Archief

Knoflook en nog veel meer

De weldoende werking van knoflook is al sinds de Oudheid bekend. In onze tijd wordt knoflook vooral aangeprezen voor zijn weldoende invloed op de bloedvaten en daarmee op de gezondheid van het hart.
Wil men daar echter werkelijk baat bij hebben, dan dient men dagelijks een flinke portie knoflook te gebruiken. En dat lusten wij niet. Daarenboven zit daar het bekende geurtje aan. En zo wordt kussen wel zonde. Knoflookpreparaten van de derde generatie bieden hier de oplossing. Het zijn echte knoflookbommen.
Zonder geurtje. En met nog veel meer, zo o.m. Omega 3.

Wetenschappelijk onderzoek

De laatste decennia werd enorm veel wetenschappelijk onderzoek naar knoflook verricht. Meer dan duizend studies bewijzen' de werkzaamheid van het witte knolgewas en zijn heilzame invloed op hart en vaten. Wetenschappelijk staat o.m. vast.
Knoflook houdt de vaten schoon en soepel, reinigt en verstevigt de slagaders. Het heeft daarenboven ontstekingwerende eigenschappen. Aldus gaat het arteriosclerose oftewel slagaderverkalking tegen.
Knoflook voorkomt bloedverdikking en het gevaarlijke aan een klitten van de bloedplaatjes en daarmee ook trombose en embolie.
Knoflook heeft een licht bloedverdunnend effect en gaat verhoogde bloeddruk tegen. En het is geweten dat dik bloed en hoge druk risicofactoren zijn.
Knoflook hindert de opname van ongezond vet, vermindert de lichaamseigen aanmaak van ongunstige vetsubstanties en haalt ongezond vet uit de weefsels om het vervolgens op transport naar buiten te zetten. Het doet het totaal cholesterol en het ongunstige LDL aanzienlijk dalen en doet het gunstige HDL-cholesterol stijgen.
Knoflook doet de verhoogde glucose (bloedsuiker-)spiegel dalen, een vaak over het hoofd gezien risico.

Derde generatie

Knoflook eten is dus gezond. Dat doet men in het Middellandse Zeegebied, maar dat lust men bij ons niet. Wil men echt van zijn gunstige werking genieten dan dient men er dagelijks tenminste twee-drie teentjes van te verorberen. En voor een gevoelige werking op hart en vaten zouden dat er tien-vijftien moeten zijn. Dat krijgt geen mens geslikt. Vandaar, dat werd overgeschakeld op tabletten en capsules.
Nu zijn, wij aan de derde generatie knoflookpreparaten toe. Dank zij een nieuw Zwitsers maceratie procédé zitten de werkstoffen van een twaalftal teentjes- en niets:anders - in één enkele capsule geconcentreerd. Dank zij dit nieuw procédé hoeft men ook geen angst meer te hebben dat iemand het op een lopen zet als hij/zij aan uw adem voorbijkomt. Kussen is daarmee dus helemaal geen zonde (meer). . Kussen is daarmee dus helemaal geen zonde (meer).

Van kop tot teen

En doordat het dit nieuw maceratie procédé slechts de actieve bestanddelen uit de knoflook - allicine, alliïne en allinase worden gefilterd, blijft er in de;overigens niet te grote en makkelijk .te slikken capsules, nog voldoende plaats over om er een aantal andere, voor hart en vaten gunstige substanties bij te stoppen, Zo Omega 3, OPC’s uit druivenpitten, extract van maretak en meidoorn, coënzym Q 10 en natuurlijk vitamine E.
Met dergelijke combinatie beschikt men over een breed,werkend middel voor hart en vaten, dat de circulatie van kop tot teen verzorgt, met tevens een gunstige invloed op"bloeddruk en cholesterol. .Een ideaal preventief middel dat ook in een cholesterolverlagend dieet past. En zoals gezegd: er zit geen geurtje aan vast.

De kiwano houdt het midden tussen een vrucht en een groente en behoort tot de familie van de komkommerachtigen, waartoe ook de komkommer, courgette, pompoen en meloen behoren. De kiwano komt van oorsprong uit de Kalahari-woestijn in tropisch Afrika. Aan het begin van de jaren '80 werd deze vruchtgroente vanuit Nieuw-Zeeland op de markt gebracht. De kiwano is geen familie van de kiwi, wel zijn ze allebei vanuit Nieuw-Zeeland geintroduceerd. De kiwano wordt in het buitenland ook wel gehoornde meloen genoemd.

