verscheurd, overdonderd, moe
het bloeden houdt niet op
het bloeden van mijn moederhart
gedachten en emoties
ze tollen rond en rond
en ik... ik voel me zo verward

dan voel ik jou en jou en jou
en wenste ik
verlost te zijn
van altijd weer die kou
het vreemde onbestaan
de banden ooit
die zijn vergaan

iets is in mij voorgoed gebroken
die basis van vertrouwen
heeft het niet kunnen houden
de schok van wat je deed
bezorgde heel wat leed
maar erger nog dan dat
het sloeg een krater
in wat ervoor een anker was
't verzoop in wassend water

kind ooit puur en zo oprecht
heeft niet eens één pleit beslecht
dammen deed het breken
tussen heden en verleden
de monsters van weleer,
het vreselijke zeer
miskend, vergooid, verworpen
kan het niet eens meer helen

rampzalige gevolgen
want ankers zijn bedolven
een band met iets of iemand
breekt telkens los, vervaagt
het mooie wordt na iedere keer
door koude mist belaagd

al blijf ik me verzetten
en op gevaren letten
na iedere beleving voel ik me verwezen
een uitgewiste tekst
er valt niets meer te lezen
op een ooit volgeschreven nu akelig leeg blad.

©Anneleen2011

lief kind
ik heb geen woorden
alleen mijn hart spreekt
en het blijft hopen
dat jij het ook hoort

lief kind
kon ik jouw twijfel en verdriet maar overnemen
ik deed het zonder dralen
want meisjelief
wat ik jou nooit kon laten voelen
is hoe ik jou van het eerste moment
in mijn hart droeg
en toen je adem stokte
de angst me om het hart sloeg

je duwde mijn liefde weg
je sloot je af
je dacht niet dat ik koren was
maar kaf

lief meisje...dochterlief
wat was ik bang dat jij net als mijn kleine zus
dood zou gaan
ik hoop dat je mij nu toestaat
naast jou te blijven staan

want jij werd nu zelf een mam
een hele boterham
vooral met al die commentaar
wat verdrietig en zwaar
dat ze nietzien hoe je liefhebt
je best doet
je kindje op handen draagt
het is hun kritiek die je belaagt
waarom geven ze jou geen complimentje
wat jij volgens mij zeer zeker verdient...
want wat wil jij het beste voor je dochtertje
je manenstralen kind.

©Anneleen

Altijd op mijn hoede moeten zijn
vind ik niet alleen niet fijn
het doet ook pijn

want wat wil ik jullie graag vertrouwen
en jullie net als vroeger bij elk weerzien
blij in mijn armen houwen

niet alert meer hoeven vrezen
dat je me lesjes zal wil blijven lezen

of er weer één van die vele valstrikken werd uitzet
waarin ik met open ogen tuimel
als ik weer even in mijn onbevangenheid niet heb opgelet

de testen waaraan jullie mij onderwerpen
om jullie potlood te kunnen scherpen
en mijn klacht als onontvankelijk af kunnen wijzen
want jullie twijfels blijven rijzen

wat dacht je, zij gaf nooit een kik
dus nu ze het begaf, roepen wij, plots 'stik'?

waar is het vertrouwen van weleer?
ja, deze conclusies doen me zeer
ze scheuren me zowat uit elkaar
ik maak niet langer een gebaar
want ook dat werd uitgelegd als zoveelste bewijs
van mijn slechte wil?
wat werden jullie kil
hoe werd jullie oprecht- en wijsheid verkracht
en wie is het, die in haar vuistje lacht?

©Anneleen

goed dat je niet weet
hoe je me bezeert
hoe je me verwondt
hoe je me vermoordt
goed dat je niet weet
hoe gevaarlijk absurde uitspraken als een bominslag zijn
en hoe miskenningen
vermoorden mijn wezenlijkheid, mijn bestaan
mijn hele en hebben en houden... maal je fijn
lieve dochter hoe kon je zeggen
dat ik sinds de geboorte je wel opvallend véél kom opzoeken
terwijl ik alleen kom op jouw verzoeken
en twee keer om jou aan te bieden een gegeven geschenk
houdt het dan nooit op de valse beschuldigingen
het gekrenk?
Ik kan er niet meer tegen
ik ga eraan dood
stop aub... met al die loze verwijten
ze branden als zuur en wegen als
lood.

