Archief

Vreemd hoe enkele van mijn kinderen mijn kinderen niet meer lijken te zijn. Zo erg heb ik me voor de pijn afgesloten... denk ik. Ik denk aan mijn oudste... ze gaat bijna bevallen... van haar eerste kindje.... Ik zal het niet meemaken. Ik werd door ze verworpen... op zulke nare manier. Het zij zo. Ik denk aan haar en mijn schoonzoon... en ik hoop dat ze erg gelukkig worden en hele lieve ouders voor hun kleintje zullen zijn. zoals ik voor mijn oudste (en mijn andere kinderen) wilde zijn. Het is niet mijn fout dat ze me gingen demoniseren... en uiteindelijk verwierpen. Dat ze me wilden doen geloven dat ik niet deugde, saai, vermoeiend was. Ik weet, maar zij niet... dat zij al hun wrok en frustratie die nooit naar degene kon die het toebehoorde, mijn richting uitkwam. Ik heb me ervan gedistantieerd.. ik moest wel... of het werd mijn dood.
Nu zette ze me met mijn rug tegen de muur. Dat ze zwanger was, leek haar een extra pressiemiddel. Ze weten nog niet.. hoe ver ik heen was.. hoe erg ik eraan toe was na ook de verschrikkelijke verwerping van mijn jongste zoon die me niet meer op hun huwelijk wenste. Zijn argument? Omdat ik 'zijn lief niet zou mogen'... terwijl het verdomme net omgekeerd was... wat natuurlijk veel moeilijker was om voor hem in zijn grote liefde te kunnen plaatsen... daarom koos hij voor deze comfortabele oplossing.
Al heb ik hem dit jaar uit die droom gehaald... Ik mààl er niet meer om... ze doen maar op. Mij zullen ze op die manier niet van de aardbol vegen... wat sommige onder ze... wellicht zeer betreuren. Ik ben al te vaak in mijn leven het voorwerp van afgunst geweest. Nu mogen ze er zelf mee in het reine komen... mij zullen ze er niet meer door vermalen en vernietigen. Ik heb hier té erg onder geleden... net niet dood.
Ik probeer mijn volledig vernielde leven terug op te bouwen. En als me dat lukt... kom ik hier sterker uit... sterker dan ooit. Ze zullen er niet meer in slagen... om me nog ooit één keer te manipuleren.
©Anneleen2011

Ik dacht, ik neem een rustig pad
alleen jammer dat ik het einduur van de schooldag vergat
daar liepen jongeren en ik dacht aan jou
zo pijnlijk het verlangen op dat moment één van ze alsof het jou was omhelzen wou
mijn zoon, mijn kind
waaraan... zeg me waaraan heb ik dit verdiend
met pijn in mijn hart
en zo verward
liep ik verder, verliet die weg
omdat herinneringen sneden als vlijmscherpe messen van een eg
het leven dook de diepte in, het duistere nam toe
het leven zoals het nu is
verscheurt me,
maakt me soms levensmoe
het lijkt alles zo onwerkelijk, zal ik er ooit bovenop komen
ik heb niet langer wensen en ook geen dromen
alleen dit alles te boven komen.
©Anneleen2011

kom maar, zei ik toen, jullie zijn welkom
ja zeker vandaag nog daar maal ik niet om
nu kom gerust, kom maar als je wil...
maar aan de andere kant van de lijn bleef het stil.
dat kan ik niet, hoorde ik jou zeggen
eerst moest ik je bij jouw 'voorwaarden'
neer willen leggen

de lijst met voorwaarden en eisen die jij bleef geven
breken mijn eigenheid en mijn leven
je bent al jaren volwassen en woont met je vriend
en toch blijf je pinnig en slecht gezind
wat wil je toch dochter dat ik begeef
of kan je respect opbrengen voor het leven dat en hoe ik het leef?

gelukkig 't contact was niet helemaal dood
de telefoon en mailtjes braken de nood
de zoveelste klap bezorgde je op een avond
je vroeg of ik kon zitten als ik nog stond
het nieuws dat je bracht vervulde me met vreugde
ik kon me inleven hoe het ook jullie heel erg verheugde
even vergat ik wat jij van me wilt
toen ik me realiseerde dat jij meende de druk hierdoor te kunnen verhogen
is alles nog erger verstild

jij bent gaan begrijpen
hoe je met dit nieuws mij verder fijn kon knijpen
je verdraaide mijn woorden, al staan ze geschreven
je gaf niet af en bent verder je wrok op me uit gaan leven
wat dacht je nu heb ik ze in mijn greep?
nooit gedacht dat ik er na zoveel onderdrukking voor zij kiezen
me te onttrekken aan jouw emotionele chantage greep...
natuurlijk wens ik jou en die je lief zijn veel geluk
maar moest dat op deze manier? moest alles stuk?

