07-08 Vittemölla

We bezoeken “Ales Stenar” in Kåseberga. Astronomen vergelijken deze menhirs met die van Stonehenge. Daar vormen de stenen een cirkel en hier vormen ze de vorm van een schip.
 
Niet ver hier vandaan, in Backåkra, ligt een meditatieplaats. We wandelen er naartoe, achtereenvolgens door Sandhammarens en Hagestads Naturreservat.
Het natuurgebied doet denken aan de Kalmthoutse Heide.

Backåkra ligt midden in een eentonig golvend landschap. Als je met je gezicht naar het zuiden zit, zie je op de achtergrond de zee. Het enige geluid dat je hoort is het monotoon gedruis van de golven.
Als je hier niet kan mediteren, dan kun je het nergens.
Hier woonde Dag Hammarskjölds, de eerste secretaris van de Verenigde Naties. In zijn testament schonk hij zijn woning en landgoed aan de gemeenschap, op voorwaarde dat de omgeving in zijn oorspronkelijke staat bewaard zou blijven.
In het midden van de cirkel ligt een dikke steen waarop PAX staat geschreven. 
Met wat er allemaal gebeurt in de wereld denk ik dat Dag zich omdraait in zijn graf.  Goed bedoeld, maar hij is vermoedelijk de handleiding vergeten om die vrede te bewerkstelligen. 
Er was ook niemand te zien op deze plaats...".PAX" eenzaam gebeiteld op een dikke steen...in het midden van een desolaat landschap.  Wij mediteren ...

We overnachten in de volmaakte stilte van Sandhammarens Natuurreservat.

Onze boodschappen brachten genoeg munten op om Vroem een ganse dag achter te laten en het zonovergoten Malmö te bezoeken.
 
Er is overal veel volk op deze zomerse warme dag. De mensen liggen en zitten in de parkjes en langs het strand, of ze wandelen en doen een terrasje. 

Het lijkt wel of de Zweden absoluut van deze schaarse zon willen genieten.  
Het valt ons bovendien op hoe rustig iedereen hier is. Er is veel verkeer en toch voelt de stad niet hectisch, want er wordt rustig en zeer hoffelijk gereden.
Wat een verschil met Spanje! Zet hier half zoveel Spanjaarden bijeen en je kan de geluidsoverlast niet aan.
 
En plaats in gedachten deze stad in België, en je durft de straat niet meer oversteken…

Terwijl we rijden over de brug, die Denemarken met Zweden verbindt, krijgen we nog meer het gevoel dat we de gewone wereld verlaten richting "vakantieland”.  De grens  tussen Denemarken en Zweden ligt in het midden van de Oresund brug.  Hier zien we het bord "Sverige" staan. 

We willen Malmö bezoeken om een stick voor internetgebruik aan te schaffen. We vinden een  parkeerplaatsje in het centrum van de stad.  Overal staan parkeermeters, dat kan toch geen probleem zijn denken we... we hebben toch een creditcard en voldoende biljetten op zak...

Helaas, we hebben nog geen munten voor de parkeerautomaat, die bovendien onze mastercard noch bankkaart wil aanvaarden. We stappen een winkeltje binnen om raad en eventueel om geld te wisselen. “Sorry “, zegt de uitbater, “het is vrijdagavond (let wel : 15h hè !) en dan kan je nergens meer munten bekomen. Ja, de automaat neemt enkel Zweedse mastercards aan, ongemakkelijk voor buitenlanders. Maar probeer het eens in dat ijssalon om de hoek. Daar lukt het misschien nog wel.” 

Aan het ijs kunnen we niet weerstaan. Hadden we genoeg munten gehad dan zouden we die lekkernij gemist hebben… Aan de kassa vragen we om nog meer munten maar ook daar krijgen we hetzelfde antwoord.

Wat nu?

Dan maar de stad in, op goed geluk...en maar hopen dat de controles op de buitenlanders minder streng zijn dan in ons landje.

Wat verder in de stad vinden we een bank. Maar die is op vrijdag al om 15 uur gesloten en het is ondertussen al 16 uur.  

We verkennen een beetje ongerust de binnenstad, want hier en daar zien we de politie vlijtig gegevens noteren van auto’s die verkeerd geparkeerd staan, oei oei! 

In het toeristisch bureau aan het centraal station vertellen we over ons muntjesprobleem. Zij sturen ons naar een wisselkantoor in de buurt. In het wisselkantoor krijgen we slechts 5 munten, en dus niet meer dan 5... maar we hebben er 8 nodig voor een dagtarief! In een warenhuis kopen we aardbeien en wat groenten en ja... het levert ons net genoeg munten op voor de parkeermeter. 

