on top

dit zijn mijn twee dochters, van links naar rechts, emily en steffie.
14 en 23 jaar.
de eerste, een kopie van de papa (persoonlijkheid en karakter), de tweede van haar mama.
ik mag fier zijn op alletwee, omdat ze gelukkig bij de uitdeling van hersenen op de eerste rij hebben gestaan, ofschoon de mama van de eerste niet dezelfde is als die van de tweede.
zo gaat dat nu eenmaal in een leven.
hopelijk zondag vliegweer, dan neem ik steffie mee met de OO-LGB. 
emily heeft ook twee maal meegevlogen, maar met minder passie.
van steffie weet ik dat ze er heel erg van geniet.
ze heeft geen aanleg tot luchtziekte, en kan er eigenlijk niet genoeg van krijgen, behalve dan op lange vluchten naar senegal bvb. dan is ze wel blij uit de machine te kunnen.
zelf is mijn verste bestemming ooit geweest: 'canarische eilanden', toen mijn ex zwanger was van steffie, dus een 24 jaar geleden.
verder heb ik gevlogen naar: portugal enkele keren, ibiza diverse malen, rome twee keer, london, roemenië minstens 5 keer, zuid UK enz.
opmerkelijk, sinds mijn opleiding PPL (beperkt privaat piloot) heb ik geen vlucht meer gedaan naar....
ben altijd blij geweest de stuurknuppel zelf in handen te hebben en de behoefte om verder weg te vliegen is verdwenen.
raar he.

een formatievlucht met de OO-LGB. uiteraard heb ik wel iets met dat toestel omdat ik de eerste uren instructie heb gekregen met de lgb. het was op dat moment aan overhaul toe, dus heb er de laatste toegelaten energie mogen uitpersen. nog net mijn eerste solovlucht mee gedaan op 20 mei 1996 en ze hebben hem gepeld tot op het bot, dus enkele jaren uit de running, maar inmiddels weer geruime tijd actief. een piper is een toestel dat onmiddellijk laat voelen dat je hem niet goed vliegt, maar ook even snel verbeteringen aanvaard. alleen bij opstijgen en landen moet je hem zeker de baas blijven, want een crosswind op het moment dat zijn staartwiel van de grond is, kan je behoorlijk verrassen.
mede omdat ik honderden uren modelvliegen heb gedaan (ook met piper), en misschien evenveel op de simulator heb gevlogen, durf ik zeggen dat hij me moeilijk zal de das omdoen. vanwege niet elke week vliegen, ben ik natuurlijk een voorzichtig piloot en neem liever geen te grote risico\'s, maar wat crosswind bij de landing of opstijgen, neem ik er graag bij indien dit binnen de limieten is dat het toestel aankan. 
in alle geval, dat de piper super cub een sportvliegtuig is, wordt bevestigd bij het instappen. het plaats nemen in de stuurcabine vraagt enige lenigheid en een methode.
ik herinner me toen ik mijn allereerste initiatievlucht ging doen met Jul, hij de volgende opmerking maakte: \"als je erin en eruit geraakt leer ik je vliegen\".
helaas had hij aan mij een slechte leerling, want na 50 uur vliegen behaalde ik mijn brevet.