ursel

steek 100 muizen in een klein hokje en wees gerust, ze bijten elkaar dood.
zet veel te veel auto\'s op de rijbaan, en hetzelfde doet zich voor, je bent blij er eens een in de gracht te zien belanden, die je enkele seconden eerder mateloos ergerde.
vandaag ben ik dus inderdaad uitgeroepen tot begeleider van de oudste dochter om de knepen van het autorijden te leren; de rijschool zal ook wel \'een dik centje\' mogen verdienen, want zonder hen maak je geen schijn van kans om te slagen als je geen natuurtalent bent, en starten op je bijna 24\'ste is mijn inziens laat. ooit reed ik mijn eerste kilometers in duitsland op leeftijd van 14 jaar. in een fiat 600 en op de autobahn. even geleden als mijn verjaardag is 24.02. en jaar:\'55
leren vliegen een beetje later of eerder zoals je het bekijkt. de echte lessen met instructeur ben ik begonnen op veertig, ook misschien wat laat, maar het is dan ook het budget dat een invloed heeft. in de vliegclub heb ik meerdere jeugdigen zien passeren die ondertussen vliegen als pilot in command bij virgin bvb. maar die van thuis uit een dikke duw in de rug hebben gekregen. voor elke minuut die ik tot vandaag heb gevlogen heb ik me op andere vlakken wat moeten inhouden, maar rijkdom zit vooral in je hoofd gelukkig, en minder op je bankrekening, al is het gemakkelijk zeker?
wat ik gedurende mijn opleiding als piloot gebruikte om m\'n instructeur te laten weten dat het genoeg was geweest? slecht vliegen, en ook voor hem zichtbaar, zweetdruppels die rijkelijk van mijn hoofd via nek naar beneden druppen, vooral wanneer stalls en scherpe bochten en noodlandingen werden geoefend. als leerling ben ik op dat moment toch soms eens misselijk geweest, daarna niet meer.
een looping, een roll, ziek kan je me niet krijgen. tien loopingen, tien rolls???
de foto? out of africa in brasschaat.
 

het weer begint op m'n systeem te werken. altijd moe en geen zin om iets te doen. vandaag telefoon van mijn oudste dochter steffie, dat ze vandaag het examen heeft gedaan theorie voor haar rijbewijs, punten 50 op 50. wat kan je anders verwachten van een dochter die bijna 24 is en de eerste jaren nog niet zal stoppen met studeren. op m'n 16'de woonde ik reeds alleen, vanwege het nogal vroeg overlijden van m'n moeder, dus die kansen zoals zij heeft heb ik nooit gehad. nu alleen maar hopen dat ze ook op een dag eens zal verzadigd raken. het is ook pas op m'n 40'ste dat ik ben begonnen met leren vliegen, en heb glasbewerking en glaszandstralen pas heel recent gedaan, dus het nieuwsgierige en steeds zin om bij te leren zit wel in het bloed. ook met de echte modelbouw ben ik pas later begonnen. steffie was deze middag heel enthoesiast, mede omdat ik had gevraagd dat ze de theorie heel goed diende te kennen omdat ik als tweede begeleider, haar misschien de knepen van het autobesturen een beetje zal moeten bijbrengen. zelf rijd ik 33 jaar, en heb minstens 1.500.000 km gereden, zonder (hout vasthouden) enig ongeval van betekenis, maar weet beter dan wie ook wat de mogelijke gevaren zijn. bij het vliegen liggen er nog andere valstrikken op de loer, dus voorzichtigheid en uitkijken is de boodschap!!!
op de foto, de haven van antwerpen bij bijzondere weersomstandigheden, en wat een sfeerbeeld, als je op dat moment aan het vliegen bent, geniet je met meer dan volle teugen.

