Archief

Het stormt aan de kust.

Uit de landwind in de schaduw is het 35°. Dus vluchten we naar Mina de Sao Domingos, in het binnenland.

We komen terecht op een luxieuze parking met zicht op een meertje met zwemgelegenheid.

Op het kraaknette terrein zijn enkel mobilhomes toegelaten. Er is een picknickplaats met tafels en banken. Het bar-restaurantje heeft een overdekt terras en toiletten. Tot onze verrassing is deze plaats niet betalend.

De bries is hier minder hevig en de temperatuur is aangenamer. Wat zijn we toch verwend dat we het weer zomaar kunnen kiezen...

We vertrekken met onze picknick voor een dagtrip rond het uitgestrekte meer.

Maar elk paadje mondt uit in een privétuintje of volkstuintje.

Er loopt wel een bewegwijzerde wandeling doorheen het vroegere mijngebied waarvan dit dorp de stille getuige is.

We zijn onder de indruk van het harde leven v an toen.

De door ons verwachte weekenddrukte blijft uit. Dus gunnen we ons nog een extra nachtje op deze gratis bijna-camping.

Het dorpje Luz werd 40 km verderop verplaatst en heropgebouwd, omwille van de aanleg van het stuwmeer.

Dit vinden wij een reden om deze omgeving te verkennen. Maar de splinternieuwe wijken en straten zien er verlaten en saai uit. We komen te weten dat de meeste bewoners niet wilden verhuizen naar deze verplichte plek.

We wandelen over een stakeketsel dat tot ver boven het meer loopt, en weer terug.

Dat was het dan. Geen restaurantjes of gezellige terrasjes. Behalve Vroem... En de bar is open.

We wandelen naar het druk bezochte kasteel waarrond dit historisch dorpje gebouwd is.

We overnachten aan de voet van het kasteel.

De frisse bries die vanuit alle windrichtingen waaide, is gaan liggen.

Voor het eerst sinds deze reis kunnen we 's avonds buiten eten zonder een zuchtje wind.

We creëren een luxe-terrasje met een 360° zicht op het uitgestrekte dal, tot en met de horizon.

We picknicken aan een meer, even voorbij Monsaraz.

Afgaande op de mondelinge en gelezen commentaren, mogen we een bezoek aan Evora niet overslaan. Dit stadje kan ons echter niet bekoren.

We overnachten in de buurt van de Intermarché.

Er is iets mis met onze frigo. Het is er 11° en dat is veel te veel.

Het dichtst bijzijnde mobilhomebedrijf bevindt zich in Sesimbra, ongeveer 100 km hiervandaan. Van een camperreiziger vernemen we dat, door de aanhoudende warmte, de gas-samenstelling in de gasfles op het niveau van de toevoer veranderd kan zijn.

Dus sluiten we onderweg alvast onze reservegasfles aan. 's Avonds wijst de thermometer 6°. Goed zo, maar nog teveel. We overnachten in Sesimbra, benieuwd  hoe het morgen zal zijn.

Yes !!!! Onze frigo heeft zich herpakt! Nu kunnen we weer een flinke voorraad aanleggen.

Daarna volgt een lange rit naar het stuwmeer in Barragem Monte da Rocha. In deze omgeving is niets te beleven, maar we vinden wel een rustige parking, aangenaam genoeg om hier te overnachten.

Vanaf 7 uur genieten we buiten van onze koffie en ontbijt. Heerlijk! Om de sombere weersvoorspelling één dag voor te zijn rijden we richting noorden.

We willen picknicken en wandelen langs het meer in Oriola, mar het meer is op een plasje na  opgedroogd.

We verkennen Viana de Alentejo. Zowel het kasteel als de huizen zien er verkrot uit.

We overnachten in Terrugem, na een zonnig avondterrasje.

Terrugem heeft geen wandelingen en in het dorp valt niets te beleven.

We begeven ons naar Villa Velha de Rodao. In het toeristisch bureau krijgen we een kaart waarop twee wandelingen staan aangegeven.

Die doen we morgen...  Nu zitten we, lui als we geworden zijn,  in het groen, tot de laatste zonnestraal.

Vannacht heeft het, voor het eerst sinds deze reis, geregend.

Wanneer we aankomen in Casal Da Lapa, is de zon er al in geslaagd om de miezerige wolken te verdrijven.

We wandelen bij het meer  “ Baragem de Luzia”. Er staan nog meer wandelingen aangegeven. Wat een fijn vooruitzicht!