Probleem opgelost! Flink van ons hè! Nu vlug naar de parkeerplaats. Onze Vroem staat er nog steeds, dus  niet weggesleept en geen boetepapiertje tussen zijn ruitenwisser. Oef !

Jawel, het lukt ons om tegen half vijf in de vooravond in Nyborg, Denemarken, aan te komen.

De enorme parking ligt midden in het groen en is voorzien van banken, een restaurantje en een leuk speeltuintje. Het lawaai van de autosnelweg die via de brug naar het volgend Deens eiland leidt, vormt het enige, maar dan ook allesoverheersende nadeel in deze omgeving.

Nu hebben we nog genoeg tijd om de benen te strekken en daar maken we gebruik van. We hadden nog wat deense kronen over van een vorige reis en daarom tracteren we ons op een lekkere maatlijk op een terrasje bij het water, terwijl de meeuwen duidelijk aangeven dat zij ook honger hebben, maar ja, eigen buik eerst he...

Het is aangenaam warm, 25 graden. ’s Avonds spelen we Rummicub. René wint (alweer) glansrijk. Bijgevolg heeft Nelly – (alweer) – geluk in de liefde. Voor elk wat wils!

We ontwaken onder een stralende hemel en… in een droge camper.

Vroegere reiservaringen leerden ons dat we best al in de late namiddag een overnachtingsplaats zoeken, zodat we dan nog genoeg tijd over hebben om verder te rijden als de omgeving tegenvalt.
Maar de ellenlange file richting Hamburg als gevolg van wegwerkzaamheden steekt daar een flinke stok voor.

Een recreatievijver in Rothenburg biedt plaats voor drie campers. Er staan er vijf. Maar er is nog wat plaats om ons erbij te proppen als we dat willen. We kiezen om verder te rijden want het vijvertje ligt langs een drukke lawaaierige verkeersweg. 34 Kilometer verder, in Selsingen, ligt een ruim terrein in het groen.
De foto ziet er goed uit, maar schijn bedriegt. Hier zijn we volledig omringd door drukke wegen. Maar het is half negen en we zijn het rijden beu.

Gelukkig is onze kant-en-klaar diepvriesmaaltijd in een oogwenk klaar, zodat we nog tijdig naar bed kunnen.

Vanaf morgen doen we het beter, beloven we elkaar.

Vroem is helemaal klaar voor onze reis naar Scandinavië. We zijn voorzien op alle mogelijke seizoenen, want in het Noorden kan het weer plots helemaal omslaan, een les die we leerden tijdens onze vroegere tent-reizen.

Maar voor we onze grote trek beginnen maken we een omweg naar de Ardennen voor een vakantieweekend met de hele familie, een geschenk van onze kinderen ter gelegenheid van onze 35^ste huwelijksverjaardag.

Terwijl Vroem nog even rust tussen de andere auto’s instaleren wij ons het huisje dat voor deze gelegenheid gehuurd werd. ’s Avonds spelen we allen uitgelaten de spelletjes die we hebben meegebracht. We plagen elkaar en schateren om elkaars domme zetten. Dat is leuker dan het spelletje op zich.

Vroem slaapt...

Na onze Spanje-Portugalreis werd hij uitgemest en grondig schoongemaakt. Was me dat een klus! Om dicht genoeg bij al zijn hoekjes en kantjes te geraken moesten we ons in de moeilijkste bochten wringen.

Maar nu glimt Vroem als nieuw. Hij rust uit van de vele afgelegde kilometers en laadt zich langzaam op voor de volgende paar duizend.

Kijk maar:

 

Oef, terug thuis.  61 dagen weg en ruim 8000 km gereden... 175 uren in de camper al rijdend doorgebracht.  Minimum t° 3 graden, maximum 37° en beladen met zo'n 1.584 foto's.

En wat hebben we geleerd? 

   - Dat je op 2 maanden niet Spanje en Portugal volledig kan gezien hebben.
   - Dat Portugal betere faciliteiten heeft voor campers.
   - Dat het leven nog wel degelijk goedkoop is in Spanje zowel als in Portugal.
   - Dat er overal wel plaatsen zijn om rustig te overnachten met een camper.
   - Dat de mensen warm en vriendelijk zijn.
   - Dat de campings tussen Madrid en Motril zeer dun gezaaid zijn.
   - Dat de Algarven ons de mooiste indruk hebben nagelaten.
   - Dat de originele Spaanse en Portugese keuken, in veel restaurants, het heeft moeten afleggen tegenover toeristisch aangepaste menus.
   - Dat het in april ook koud kan zijn en ook kan regenen in Spanje.
   - Dat de Spanjaarden een uitbundig en extravert volk zijn, en dat de Portugesen rustiger zijn.
   - Dat je in Portugal ook Spaans kunt praten, maar als ze in het Portugees antwoorden je de draad verliest.
   - Dat hooikoortslijders met allergie voor berkenpollen idealiter onder Madrid moeten blijven in april en mei.
   - Dat Vroem niet van verkeersdrempels houdt: zijn opstapje heeft drie keer een drempel geraakt.
    - Dat we volgende keer onze fietsen thuis laten, tenzij we op voorhand weten dat er veilige fietspaden zijn.