De decoratieve vruchtgroente ziet er dan ook uit als een ovale meloen met hoorntjes. De kiwano heeft een lengte van 10 tot 15 cm. en is oranje van kleur. Het groene, gelei-achtige vruchtvlees is verdeeld in vakjes. De vele pitjes zijn eetbaar.

De clementine-mandarijn heeft in de negentiende eeuw zijn weg naar Europa gevonden.
Hij levert 30 milligram vitamine C per 100 gram en is daarmee een waar vitaminebommetje.
Bovendien zit deze mandarijn boordevol mineralen zoals calcium en magnesium.
Nóg een goede eigenschap van de clementine: het is een mandarijntje waar bijna geen pitten in zitten.

• Chilipepers worden ook wel Spaanse pepers of kortweg pepers genoemd.
• Ze zijn familie van de paprika, maar smaken veel scherper.
• Chilipepers zijn er in allerlei soorten en maten.
• Ze variëren in grootte van 1 tot 12 cm.
• Ook de kleuren zijn zeer verschillend: geel, oranje, wit, bruin, rood en groen.
• De oorsprong ligt in Zuid-Amerika.
• Het scherpst zijn de onrijpe pepers, ook wel Cayennepeper genoemd.
• Vooral de pitjes en de zaadlijsten zijn zeer scherp.
• Daarom worden die meestal verwijderd.
• Verse pepers moeten glanzen en stevig aanvoelen.
• Vooral in Mexicaanse gerechten wordt veelvuldig gebruik gemaakt van chilipepers.

Het zelf bereiden van bladerdeeg vraagt veel geduld.
Toch is het niet echt moeilijk.
De basisbestanddelen zijn bloem, water en vet.
De fijne structuur van het deeg ontstaat doordat twee deegsoorten, een boterdeeg en een bloem water mengsel, samen verwerkt worden.
De boter zorgt ervoor dat het deeg 'bladert'.
Voor iedereen die geen zin of tijd heeft om zelf bladerdeeg te maken, is er ook diepvriesbladerdeeg van goede kwaliteit te koop.

Eieren worden voor bewaring in de koelkast vaak uit het doosje genomen. Het probleem is echter dat je dan na een poosje niet meer weet hoe oud de eieren zijn. In de eierhandel wordt de versheid gecontroleerd door ze te lichten. Een ei is vers als het licht erdoor schijnt, de dooier niet duidelijk zichtbaar en niet beweeglijk is, en de luchtkamer nog klein is. Maar ook thuis kun je snel zien of een ei vers genoeg is voor consumptie.

De drijfproef: in een kom met zout water blijft een vers ei plat op de bodem liggen. Hoe ouder het ei, des te meer de stompe kant naar boven komt. Is de luchtkamer reeds groot (na ongeveer 6 weken), dan kan het ei zelfs beginnen drijven.

De breekproef: bij het breken zal een vers ei een bolronde, stevige dooier en veel stevig eiwit hebben dat weinig uitloopt.

Is je lichaam toe aan een interne grote schoonmaak? Dan is guldenroede of solidago precies wat je zoekt. Nieren en blaas krijgen door dit kruid een fikse spoeling, je bloed wordt gezuiverd en je lichaam ontgift. Guldenroede bevat onder meer looistoffen die maken dat een gekneusd vers blad een prima pleister op de wonde is. Wie geen verse solidago bij de hand heeft, kan ook een watje doordrenken met solidagotinctuur en dit op de wonde leggen. Maar nog meer dan een effectief wondkruid, is guldenroede bovenal het nierkruid bij uitstek. Met een guldenroedethee van jonge blaadjes en bloemhoofdjes kun je het urinezuur afdrijven en het bloed zuiveren. Maak deze thee door twee eetlepels fijngesneden kruid gedurende twee minuten te laten koken in één liter water. Daarna nog even laten rusten en vervolgens filteren. Denk er wel aan de nieren een rustpauze te gunnen en de solidagokuur regelmatig te onderbre­ken. Hou het op een kuur van maximum. drie weken. Als nierkruid heeft solidago ook een positief effect op reuma, jicht en artritis. Het helpt bij huidproblemen en is een uitstekend middel om pros­taatontsteking te voorkomen. Solidago blijkt eveneens ontstekingsremmend te werken op de slijmvliezen en is dus een aanrader bij bronchitis. .

