enkel iets van het leger.
Mensen verlieten het dorp niet. Tenzij om soldaat te worden.
Ze leefden en stierven in de armen van hun hectaren.

Het is ochtend. Ook de wind laat me in de steek.
Ik laat de radio nog zwijgen.
Want straks zingt Willem misschien weer over : Duizend en duizend soldaten.
Altijd iemands vader, altijd iemands kind.

En dàt wil ik niet horen...
Laat de bommen nu maar zwijgen...

uvi

Met een zee van tijd.



Zopas nog liep ik met Kristien Hemmerechts over het wit zand van Wissant.
In de buurt van Cap Gris Nez. Met een zee van tijd. (Radio 1).
En geloof me, er vloog een meeuw voorbij m'n raam.

Ondertussen weet je wel dat ik 'un voyageur immobile' ben.
Partir sans sortir. De zee komt naar mij. Ik zwem in mijn zetel.
Ach, het is eerder pootje baden, want nooit een flinke zwemmer geweest.
Hoewel, in mijn zetel ...

En wat doe je als je ligt te denken aan het strand van je verlangen met in de verte de 'white cliffs of Dover'?
Denken. Deze roerloze reiziger denkt dan.

Waarom schrijf ik?
Is het voor de echo van het handjesgeklap van een groot getal?
Of leg ik mij neer in de ontroering van die allenige lezer die mij voelt, die ik raak. In de zee van haar of zijn ziel?

Mag ik kiezen?
Geef mij dan het laatste.
Ach, laat me niet flauw doen, ik hou van klappend vuurwerk.
Maar weten dat je iemand kunt ontroeren zoals je dat zelf voelt, moet slikken...
Iets ongemeens ruim en toch intiem... dat je soms sterker raakt dan de grote gebeurtenissen van het leven.
Als je dat iemand kan cadeau doen... gewoon met woorden...
Wel, dan schrijf je niet voor niets.

Verdienen doe je er niet aan. En voor de virtuele roem moet je het ook al niet doen...  Die is nog vergankelijker dan in de échte wereld.
Een letter, een vingertoets voorbij ... en je bent al vergeten.

Ik kan alleen maar hopen dat ergens
tussen het zand van mijn syllaben aan de kust van mijn woorden
er zich iemand neervlijt en leest,
kijkt en luistert en denkt: ginder zie ik 'the white cliffs of Dover' ...

En dan wind in de haren voelt en regen in de ogen ...

uvi

Vrijdag, trouwdag.

Een boek kan ook geuren naar een herinnering.
Het geheugen van een gevoel.
Soms getemperd, dan weer diep getekend. Als een litteken.

Of een depot van verlangen.
Naar iets wat nog moet gebeuren.
Dan is het nog op weg om herinnering te worden.

Of heimwee naar wat voorbij is. Maar nog droomt van morgen.
Heimwee zonder toekomst is nostalgie, vermoed ik.
Heimwee dat ziek wordt. Dat weet. Maar nog niet aanvaardt.
Alleen in gisteren gelooft en overleeft.

Ik lees in "Kentering van een huwelijk.".

Vandaag vrijdag. Een dag om te trouwen.
Op de pui van het stadhuis te wuiven. Te kijken. Naar morgen.
Fotograaf die moet bewijzen wat er is of niet is.
Ooit was. Visuele vluchtheuvels voor moeilijke momenten.

Soms zie ik in hun lichaamstaal al het puin en de ruïne.
Erger nog. Iets wat er nooit was kan niet geruimd worden.
Leegte. Hoe ruim je dat op?

Ben ik weer te somber vandaag? Het moet dringend herfst worden.
Maar mensen op een pui van het stadhuis laten mij altijd dromen.
Ik merk, helaas, al voortijdig: het bedrog. Marco Borsato.

En toch ... slik ik altijd weer bij zoveel overmoed.
Vermetel vertrouwen. Het gaat je goed lieve mensen.
Zorg goed voor elkaar. En de liefde.



uvi

Doodslag ...


Neen. Niet ik, maar zij.
De overmoedigen, de roekelozen.
Ik ben geen moordenaar. Zij zijn zelfmoordterroristen.

Ik sluit me op. Zonder me af van de hitte en het licht.
Zij dringen binnen. Door een open venster.Op een voorzichtige kier.
Brommen de stilte stuk in vliegende cirkels. Opdringerig, uitdagend.

Ik kan niet rusten, vooraleer de rust is terug gekeerd.
Ze trekken lussen rond m'n hoofd. Verjagen m'n gedachten.
Halen primitieve driften uit hun slaap.

Mijn wraak is zoet, m'n wapen zacht. Een vaatdoek. Klaar voor de was.
Ze voelen de spanning. Trekken zich tactisch terug.
De vijand is geslepen. Waar zitten ze verscholen?

Ik verlaat m'n stellingen. Maar mobiliseer m'n aandacht.
Straks vermorzel ik ze. Met behendige kracht.
O, vermetele vlieg. Jij, ééndagskind. Waarom maak jij van mij een moordenaar?