geen aanslag op de kerncentrale, maar wat deze foto laat zien mogen jullie zelf invullen. in alle geval is het wel goed te weten dat je niet altijd alles moet geloven wat je te zien krijgt. tv en film is zo geloofwaardig, maar je weet wel dat er in een misdaad of oorlogsfilm geen doden vallen zoals je wel voorgeschoteld krijgt. voor elk technische probleem zijn er wel experten die een oplossing bedenken om het reëel te doen lijken. (met nadruk op \'lijken\')
vandaag naar waver boven brussel de modelbouwbeurs bezocht. heb weer een beetje de passie voor modelvliegen te pakken en denk misschien me een electro-modelletje aan te schaffen van multiplex, de twinstar 2. een kunststof model, heel snel te bouwen, met twee motoren, en naar het schijnt heel prettig te vliegen. het zit me toch nog steeds in de vingers om een model van op afstand te besturen, maar deze keer niet in een club maar eerder in de achtertuin of op een locatie waar je alleen bent, een wei of een strand, of wat dan ook.  

een vraagje:
je denkt dat deze foto echt is, ok. bedankt. spelen mag wel eens he.
het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen...
je denkt dat deze foto niet echt is, ok. bedankt. is er een instrument op het klokkenpaneel dat je als bewijs aanduid?
het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen...

ingeval we geen GPS aan boord hebben, en in de OO-CNC en de OO-VRE is dit het geval, moeten we gebruik maken van een wat ouder navigatiesysteem. zoals in sint-niklaas het baken NIK 117.4.
je ziet op de foto het baken HUL 177.55 even ten noorden van waver. kaarten en bakens en alle oudere manieren om te navigeren zijn belangrijk hoor (om op terug te vallen als de gps het laat afweten of je hem niet ter beschikking hebt...), maar wat een luxe als je een gps aan boord hebt.
tot 5 meter nauwkeurig en de sattelieten en jij ook exact weten waar je zich bevindt. nadelen? het is te gemakkelijk. voordelen? het is gemakkelijk. bijkomende voordelen: je hoeft geen extra tijd te steken in allerlei tijdrovende controles om te weten waar je juist aan het vliegen bent en dat scheelt toch een heel stuk in het genieten omdat je veel meer tijd hebt om rustig rond te kijken naar de mooie dingen op onze bol vanuit vogelperspectief.

op deze vlucht heb ik anik en jan als passagier, we vliegen met de OO-VRE een cessna 172, en vertrekken in brasschaat, vliegen naar het waasland, over hun woning in belsele en over het koopcentrum van sint-niklaas om daarna terug in brasschaat te landen. we nemen er even de kaart bij, alhoewel ik die voor zo'n vlucht niet nodig heb. iets anders als we richting ardennen of naar het zuiden gaan. natuurlijk krijg je langzamerhand een totaal beel van het landschap waar je al zo dikwijls over hebt gevlogen, maar de zichtbaarheid speelt toch een heel grote rol. op sommige dagen is dat zo marginaal dat je rond het plein al verloren zou vliegen, andere dagen stijg je op en heb je geen enkel moment een kaart nodig. de vijand is lage mist, die wel eens onverwacht kan opduiken, echter een wolkje of een wolkendek op grotere hoogte is geen enkel probleem. je vliegt dan gewoon op je instrumenten en kijkt terug buiten als het zicht beter is. belangrijk is: op de instrumenten vertrouwen, want je leven is dan ook volledig daarvan afhankelijk. denk maar niet dat je voelt dat je in een spiraal raakt! de grond komt dan snel omhoog...

laat jullie ook nog kennis maken met een vriend die ik reeds ruim 25 jaar ken, maar toevallig vorig jaar na een afwezigheid van ruim 20 jaar terug heb ontmoet en inmiddels terug een toffe band mee heb ontwikkeld, mede door zijn ongelooflijke energie die hij graag gebruikt waar het noodlot hem toe leid.
hij is zowat als een broer, z'n naam is eugene, heeft een gouden hart en een lief vrouwtje, nancy.
dat is nu wat ik ook eerder bedoelde, met hoe fantastisch het is mensen te kunnen laten kennis maken met de luchtvaart. eugene had tot de dag waarop deze foto is gemaakt nog nooit gevlogen, maar levendig zoals hij is en ooit jaren hoogspanningspilonen geschilderd, is moeite en hoogtevrees hem totaal vreemd. met hem vliegen was weeral eens een hart onder de riem en een aanmoediging het vliegbrevet nog wat te behouden; vanaf je vijftigste is dat nogal een moeilijke en dure aangelegenheid, aangezien je medische keuring en het brevet zelf jaarlijks vervallen, in plaats van 2-jaarlijks voor die tijd.

