mijn dochter

Altijd op mijn hoede moeten zijn
vind ik niet alleen niet fijn
het doet ook pijn

want wat wil ik jullie graag vertrouwen
en jullie net als vroeger bij elk weerzien
blij in mijn armen houwen

niet alert meer hoeven vrezen
dat je me lesjes zal wil blijven lezen

of er weer één van die vele valstrikken werd uitzet
waarin ik met open ogen tuimel
als ik weer even in mijn onbevangenheid niet heb opgelet

de testen waaraan jullie mij onderwerpen
om jullie potlood te kunnen scherpen
en mijn klacht als onontvankelijk af kunnen wijzen
want jullie twijfels blijven rijzen

wat dacht je, zij gaf nooit een kik
dus nu ze het begaf, roepen wij, plots 'stik'?

waar is het vertrouwen van weleer?
ja, deze conclusies doen me zeer
ze scheuren me zowat uit elkaar
ik maak niet langer een gebaar
want ook dat werd uitgelegd als zoveelste bewijs
van mijn slechte wil?
wat werden jullie kil
hoe werd jullie oprecht- en wijsheid verkracht
en wie is het, die in haar vuistje lacht?

©Anneleen

goed dat je niet weet
hoe je me bezeert
hoe je me verwondt
hoe je me vermoordt
goed dat je niet weet
hoe gevaarlijk absurde uitspraken als een bominslag zijn
en hoe miskenningen
vermoorden mijn wezenlijkheid, mijn bestaan
mijn hele en hebben en houden... maal je fijn
lieve dochter hoe kon je zeggen
dat ik sinds de geboorte je wel opvallend véél kom opzoeken
terwijl ik alleen kom op jouw verzoeken
en twee keer om jou aan te bieden een gegeven geschenk
houdt het dan nooit op de valse beschuldigingen
het gekrenk?
Ik kan er niet meer tegen
ik ga eraan dood
stop aub... met al die loze verwijten
ze branden als zuur en wegen als
lood.

©Anneleen

je zogezegde gulle hart
ziet zwart
van binnen
ben je nog steeds gevoelloos koud
en bikkelhard

maar aan de buitenkant zit slijm
wat gebruik je daarvoor, een beitel of lijm?
je geeft nog steeds geen cent
om alle misdaden die je hebt begaan
daarom blijf je zo ongemakkelijk staan
je mond in een karakterloze kramp
je ogen kijken me nog steeds niet aan

maar na mijn vlucht
was je macht vervlogen iets wat je nooit kon vermoeden
daarom bleef je op wraak broeden
je dacht dat ik nooit weg zou komen
volledig in je macht
je hebt... toen en nu
verkeerd gedacht.

er komt een dag dat de modderstroom zal stoppen
dat hoon en spot
de ander niet meer plat kan kloppen
er komt een dag dat woorden die niet mochten spreken
de stinkende put... open zullen breken
dan zal er vrede zijn in mij
en rozen zullen klappen één na één
in een eindeloze boterbloemenwei

©Anneleen

Wat snijdt het door je hart en ziel en door je hele wezen
op slinkse wijze wordt de mishandelde nogmaals de les gelezen

Wat snijdt het door je brein
hetgeen je het verleden wilde laten
en daarbij 't verdriet, de pijn

wat lopen ze hem zoveel lof toe te zwaaien
die jaren van je leven vernielde
en al wat overeind stond
als voer gaf aan de haaien?

na eindeloze terreur steekt hij de milde beul...
zijn hand uit
en speelt de vergevingsgezinde
bemiddelaar
het valt me zwaar
om woorden door te slikken
die de schijnheiligheid
niet eens meer door kan prikken
 
alsof die jarenlang misbruikte
nu mild- en zachtheid fnuikte
ach hoe gruwelijk te vernemen
dat hij in kinderlijke onschuld loopt te flemen

kind maak het toch weer goed met je moeder
dat waren zijn woorden
wat een loeder
hij werd plots vredesengel
de mishandelende vernietigende zwengel.

Alsof ik ooit vergeten kan
een oude tiran
op rust
die schijnheilig zijn eigen
judashanden kust.