 

De wegen zijn druk en de vrachtwagens gehaast. We zijn blij dat we kunnen stoppen in Mareuil Sur Ay, aan de oever van het kanaal dat evenwijdig loopt met de Marne. Enkele jachtbootjes dobberen aan de kant. Mensen parkeren hun auto en zitten in vouwstoeltjes in het gras langs de wandel-fietsweg. De vogels proberen elkaar te overtroeven. Op deze plaats kunnen we later voor een weekend komen fietsen en hier in Vroem verblijven.

Wanneer we terugkomen van onze wandeling zijn de tien staanplaatsen allemaal bezet. We zien ons Vroemmetje bijna niet meer staan tussen al die reuzen! Net als vele anderen genieten we op een bank naast het kanaal van de laatste zonnestralen.

Dan sturen de muggen ons naar binnen. Vroem staat onder de bomen, dus de temperatuur valt hier nu wel mee. 

 

We nemen uitgebreid afscheid van de Belgen en voegen meteen Griekenland toe aan ons reislijstje. We krijgen ook nog goede campertips mee en een aantal plaatsen die de moeite waard zijn om te bezoeken, moesten we ooit daar in de buurt zijn.

In de late namiddag belanden we in Chaon, een piepklein dorpje midden in het groen. Op een zorgvuldig onderhouden terrein staat een soort ecologisch gebouw. Rondom zijn weiden met bomen en een sportveld. Er is plaats voor tien campers en we staan hier met drie. Raar dat sommige plaatsen overbezet zijn, terwijl enkele kilometers verderop bijna niemand verblijft. We kunnen hier onze luifel openzetten en zo lijken we onder ons pergolaatje in ons tuintje te zitten.

We wandelen door het dorpje. Het is bloedheet. Een terrasje in de zon is te warm. Bij gebrek aan schaduw gaan we dan maar binnen iets drinken, in het enige café van het dorp. Dit cafeetje is tegelijkertijd een bakkerswinkel, een krantenkiosk en een tabakswinkel. Enkele mannen die brood komen halen blijven zitten keuvelen achter een wijntje. Het dorpje telt 350 inwoners en iedereen kent hier iedereen. Maar hoe rustig! Geen TV-gekwetter, geen muziek, zo kan het dus ook!

De zon schuift achter Vroem en een licht briesje maakt het zacht en aangenaam om onder onze luifel te eten. Dan komen de muggen. We doen geen moeite meer om ons aan te kleden maar stappen meteen naar binnen, snel-snel schuifdeur open en dicht…
Een goede oefening voor onze toekomstige Scandinavië-reis, want de zomermaanden zijn voor de Scandinavische muggen een feestperiode.


                  

Het is aangenaam om ‘s ochtends bij het opstaan de camper open te zetten en buiten op een bank koffie te drinken en te ontbijten.
We rijden vandaag tot Oradour Sur Glane, even voorbij Limoges, waar we rond 16u30 aankomen. We zijn net op tijd om tussen drie vrije plaatsen te kiezen op deze camperplaats, waar tot 25 campers kunnen staan. Rondom de ruime parking liggen sportterreinen en een speeltuintje.
Achter Vroem is net genoeg plaats om onze kampeerstoeltjes en tafeltje buiten te zetten, aan weerskanten op 2m afstand van de buren. We zijn met z’n allen wel soortgenoten: allemaal koppels van onze leeftijd die er rustig bijzitten. We horen erbij en ook een beetje niet-erbij, want Vroem is maar half zo lang als de andere campers.
Eindelijk ontmoeten we Belgen en nog wel Vlamingen. We raken niet uitverteld over elkaars camper-avonturen. "Naar Griekenland moet je gaan", zeggen ze, "zo ‘n mooi land!"
Jamaar, wij hebben al vaak vernomen dat het daar in het verkeer niet te doen is.
"Gewoon meedoen!", antwoorden ze. "Rood is groen!" zegt mijnheer.
"Neen, zo’n vaart loopt het niet," verbetert mevrouw, "maar je kan er rustig een weg oprijden waar je niet in mag, of parkeren waar je niet mag staan. Geen Griek die daar een probleem van maakt. Vriendelijke mensen, die Grieken."
En als deze raad van ex-politiemensen komt, dan mag het toch ??