wat ik wel heel raar vind is dat kinderen gemakkelijk slapen tijdens een vlucht, dit keer is het maxwell, de zoon van mijn jongste broer, die noodgedwongen een dutje doet, tijdens een totale vlucht van een ruim uur, we maken wel een tussenlanding op ebzr (zoersel), drinken er een frisdrankje of zo en vliegen terug naar brasschaat. het vliegtuig is de OO-CNC een cessna 172.
die dag is er ook een prof aan boord die een film maakt, waarvan ik uiteraard een exemplaar heb gekregen. heel goed samengesteld, met korte shots en mijn commentaar, en een totale duur van vijf minuten.
heel snoezig en een bewijs dat kinderen graag meevliegen en het als heel normaal ervaren.

vorig jaar, twee leden van de vliegclub brasschaat gaan over tot de aankoop van een motorzwever, en frank weet me te overhalen me er op te laten lossen zodat we er ook af en toe mee kunnen vliegen tegen min of meer betaalbare condities, vanwege verzekeringen en andere toestanden eerder minder dan meer. we krijgen de kans in zoersel op zo\'n bak gelost te worden en tegelijkertijd een examen te doen, maar tegen de moment dat het onze beurt is om eens met de eigenlijke \'eenzitter\' motorzwever in de lucht te gaan , is een van de eigenaars erin geslaagd het toestel te crashen, zodat onze euro\'tjes van examen en extra opleiding totaal verlies zijn. vliegen is vrij zijn, vliegen is soms ook pech hebben.
http://aeroclub-brasschaat.be/
http://users.telenet.be/rondvluchten/

niet vandaag, alhoewel frank me daarnet een mailtje heeft gestuurd dat hij wel heeft gevlogen vandaag.
een frangment van zijn mail:

heb vandaag ook gevlogen, spannend, continu natte sneeuw, beperkte zichtbaarheid, geen plafond, allez het bloed circuleerde

weeral zeer sportief in mijn aderen....I love it....!!!!!
op de foto frank links, willy rechts. het is 6 maart 2005 en we zijn naar leopoldsburg gevlogen.
een toffe bestemming vanuit brasschaat, ongeveer een half uurtje vliegen, tamelijke smalle en korte piste maar best ok om er met piper en of cessna te landen, in dit geval de OO-CNC.
een bestemming die enkele malen per jaar bij ons op de lijst staat.
vanuit mijn zetel voor de pc, zie ik naar buiten, het sneeuwt, het is 17.25 uur en grijs en donker maar gelukkig warm binnen. ook genieten van die kleine maar o zo belangrijke dingen.

frank is mijn vriend, tegelijkertijd is hij getrouwd met m'n nichtje miriam, waarschijnlijk door mijn invloed...een beetje meer dan een decennia geleden.
gevaarlijk om hier ongezouten een mening te geven, want binnen enkele minuten is dit te lezen in heel de wereld en omstreken, en je geeft jezelf vooral toch hiermee bloot he.
geen zoetigheden, maar de naakte waarheid zal hier wel voldoende zijn.
frank en ik zijn zielsverwanten als het gaat om vliegen; we delen die passie en dat is het, we verstaan elkaar. (alhoewel we ook de passie delen van samen in de kookpot te roeren en fantastische gerechten op tafel toveren, maar over dit onderwerp zou ik een blog moeten aanmaken in een andere groep...misschien later).
ik voel me veilig bij hem en hij is ongeveer 15-jaar jonger dan ik en dus wat meer een speelvogel, maar technisch in het vliegen een grote stap verder en samen zijn we altijd al op onze bestemming gekomen, afhankelijk van het weer enz.
hij weet uiteraard dat ik het in de lucht wat rustiger aan doe, maar heeft nog nooit enige blijk van ongerustheid getoond bij mijn vliegkunnen. m.a.w. we vertrouwen mekaar en vinden het een verademing samen op stap te kunnen, frank heeft wel het voordeel op een 7-tal minuten van het vliegplein te wonen terwijl ik daar ongeveer 40 minuten over moet doen.
dus bij geen vliegweer kan hij een koffietje of zo gaan drinken en ben ik genoodzaakt thuis te blijven.
meer dan honderd kilometer voor even samen te zitten; vroeger ja, nu nee. als je wat ouder bent kan je het thuis zijn ook heel erg waarderen. leven is veel intenser.
  