©Anneleen

Het huilt
daar diep in me
van binnen
maar tranen stromen niet
mijn leven kan niet herbeginnen
daarvoor waren er teveel vernietigende steken
en sluwe, op dood beluste spinnen
ik kan alleen maar verdergaan
want tranen stromen niet
van binnen
daarvoor is het absurde
net iets te ver gegaan
het huilt en schreeuwt
en niemand die ik wat vertel
van 't eeuwigdurend psychische gezwel
wat zou je ook vertellen van wat amper een mens begrijpen kan
ze weten niet...
ze weten dààr niets van.
©Anneleen

een kaartje en mijn hart ging opnieuw met een kiertje open
zo is het altijd al in mijn leven gelopen

blij, ontroerd en boordevol geluk
mijn dag die kon toen niet meer stuk

zo ben je zegt mijn jongste keer op keer
je vergeeft en vergeet iedere keer weer

het leven werd nu weer een beetje meer verlicht
vergeten wat daarin werd aangericht

mijn jongens zwijgen me nog steeds dood
maar 't geeft niet, 't is niet langer nood

nog één keer reikte ik mijn hand en wel bij een groot verdriet
wrokkig en koud, weigerde hij... nu hoeft het niet meer
hij deed me voor de zoveelste keer... té zeer.

©Anneleen

een vreemd gevoel de avond en de nacht
alsof er wat viel te gebeuren
misschien was er vanmorgen
reeds nieuw leven
om het even
ook zonder dat jij het beseft
zal ik mijn liefde
en mijn zorg aan jou blijven geven.

of je me wegduwt
en op me spuugt
het zal me niet verhinderen
van je te houden
mijn liefde voor jou of je broers
zal niet, ook nu niet verminderen.

de afstand die ik moest nemen
om de tirannie te stoppen
die mij het leven is gaan benemen

ook al zijn jullie niet toe aan het beseffen
ik kan de bescherming
nog niet, nog lang niet opheffen

en zoon die me vergooide
vertwijfeling alom
het lijkt nu voorbij
't vertrouwen ooit
tussen jou en mij
maar de liefde blijft leven
al kan ik ze alleen nog maar
in mijn gedachten geven.

Drie kinderen, zo voelt het...
ben ik kwijt
o neen hoor... niet zoals jij dochter graag oppert
zonder spijt
ik weet dat je niet kan ophouden
met jouw eeuwige beschuldigingen en verwijt

buiten jullie met zijn allen
mis ik ook de fijne schoonkinderen
en dat gemis
ook dat zal stilaan verminderen
en slijten
zoals de pijn
ook van het absurd onbegrijpelijke
in 't leven kan zijn.

©Anneleen2011

Vreemd hoe enkele van mijn kinderen mijn kinderen niet meer lijken te zijn. Zo erg heb ik me voor de pijn afgesloten... denk ik. Ik denk aan mijn oudste... ze gaat bijna bevallen... van haar eerste kindje.... Ik zal het niet meemaken. Ik werd door ze verworpen... op zulke nare manier. Het zij zo. Ik denk aan haar en mijn schoonzoon... en ik hoop dat ze erg gelukkig worden en hele lieve ouders voor hun kleintje zullen zijn. zoals ik voor mijn oudste (en mijn andere kinderen) wilde zijn. Het is niet mijn fout dat ze me gingen demoniseren... en uiteindelijk verwierpen. Dat ze me wilden doen geloven dat ik niet deugde, saai, vermoeiend was. Ik weet, maar zij niet... dat zij al hun wrok en frustratie die nooit naar degene kon die het toebehoorde, mijn richting uitkwam. Ik heb me ervan gedistantieerd.. ik moest wel... of het werd mijn dood.
Nu zette ze me met mijn rug tegen de muur. Dat ze zwanger was, leek haar een extra pressiemiddel. Ze weten nog niet.. hoe ver ik heen was.. hoe erg ik eraan toe was na ook de verschrikkelijke verwerping van mijn jongste zoon die me niet meer op hun huwelijk wenste. Zijn argument? Omdat ik 'zijn lief niet zou mogen'... terwijl het verdomme net omgekeerd was... wat natuurlijk veel moeilijker was om voor hem in zijn grote liefde te kunnen plaatsen... daarom koos hij voor deze comfortabele oplossing.
Al heb ik hem dit jaar uit die droom gehaald... Ik mààl er niet meer om... ze doen maar op. Mij zullen ze op die manier niet van de aardbol vegen... wat sommige onder ze... wellicht zeer betreuren. Ik ben al te vaak in mijn leven het voorwerp van afgunst geweest. Nu mogen ze er zelf mee in het reine komen... mij zullen ze er niet meer door vermalen en vernietigen. Ik heb hier té erg onder geleden... net niet dood.
Ik probeer mijn volledig vernielde leven terug op te bouwen. En als me dat lukt... kom ik hier sterker uit... sterker dan ooit. Ze zullen er niet meer in slagen... om me nog ooit één keer te manipuleren.
©Anneleen2011