ook deze gebeurtenis grijp je aan
om als het onschuldige slachtoffer te gaan staan
je zette me net als je broers op het schavot
wat voel ik me door jullie belogen, verworpen, bedot.
ik ben me gaan realiseren
dat je me wou blijven bezeren
dat je nooit écht contact met me wenste
hoe kon dat ook eerlijk als je me zo vreselijk verwenste?

toch ben je blijven beweren
dat jij nog wel contact wou maar ik niet meer
en ieder woord dat ik daartegen schreef verdraaide je weer
ik begaf toen ik begreep dat ik me hiertegen niet kon verweren
ik zou me nodeloos blijven bezeren
en jouw onbewuste wrok zou daar al evenmin door keren...

je zal je eigen weg zonder mij moeten gaan
zodat je op een keer voor jouw waarheid zal staan
zal zien wat je doet
en dat vraagt veel moed
het liefst sloot ik je in mijn armen
maar zelfs dat stond je me niet toe
je stootte me af
in plaats van je aan me te verwarmen.

©Anneleen2011

Je moet niet bang zijn om nog meer kwaadsprekerij
je kent toch het gebruik van hun zoetzeemvlijerij?
die ze ooit bespuugden
maakten ze ondertussen tot bondgenoot
zolang ze maar meedoen
aan jouw liquidatie, jouw psychische dood
want jouw leven scheen slechts een voorwerp van ze voor afgunst en nijd
wat hoopte je door jezelf weg te toveren dat je ontkwam aan de strijd?

je voelde op een dag... het leven staat stil
en jij... sprak geen woord meer
ook in jou werd het stil
©Anneleen2011

Ik denk aan je... natuurlijk denk ik aan je dochter... maar zelfs al zou ik het je zeggen je zou het opnieuw een draai geven die alles weer lelijk maakt.
Ik kan er niet meer tegen dochter dat je alles wat mooi was herschiep tot lelijks. 
Waarom doe je dat? Wil je persé mij herschapen in een onmens?
Ik kan je niet tegenhouden, me niet eens verdedigen.
Jouw vindingrijkheid om alles wat ik zo gemeend en oprecht heb gezegd of gedaan te herschapen tot lelijkheid, niets dan lelijkheid.
Hoe ik ook bleef proberen... als je niet kon ontkennen, ging je aan het besmeuren.
Meisje... ik kan niet meer... en ik weet dat je dat niet eens kan begrijpen.
Je zit zo vol rancune... daar kan ik echt niet tegenop...
Het ga je goed... en jullie kindje ook...
Gelukkig weten jullie niet, schijnen jullie niet in staat te beseffen hoe ik van binnen uit elkaar gescheurd en gereten wordt... door al wat er gebeurde. Gelukkig beseffen jullie het niet...
Als jullie zouden kunnen voelen wat ik nu al enkele jaren voel... dan zou niet gebeurd zijn wat is gebeurd... als... wat kunnen mij die 'als-en' nog schelen?
 Ik verloor jullie... jullie, die me lief waren, meer dan wie ook op deze wereldbol. Waarom gingen jullie me diaboliseren?
Wààrom was dat nodig?
Waarvoor was het nodig?
Zal het jullie vrede schenken?
Zal jouw eeuwige wrok er ooit door verdwijnen?
©Anneleen2011

Sommige dagen kan ik het niet aan om aan ze te denken.
Vluchtig zie ik een tafereel van mijn twee jongsten en mezelf,
in de trein terug van een uitstapje naar de zee... 
lachend...
het geluk in onze ogen...
of in de glimlach om onze lippen.
Van dat geluk is geen sprankel meer over.
©Anneleen2011

Niet alleen zij drijven van je weg, die mooie blaadjes op het
water
ook jij drijft van jezelf weg
en valt en valt in wat lijkt op een oneindig diepe
 krater
Je grijpt en klauwt je handen in de
 rand
op zoek naar een houvast
daar ergens in die gladde
wand
©Anneleen2011

Een beeld...
een stroom, een rivier
waarop drie mooie, grote bladeren drijven
net als die jou lief zijn... kunnen ze niet blijven
ze vervagen bij het verder stromen
net als hoe het voelt
dat het niet werkelijk is
maar je alles slechts lijkt te dromen
©Anneleen2011

Wat een zware, bijna ondraaglijke dag. Het is nu avond maar het voelt of ik deze dag niet  heb beleefd...
Ik deed mijn inkopen... Het gaat niet goed met me.
Aan de halte... zag ik een vriend van één van mijn zoons. Hij  herkende me en we wisselden enkele zinnen... hij wuifde toen hij vertrok. Hartelijk. Ze mochten me graag... vergaten me blijkbaar niet.
Waarom kennen ze me nog allemaal... en waarom.. kennen mijn zoons mij niet meer. Waarom gaven ze me eigenschappen die mij niet toebehoren? Waarom hebben ze mij zo gruwelijk verworpen en miskend?
Ik kan het amper aan... ik verlies mijn leven... omdat ik het niet begrijpen kan... hoe ik mijn best ook doe. En loslaten? Mijn huid laat los... mijn wezenlijkheid laat los... maar dat wat gebeurde niet.