kort na het behalen van mijn brevet ppl (privaat piloot), en met een ambitie van hier tot parijs, vlogen we met een aantal vliegtuigen richting ardennen. met als intentie o.a. een tussenlanding in st-hubert. we hadden toen al een muur van lage bewolking moeten ontvluchten in namen ter \'hoogte\' van hoogspanningskabels, en net boven bruggen enz. maar vanwege met vier vliegtuigen, drie pipers en één cessna 152 kon de pret niet op, en maakten we ook die tussenlanding in \'st-hubert\'. een geliefde luchthaven voor alle sportvliegliefhebbers daar uit de streek en dan bedoel ik zwevers en weekendbezoekers van deze mooie locatie, die op een zo kort mogelijke tijd hun licentie willen behalen. kortom op dat moment ginder een heksenketel. in onze formatie gingen we dus landen met vier vliegtuigen tegelijkertijd, dus de eerste deed de radio in functie van de vier toestellen.  
ik als laatste. de bijna-crash van m\'n leven, en de eerste en enige keer dat de piper met mij vloog i.p.v. ik met hem. krijg nu geen schrik om eens met me mee te vliegen, want wie heeft er in z\'n auto al zo niet een honderdvoud van die bijna-ongevallen meegemaakt.
om verder te gaan.
op het moment dat ik mijn toestel, de OO-ATY aan de grond wil zetten, \'tussen haakjes\', het vliegtuig waar de andere piloten niet zo graag mee vliegen, omdat hij nogal lastig is, krijg ik me daar toch een heel sterke kopwind, waardoor mijn toestel tijdens de flair in een veel te hoge neusstand raakt, en ik vrees te zullen crashen, samen met marc schoeters, mijn al zieke passagier, vanwege het turbulente weer. de landingsbaan is ginder dan ook niet vlak maar eerder bolvormig; begin en einde van de piste liggen wat lager als het midden, dus eens halfweg ga je eigenlijk bergaf...
de eerste piloot met een piper heeft mijn landing gezien en dacht inderdaad dat dit mijn laatste landing zou zijn met de aty, want normaal gezien zou ik vanaf die configuratie gewoon uit de lucht vallen en het landingsgestel en het hele frame van het vliegtuig mogelijk beschadigen, om nog te zwijgen ingeval het toestel over een vleugel zou wegvallen en we zijdelings neerkomen. 
nu de echte versie, ...hoe reageer je bij onverwachte problemen.
hoofd koel houden.
vanwege de abnormale neusstand, wat veel gas geven en vertrouwen op de motor en hopen op kracht van de schroef.
geloof het of niet, maar een eitje van een landing. toch even slikken, en leren uit fouten, want die maakt iedereen \'all the time\'.
de wind heeft me verrast en was voorbij een bepaald punt op de piste krachtiger dan ik het begin.
veel geleerd die dag!
 

nog iets uit de oude doos. op de foto, de jongste broer, sam, met een rondvluchtvliegtuigje in zijn hand dat ik heb gebouwd, 40 jaar geleden of ietsje minder. heb er enkele maanden aan gewerkt, en de kostprijs voor alle toebehoren, exclusief motor, bedroeg toen ongeveer 350 Bef. of nu zo\'n 9 euro. ik heb er maanden voor gespaard, want ik denk dat ik in die tijd 20 Bef. zakgeld kreeg per week, dus 0.50 euro.
de (veco) motor heeft zowat 1500 Bef. gekost, en dat was voor die tijd voor mij een fortuin.
japanse makelij, en vanwege \'arm\' heb ik een en ander moeten manipuleren, en de motor is er gekomen, maar van dat ronddraaien had ik na twee toeren genoeg. blij dat ik hem kon crashen en ben toen met fotografie begonnen. enkele maanden later had ik mijn eigen doka, en bracht ik elk vrij uur in de donkere kamer door om negatieven en foto\'s te ontwikkelen voor de hele familie. dikwijls 100 tot 200 stuks op woensdagmiddag. dat was dan meteen mijn intrede in het zelfstandig leven... 