De bloemen van solidago worden drukbezocht door de bijen. De honing krijgt daardoor een sterk en aangenaam aroma en is bruin van kleur. Solidago is overigens een verfplant die vroeger frequent gebruikt werd om wol op een natuurlijke wijze een goudgeel kleur­tje te geven. Verse solidagoblaadjes en -bloempjes hebben een aangenaam kruidige smaak. Zelfs rauw is dit kruid in beperkte mate te genieten. De heil­zame werking op de nieren is dan het hoogst.

Tips:
Zweetbanden en -voelen: Bij over­matige transpiratie, drink solidagothee. De giftige stoffen zullen het lichaam verlaten via de urine en niet meer zoveel via de huid.

Zo mooi, zo blond:
Spoel je haar met het afkooksel van guldenroede voor een mooie keur en een gezonde glans.

Gember is een grillige wortel met een vrij indringende, wat citrusachtige smaak. Verse wortel wordt geschild en vervolgens in stukjes gesneden of geraspt. In de koelkast is het een paar weken houdbaar. Gedroogde gemberwortel smaakt sterker dan verse, een klein stukje is genoeg om een gerecht smaak te geven. Tot poeder vermalen gedroogde wortel (in strooibusjes) is dan weer zachter van smaak.

Het woord karamel komt van het Spaanse caramelo dat suikerriet betekent. Karamel is gebrande suiker. Voor sauzen en kleurstof wordt suiker verhit tot +/- 145°C. Zo ontstaat een donkerbruine kleur. Voor het maken van stroop hoeft nu alleen nog maar heet water toegevoegd te worden. Vooral in nagerechten en zoete sauzen komt de moutachtige smaak van gebrande suiker goed tot zijn recht. Voor het maken van karamel snoepjes wordt gebrande suiker vermengd met room of melk Voor noga worden noten, stijfgeklopt eiwit en boter aan de gebrande suiker toegevoegd.

Gelatine is een lijmstof verkregen door uitkoken van beenderen en visgraten. Gelatine heeft de eigenschap in warme vloeistof op te lossen en deze dan bij afkoeling tot gelei te doen stollen. Gelatine is reuk- en smaakloos en heeft zo goed als geen voedingswaarde.
Opgeloste gelatine stijft niet als de temperatuur boven de 25°C. die wordt daarom in de tropen vaak vervangen door agaragar.

Verschillen met agaragar: Gelatine stijft minder snel op, maar laat de vloeistof minder snel los dan agaragar. Gelatine heeft de neiging te zakken in de vloeistof.
Gelatine is te koop als blad-gelatine en als poeder-gelatine. Beide tegenwoordig rood of wit. Blad gelatine moet kraken en mag bij oprollen niet breken en geen verhoornde randen hebben. Bewaren: op een koele droge plaats. Toepassing: Gelatine wordt gebruikt voor het binden van puddingen, bij het bereiden van gelei e.d.

Werkwijze: Blad-gelatine voor het gebruik in koud water laten weken(of onder de kraan houden) uitknijpen en in de warme vloeistof oplossen. Gelatine nooit laten mee koken, dat geeft een onaangename smaak.

Poeder-gelatine met een scheutje koud water overgieten en enige tijd wegzetten om het water te laten opzuigen. Vervolgens de poedergelatine net als de blad-gelatine in de voor het gerecht gebruikte vloeistof oplossen. In de geleidelijk afkoelende massa zal de gelatine langzamerhand weer vast worden en deze binden. In sommige gevallen zal echter tijdens het afkoelen het gerecht af en toe worden geroerd, o.a. bij gelatinepudding om het zakken van de gelatine te voorkomen.

Grondverhouding voor gelatine

De verhouding tussen de hoeveelheden gelatine en de diverse voor pudding gebruikte vloeistof kan slechts bij benadering worden bepaald. Van invloed zijn hierbij o.a. de temperatuur in de omgeving(zomer of winter, koelkast of kamertemperatuur enz.)en het tijdsverloop tussen bereiding en gebruik(enkele uren of een etmaal). Globaal echter kan worden gerekend per liter vloeistof.

25 g gelatine in melk-

20 g gelatine voor half melk, half koffieroom

30 g gelatine voor karnemelk

35 g gelatine voor vruchtensap

30 g gelatine voor vruchtenmoes

40 g gelatine voor water, wijn, likeur enz.

10 g gelatine per 1/2 l slagroom, die stijfgeslagen zal ongeveer een liter worden

Wordt voor het gerecht gebruik gemaakt van de bindkracht van meeverhitte eierdooiers, dan kan per eierdooier een gram gelatine minder worden gebruikt.
Komt in het gerecht stijfgeklopt eiwit voor, dan moet per eiwit een gram gelatine meer worden gebruikt.