Ik dacht, ik neem een rustig pad
alleen jammer dat ik het einduur van de schooldag vergat
daar liepen jongeren en ik dacht aan jou
zo pijnlijk het verlangen op dat moment één van ze alsof het jou was omhelzen wou
mijn zoon, mijn kind
waaraan... zeg me waaraan heb ik dit verdiend
met pijn in mijn hart
en zo verward
liep ik verder, verliet die weg
omdat herinneringen sneden als vlijmscherpe messen van een eg
het leven dook de diepte in, het duistere nam toe
het leven zoals het nu is
verscheurt me,
maakt me soms levensmoe
het lijkt alles zo onwerkelijk, zal ik er ooit bovenop komen
ik heb niet langer wensen en ook geen dromen
alleen dit alles te boven komen.
©Anneleen2011

kom maar, zei ik toen, jullie zijn welkom
ja zeker vandaag nog daar maal ik niet om
nu kom gerust, kom maar als je wil...
maar aan de andere kant van de lijn bleef het stil.
dat kan ik niet, hoorde ik jou zeggen
eerst moest ik je bij jouw 'voorwaarden'
neer willen leggen

de lijst met voorwaarden en eisen die jij bleef geven
breken mijn eigenheid en mijn leven
je bent al jaren volwassen en woont met je vriend
en toch blijf je pinnig en slecht gezind
wat wil je toch dochter dat ik begeef
of kan je respect opbrengen voor het leven dat en hoe ik het leef?

gelukkig 't contact was niet helemaal dood
de telefoon en mailtjes braken de nood
de zoveelste klap bezorgde je op een avond
je vroeg of ik kon zitten als ik nog stond
het nieuws dat je bracht vervulde me met vreugde
ik kon me inleven hoe het ook jullie heel erg verheugde
even vergat ik wat jij van me wilt
toen ik me realiseerde dat jij meende de druk hierdoor te kunnen verhogen
is alles nog erger verstild

jij bent gaan begrijpen
hoe je met dit nieuws mij verder fijn kon knijpen
je verdraaide mijn woorden, al staan ze geschreven
je gaf niet af en bent verder je wrok op me uit gaan leven
wat dacht je nu heb ik ze in mijn greep?
nooit gedacht dat ik er na zoveel onderdrukking voor zij kiezen
me te onttrekken aan jouw emotionele chantage greep...
natuurlijk wens ik jou en die je lief zijn veel geluk
maar moest dat op deze manier? moest alles stuk?

ook deze gebeurtenis grijp je aan
om als het onschuldige slachtoffer te gaan staan
je zette me net als je broers op het schavot
wat voel ik me door jullie belogen, verworpen, bedot.
ik ben me gaan realiseren
dat je me wou blijven bezeren
dat je nooit écht contact met me wenste
hoe kon dat ook eerlijk als je me zo vreselijk verwenste?

toch ben je blijven beweren
dat jij nog wel contact wou maar ik niet meer
en ieder woord dat ik daartegen schreef verdraaide je weer
ik begaf toen ik begreep dat ik me hiertegen niet kon verweren
ik zou me nodeloos blijven bezeren
en jouw onbewuste wrok zou daar al evenmin door keren...

je zal je eigen weg zonder mij moeten gaan
zodat je op een keer voor jouw waarheid zal staan
zal zien wat je doet
en dat vraagt veel moed
het liefst sloot ik je in mijn armen
maar zelfs dat stond je me niet toe
je stootte me af
in plaats van je aan me te verwarmen.

©Anneleen2011

Je moet niet bang zijn om nog meer kwaadsprekerij
je kent toch het gebruik van hun zoetzeemvlijerij?
die ze ooit bespuugden
maakten ze ondertussen tot bondgenoot
zolang ze maar meedoen
aan jouw liquidatie, jouw psychische dood
want jouw leven scheen slechts een voorwerp van ze voor afgunst en nijd
wat hoopte je door jezelf weg te toveren dat je ontkwam aan de strijd?

je voelde op een dag... het leven staat stil
en jij... sprak geen woord meer
ook in jou werd het stil
©Anneleen2011