vandaag niet gevlogen. de bewolking hing zeer laag, en op dit vlak een foute hobby gekozen. even gevlogen op de simulator, en het weertype van hier gedownload, en zag dus geen fluit tussen brasschaat en deurne.
maak dan maar van de gelegenheid gebruik om ver in de tijd terug te gaan, zowat ruim 35 jaar.
Op de foto, links, ikzelf, en verder mijn vader, moeder en jongste broer.
moeder te vroeg gestorven in 1970, en vader in 1983.
en wat zie je verder, een rondvlucht-vliegtuig, omdat vliegen een deel van mezelf is.

dit is wat je kan zien enkele seconden voor je landing op de 35 in brasschaat  (ebbt).

ik vloog een tweetal jaren geleden met m\'n jongste broer en een proffesionele filmmaker (mark); waarvan je notabene het filmpje kunt bestellen, tegen kostprijs, ongeveer 5 euro, via mijn e-mailadres. Geef gewoon al je gegevens en na storting van je eurotjes, krijg je zeker je fimpje, al duurt hij slechts 5 minuten, een plezier om eens te zien.

Brasschaat is een landingsbaan van 900 meter, en voor een Piper zeker lang genoeg, echter een Cessna 172 met wat passagiers aan boord en een crosswind bij de landing, waardoor geen enkele weerstand...is dat meestal pas stil staan tegen het einde van de piste. Vandaag , zaterdag, vrije dag, toch wat in de tuin gewerkt, evenwel wat tijd besteed aan het simulateren met de FLTSIM 2004. Even het realistische weer downloaden en vertrekken in Deurne. Zo blijf je ook in mindere weersomstandigheden wat bij...

Een vluchtje naar Brasschaat, zoeken naar Hoevenen, al is dat echt heel moeilijk, maar zeker te vinden, en sluiten die handel.
Heb er heel wat uren op versleten, al is het momenteel pas enkele weken geleden dat ik dit programma nog eens opnieuw heb geïnstalleerd na het updaten van mijn pc\'tje.

je vraagt zich misschien af of je ook met je familie, vrouw, kinderen enz. gaat vliegen...
in de eerste plaats moeten ze natuurlijk wat aanleg hebben om er lichamelijk tegen te kunnen.
sommigen zijn vlug wagenziek, zeeziek en vliegziek...wel, mijn kroost is vooral tandziek.
als je spreekt over de tandarts, dan liggen ze gelijk plat. je mag je erbij gaan leggen, want het idee alleen doet ze alle bloeddruk verliezen en liggen doen ze. je kan ze oprapen van de grond, al dan niet gekwetst van de val.
ga dan maar eens vliegen met hun. nee, liever alleen dan.
m'n nadine , mijn allerliefste echtgenote, heeft wat jaren geleden eens tien minuten mee gevlogen, een kort, een heel kort circuit rond brasschaat, ik schat taxiën en vliegen en landen enz. maximaal tien minuten. onze jongste dochter van toen een jaar of zeven, stond het gebeuren te bekijken, en nadine wou natuurlijk zo vlug mogelijk weer haar handje vasthouden, alle begrip voor.
emily, de jongste dochter, heeft inmiddels twee maal mee gevlogen, maar met beperkt resultaat betreft er tegen kunnen. m'n oudste dochter daarentegen, steffie heeft drie maal mee het luchtruim gekozen en blijkt geen angsten te hebben. ze is dan ook al wat meer bereisd en is vaak in senegal en andere landen geweest, maar dan natuurlijk met de grote bus; airbus of boeing. zelfs de piloten vervelen zich daar dood. alleen knopjes indrukken en af en toe eens kijken of alles goed verloopt.
niet verwonderlijk dat deze 'beroepsmensen' er in hun vrije tijd hobby's op na houden wat wij doen als hobby, gewoon vliegen met simpele, eenvoudige, ouderwetse, antieke vliegtuigen.

dit is willy, een ongelooflijke toffe en gepassioneerde passagier bij uitstek.
het zou tof zijn indien er veel, ja heel veel meer mensen zoals hem zouden rondlopen in ons landje.
helaas is hij een uitzondering, een unicum, een rariteit.
hem kennen is een voorrecht, maar schrik niet als je hem tegenkomt, want hij is de eenvoud zelf.
tof, zo'n eenvoudige, maar rijk aan persoonlijkheid, als kennis te hebben.