En toch zijn er verschillen tussen dit allegaartje van reizigers. Fransen, Duitsers, Engelsen, Nederlanders, Ieren, Zwitsers en Belgen. Met sommigen kan je rustig een leuk gesprek aangaan, anderen ontwijken je en blijven in zichzelf gekeerd, ze komen en gaan zonder groet of blik. We blijven tenslotte mensen... en ja, misschien vinden zij ons maar druktemakers, wie weet...

Heel de avond brengen we door in de stilte, luisterend naar de symfonie die de vogels opvoeren terwijl de ondergaande zon allerlei kleurschakeringen de lucht inzendt. Niet te geloven dat het hier zo rustig is, want als je de parking bekijkt waan je je midden in een drukke stad.


        

Het is Pinksteren en mooi weer. Alle Fransen lijken met hun auto’s op stap en kronkelen zenuwachtig als mieren door elkaar. We verlaten de kust en rijden richting binnenland, op zoek naar minder drukke wegen.
In de late namiddag bereiken we Houillés, een klein dorpje waar we in een parkje met houten banken en tafels kunnen staan. Hier kunnen we tot rust komen na al dat rijden! Vlug een foto maken want kijk toch eens hoe mooi wij hier zitten... Maar dat pakt snel anders uit. We hadden al hier en daar een mug gezien, maar nu worden ze echt vervelend. Ze laten ons niet meer met rust. Dus : luifel ophalen, raampjes dicht, alles vastzetten en verder rijden. Waren we met de tent, dan zouden we meer werk hebben.




De volgende halte, in Casteljaloux, biedt vier staanplaatsen, rustig gelegen, maar dat wisten de vier campers die er staan al vóór ons...

In Bouglon vinden we een rustige camperplaats, ook met banken en tafels, waar de muggen ons terwijl we eten nog net met rust laten. Maar dan laten ze zich gaan. We krijgen de keuze: alles bedekken of ons opsluiten in warme Vroem, die puft en zucht onder de brandende zon op zijn dakvenster. René twijfelt, terwijl Nelly zich wapent met training en sokken. Maar je gezicht kan je niet bedekken en daar profiteren die stouteriken van!
Wie denken wij wel dat we zijn, als zo’n klein beestje zal bepalen op welke manier je een warme lente-avond doorbrengt...

Ondarroa hervat het gewone dagelijkse leven en oogt nu heel gezellig met zijn schilderachtige jachthaven.
Namiddag stoppen we in Arizeta en ook hier is het feest. Een groep mensen danst op de ritmische tonen van slaginstrumenten. Er wordt gezongen in een taal die we nog nooit gehoord hebben. ( Baskisch? )
 Aan het andere eind van het dorp nemen springpaarden deel aan een wedstrijd. Hun baasjes zijn kinderen.




De campergids vermeldt een parking aan de rand van San Sebastian, de laatste Spaanse stad vóór we Frankrijk binnenrijden. Zoals we verwachten ziet het er druk uit. Zes rijen campers staan op een halve meter van elkaar, twee aan twee bumper tegen bumper. Ons kleine broertje kan er amper tussen. Maar wonder boven wonder is het hier heel rustig, want de plaats ligt een eind van de weg af.
De 4 km tot de binnenstad lijkt niet ver te voet omdat het aangenaam is om te wandelen langs het lange strand. Het bruisende San Sebastian barst uit zijn voegen tijdens dit zonnige Pinksterweekend. Je kan over de koppen lopen. Er zijn speeltuintjes en speelparkjes voor de kinderen. Er zijn straatmuziekanten en clowns. Een kunstenaar zit naast zijn zandsculptuur: een draak die echt vuur spuwt. Wat verderop ligt een ander, even mooi beeld in het zand.

We vieren vanavond onze laatste avond in Spanje. We vieren dat Vroem ons veilig gebracht heeft, overal waar we naartoe wilden, en dat wij beiden gezond en wel zijn. Vanavond vinden we alles tezamen waar we de voorbije weken soms tevergeefs naar zochten. Tussen de overvolle terrasjes vinden we een plaatsje, het restaurantje is open, er zijn heerlijke pincho’s en ze bieden lekkere Spaanse gerechten, vers klaargemaakt. Wanneer we naar huis gaan is de ijskraam nog open. En als slagroom op het ijs krijgen we een mooie zonsondergang te zien, voor het eerst zonder nevel of wolken.

Als we volgend jaar terugkomen kunnen we langs hier Spanje binnenrijden, want we hebben enkele dagen nodig om al het moois in deze stad te bekijken.
Geen vaarwel, wel tot weerziens...