Ik denk aan je... natuurlijk denk ik aan je dochter... maar zelfs al zou ik het je zeggen je zou het opnieuw een draai geven die alles weer lelijk maakt.
Ik kan er niet meer tegen dochter dat je alles wat mooi was herschiep tot lelijks. 
Waarom doe je dat? Wil je persé mij herschapen in een onmens?
Ik kan je niet tegenhouden, me niet eens verdedigen.
Jouw vindingrijkheid om alles wat ik zo gemeend en oprecht heb gezegd of gedaan te herschapen tot lelijkheid, niets dan lelijkheid.
Hoe ik ook bleef proberen... als je niet kon ontkennen, ging je aan het besmeuren.
Meisje... ik kan niet meer... en ik weet dat je dat niet eens kan begrijpen.
Je zit zo vol rancune... daar kan ik echt niet tegenop...
Het ga je goed... en jullie kindje ook...
Gelukkig weten jullie niet, schijnen jullie niet in staat te beseffen hoe ik van binnen uit elkaar gescheurd en gereten wordt... door al wat er gebeurde. Gelukkig beseffen jullie het niet...
Als jullie zouden kunnen voelen wat ik nu al enkele jaren voel... dan zou niet gebeurd zijn wat is gebeurd... als... wat kunnen mij die 'als-en' nog schelen?
 Ik verloor jullie... jullie, die me lief waren, meer dan wie ook op deze wereldbol. Waarom gingen jullie me diaboliseren?
Wààrom was dat nodig?
Waarvoor was het nodig?
Zal het jullie vrede schenken?
Zal jouw eeuwige wrok er ooit door verdwijnen?
©Anneleen2011

Sommige dagen kan ik het niet aan om aan ze te denken.
Vluchtig zie ik een tafereel van mijn twee jongsten en mezelf,
in de trein terug van een uitstapje naar de zee... 
lachend...
het geluk in onze ogen...
of in de glimlach om onze lippen.
Van dat geluk is geen sprankel meer over.
©Anneleen2011

Niet alleen zij drijven van je weg, die mooie blaadjes op het
water
ook jij drijft van jezelf weg
en valt en valt in wat lijkt op een oneindig diepe
 krater
Je grijpt en klauwt je handen in de
 rand
op zoek naar een houvast
daar ergens in die gladde
wand
©Anneleen2011

Een beeld...
een stroom, een rivier
waarop drie mooie, grote bladeren drijven
net als die jou lief zijn... kunnen ze niet blijven
ze vervagen bij het verder stromen
net als hoe het voelt
dat het niet werkelijk is
maar je alles slechts lijkt te dromen
©Anneleen2011

Wat een zware, bijna ondraaglijke dag. Het is nu avond maar het voelt of ik deze dag niet  heb beleefd...
Ik deed mijn inkopen... Het gaat niet goed met me.
Aan de halte... zag ik een vriend van één van mijn zoons. Hij  herkende me en we wisselden enkele zinnen... hij wuifde toen hij vertrok. Hartelijk. Ze mochten me graag... vergaten me blijkbaar niet.
Waarom kennen ze me nog allemaal... en waarom.. kennen mijn zoons mij niet meer. Waarom gaven ze me eigenschappen die mij niet toebehoren? Waarom hebben ze mij zo gruwelijk verworpen en miskend?
Ik kan het amper aan... ik verlies mijn leven... omdat ik het niet begrijpen kan... hoe ik mijn best ook doe. En loslaten? Mijn huid laat los... mijn wezenlijkheid laat los... maar dat wat gebeurde niet.

In gedachten was ik bezig een en ander te plannen, iets te doen wat me rust schenkt. Als ik nu eens daarnaar toe ging, dacht ik bij mezelf. Bij terugkeer kan ik dan in die winkel enkele voedingswaren inslaan. Omdat mijn tante in de buurt woont, dacht ik ook weer aan mijn tante en hoe lang het geleden is dat ik daar mijn hoofd nog liet zien.
Uit angst... dat zij zal vragen... en veroordelen. Dat ik me niet zal kunnen rechthouden door bepaalde insinuaties. Alsof ik er van overtuigd ben dat zij zonder meer partij zal trekken. En als vanzelfsprekend mij als oorzaak zal zien. Geen moed, geen geloof... dat enig verweer daartegen nog zin heeft. Liever sluit ik me af. Blijkbaar. Ze hoeft niemand aan te wijzen als schuldige, evenmin iemand te veroordelen. Wat gebeurd is, is immers te absurd voor woorden. Daar kan niemand met zijn verstand bij... ook ik niet. En wie weet zijzelf evenmin.