18.01.2004. deze foto\'s maken we zoveel mogelijk. in formatie vliegen en maar genieten. in beeld: de OO-LGB, waar ik mijn eerste solo mee heb gevlogen op 20 mei 1996 na tien uur opleiding van jul, instructeur op rust, ik was zijn allerlaatste leerling, en zie hem gelukkig nog regelmatig in brasschaat.
in dit vliegtuig frank als piloot en onze beste vriend willy als gepassioneerde passagier. als hij kan en vrij is verlaat hij zijn doe het zelf zaak en gaat hij mee vliegen; als het overmorgen vliegweer is, gaat hij weeral mee naar de walen, en het is beslist heel tof hem aan boord te hebben!!! een fanaat bij uitstek.

Vandaag, 01.02.2006 heb ik net als de rest van onze landgenoten, last van de slechte lucht, vanwege kleine stofdeeltjes. Er is de ganse dag mist, en vanwege alle vuiligheid in de lucht voel ik, en zovelen meer met mij, me vergiftigd, ondanks dat ik reeds 15 jaar ben gestopt met roken, en dit alles bij elkaar ook slechts een jaar of vijf heb gedaan. Blij dat binnenkort deze dodelijke gewoonte zal verboden worden in restaurants, zodat we ook nog eens kunnen gaan uit eten. Als er naast me iemand zo een verschrikkelijke stank en smaakdoder aansteekt, heb ik onmiddellijk genoeg met eten!
Op de foto, een opname van mij, na een ongelooflijke toffe dag te hebben gehad en een bezoek aan de oldtimer-show van Schaffen Diest op 17.08.2002.

misschien morgen meer hierover...mijn jongste Emily dochter moet dringend op de pc.
in onze jaren was dat slechts naar 't wc.

Ondertussen ongeveer 24 uur later, zitten de dames naar 'sex and the city'  of zoiets te kijken. Voor mij niet te bekijken vanwege veel te amerikaans. Zal even proberen de draad van gisteren op te pakken maar of dit gaat lukken?
De 'jaarlijkse' happening te Schaffen die eigenlijk maar af en toe kan doorgaan (waarom, mag je zelf invullen (lees: de buurt maakt altijd veel protest), is één van de meest exclusieve gebeurtenissen in België i.v.m. de old-timer toestellen van de general aviation. Je hebt daar de kans om op enkele uren tijd een enorme hoeveelheid toestellen te zien die stuk voor stuk geschiedenis zijn aan het schrijven, en dan de laatste jaren vooral digitaal via de beeldverwerking 'fotografie en film'. Enkele jaren geleden was ikzelf apetrots toen we bij het vertrekken de OO-AAP een Piper Cup PA 18 zonder startmotor, konden in gang zwengelen met de hand (via mijn hand, want ik was van Brasschaat naar ginder gevlogen en de co-piloot vloog dan weer teug). Je hebt dan een enorme schroef (bijna 2 meter) voor je neus die via een 90 pk RR motor een behoorlijk gevaarlijke situatie tot stand brengt.
Bezoekers van de show zien zoiets graag, want 'nog' meer nostalgie kan je toch niet dromen... 
Wat ben ik blij met die OO-AAP ongeveer honderd uur gevlogen te hebben! een fantastische machine.
Die allereerste keer in Schaffen (en dan spreek ik over 10-15 jaar geleden), ik had toen zelf nog geen vliegbrevet, en was met Frank vanaf Deurne naar ginder gevlogen met een Morrane, de OO-KEA.
We waren daar net beneden en natuurlijk alle old-timers kwamen aan voor de happening en de allereerste die ongelooflijk veel indruk op me maakte die middag was de Michell B-25.
De brandweer van Schaffen-Diest was aanwezig tot na de landing, want dat was de meest indrukwekkende en risico-volle landing van de dag; Schaffen is een korte graspiste van als ik me niet vergis ongeveer 600 meter.
In 2006 zal dit evenement doorgaan begin augustus, 12.13 of zoiets heb ik gelezen vandaag, en heel zeker zijn we weer van de partij, bij leven en welzijn, en vliegweer!