©Anneleen

je zogezegde gulle hart
ziet zwart
van binnen
ben je nog steeds gevoelloos koud
en bikkelhard

maar aan de buitenkant zit slijm
wat gebruik je daarvoor, een beitel of lijm?
je geeft nog steeds geen cent
om alle misdaden die je hebt begaan
daarom blijf je zo ongemakkelijk staan
je mond in een karakterloze kramp
je ogen kijken me nog steeds niet aan

maar na mijn vlucht
was je macht vervlogen iets wat je nooit kon vermoeden
daarom bleef je op wraak broeden
je dacht dat ik nooit weg zou komen
volledig in je macht
je hebt... toen en nu
verkeerd gedacht.

er komt een dag dat de modderstroom zal stoppen
dat hoon en spot
de ander niet meer plat kan kloppen
er komt een dag dat woorden die niet mochten spreken
de stinkende put... open zullen breken
dan zal er vrede zijn in mij
en rozen zullen klappen één na één
in een eindeloze boterbloemenwei

©Anneleen

Wat snijdt het door je hart en ziel en door je hele wezen
op slinkse wijze wordt de mishandelde nogmaals de les gelezen

Wat snijdt het door je brein
hetgeen je het verleden wilde laten
en daarbij 't verdriet, de pijn

wat lopen ze hem zoveel lof toe te zwaaien
die jaren van je leven vernielde
en al wat overeind stond
als voer gaf aan de haaien?

na eindeloze terreur steekt hij de milde beul...
zijn hand uit
en speelt de vergevingsgezinde
bemiddelaar
het valt me zwaar
om woorden door te slikken
die de schijnheiligheid
niet eens meer door kan prikken
 
alsof die jarenlang misbruikte
nu mild- en zachtheid fnuikte
ach hoe gruwelijk te vernemen
dat hij in kinderlijke onschuld loopt te flemen

kind maak het toch weer goed met je moeder
dat waren zijn woorden
wat een loeder
hij werd plots vredesengel
de mishandelende vernietigende zwengel.

Alsof ik ooit vergeten kan
een oude tiran
op rust
die schijnheilig zijn eigen
judashanden kust.

©Anneleen

Het huilt
daar diep in me
van binnen
maar tranen stromen niet
mijn leven kan niet herbeginnen
daarvoor waren er teveel vernietigende steken
en sluwe, op dood beluste spinnen
ik kan alleen maar verdergaan
want tranen stromen niet
van binnen
daarvoor is het absurde
net iets te ver gegaan
het huilt en schreeuwt
en niemand die ik wat vertel
van 't eeuwigdurend psychische gezwel
wat zou je ook vertellen van wat amper een mens begrijpen kan
ze weten niet...
ze weten dààr niets van.
©Anneleen

een kaartje en mijn hart ging opnieuw met een kiertje open
zo is het altijd al in mijn leven gelopen

blij, ontroerd en boordevol geluk
mijn dag die kon toen niet meer stuk

zo ben je zegt mijn jongste keer op keer
je vergeeft en vergeet iedere keer weer

het leven werd nu weer een beetje meer verlicht
vergeten wat daarin werd aangericht

mijn jongens zwijgen me nog steeds dood
maar 't geeft niet, 't is niet langer nood

nog één keer reikte ik mijn hand en wel bij een groot verdriet
wrokkig en koud, weigerde hij... nu hoeft het niet meer
hij deed me voor de zoveelste keer... té zeer.

©Anneleen

een vreemd gevoel de avond en de nacht
alsof er wat viel te gebeuren
misschien was er vanmorgen
reeds nieuw leven
om het even
ook zonder dat jij het beseft
zal ik mijn liefde
en mijn zorg aan jou blijven geven.

of je me wegduwt
en op me spuugt
het zal me niet verhinderen
van je te houden
mijn liefde voor jou of je broers
zal niet, ook nu niet verminderen.

de afstand die ik moest nemen
om de tirannie te stoppen
die mij het leven is gaan benemen

ook al zijn jullie niet toe aan het beseffen
ik kan de bescherming
nog niet, nog lang niet opheffen

en zoon die me vergooide
vertwijfeling alom
het lijkt nu voorbij
't vertrouwen ooit
tussen jou en mij
maar de liefde blijft leven
al kan ik ze alleen nog maar
in mijn gedachten geven.

Drie kinderen, zo voelt het...
ben ik kwijt
o neen hoor... niet zoals jij dochter graag oppert
zonder spijt
ik weet dat je niet kan ophouden
met jouw eeuwige beschuldigingen en verwijt

buiten jullie met zijn allen
mis ik ook de fijne schoonkinderen
en dat gemis
ook dat zal stilaan verminderen
en slijten
zoals de pijn
ook van het absurd onbegrijpelijke
in 't leven kan zijn.

©Anneleen2011