Ook Waregemse schepen Kindt zit vast in Kigali

Reeds enkele jaren worden voorbereidende gesprekken en studies uitgevoerd met het doel om de Site Beaulieu in Beveren-Leie te laten opnemen als provinciaal domein. In dit kader gaf de Bestendige Deputatie eind 2003 de goedkeuring aan Westtoer om in samenwerking met de intercommunale Leiedal een studieopdracht uit te voeren met betrekking tot de recreatieve inrichting van dit natuurgebied. Na gesprekken met enkele leden van de Bestendige Deputatie nam het College van Burgemeester en Schepenen vandaag donderdag 23 februari 2006 de beslissing om het dossier officieel in te dienen bij de Provincie.

De Provinciale Dienst Cultuur en Westtoer werden uitgenodigd door de stad om het dossier site Beaulieu voor te stellen. Beide diensten waren heel enthousiast en raadden aan het dossier op te sturen. De provinciale diensten zien in de site de mogelijkheid om er een provinciaal domein in te richten. Volgens hen zijn de grootste troeven de omvang (+- 80 ha), de toegankelijkheid van het gebied, de nabijheid van het stedelijk gebied en de vele potenties op toeristisch en cultureel vlak.

Het gebied van deze studieopdracht werd ‘Site Beaulieu’ genoemd en kan als volgt afgebakend worden :

-         het gebied ten zuiden van de Leie tussen de brug van de N36 en de Leiebrug van Ooigem en Desselgem, begrensd door de Grote Heerweg (oude heirbaan), met als centrale delen het Goed te Beaulieu en de Zavelput

-         de vallei van de Plaatsebeek vanaf het centrum van Bavikhove tot aan de monding in de Leie

-         de oude Leie-arm ten noorden van de Leie (ter hoogte van het Goed te Beaulieu) met bijhorende enclave

-         het gebied tussen de Oude Leie-arm en Ooigembos, ten zuiden van de tweede-Aardstraat

-         Ooigembos

-         De oude Leie-arm nabij het centrum van Ooigem met de bijhorende enclave waarop het Munkenhof zich bevindt

-         De monding van het kanaal Roeselare-Leie in de Leie met de geklasseerde drietrapssluis

De site Beaulieu heeft omwille van zijn ligging langs de Leie heel wat recreatieve potenties. Niet alleen het landschap maar ook de ligging t.o.v. belangrijke bevolkingsconcentraties (Menen, Wevelgem, Kortrijk, Kuurne, Harelbeke, Waregem, …) bieden mogelijkheden om deze site en de ruimere omgeving te laten uitgroeien tot een belangrijk recreatief gebied. De visievorming rond dit gebied kadert in een bredere aanpak rond de Leievallei waarbij het de doelstelling is om deze vallei op termijn te laten uitgroeien tot een ketting van op elkaar aansluitende recreatiegebieden met diverse onderdelen :

·        De Balokken in Wervik

·        Het recreatieve eiland tussen Menen en Halluin

·        De Neerbeekvallei in Bissegem

·        Het Leiebos in Wevelgem

·        De Heulebeekvallei in Bissegem

·        De site Beaulieu

·        Het stadsrandbos Waregem-Wielsbeke

Met betrekking tot de site Beaulieu is het de bedoeling dat een aantal locaties een toegankelijk karakter krijgen waarbij de identiteit van de Leievallei primeert. Hierdoor moet de attractiviteit van de Leievallei als groene as en als recreatieve ruimte verhogen binnen het concept van duurzame recreatie. De optie hierbij is om de recreatieve mogelijkheden te koppelen aan de landschapsecologische ontwikkeling. In de context van het studiegebied is het landschap een troef voor recreatie zodat de verdere recreatieve ontsluiting meteen ook een sterke motivatie vormt voor een doorgedreven landschappellijk inrichting.

Zaterdag 25 februari om 11 u. wordt aan het Briek Schotte Pleintje (benaming nog niet officieel) op de hoek van de Liebaertstraat met de Meierie in Desselgem het fotodoek van Briek Schotte officieel onthuld.  Het fotodoek meet 6 bij 4 meter en is opgespannen in een metalen kader aan de gevel van de hoekwoning. Op het pleintje werd begin december al op initiatief van ‘Wa soet(er) ulder believen’ een IJzeren monument voor Briek ingehuldigd. Eind december besliste de Waregemse gemeenteraad om hier op voorstel van Jo Declerck ook een fotodoek aan te brengen.

De inhuldiging komt samen met het begin van het nieuwe wielerseizoen in Vlaanderen (Omloop Het Volk  - Kuurne).  In september wordt het Schottepleintje ongetwijfeld een attractie bij de de grote memoriamprijs Briek Schotte. Zijn eerste grote overwinning, het Kampioenschap van Vlaanderen 1941 te  Desselgem, was de aanleiding om de jaarlijkse Desselgemse wielerwedstrijd om te dopen tot de Grote Prijs Briek Schotte. Reeds meer dan 60 jaar wordt deze wedstrijd georganiseerd. Grote namen reden dankzij Briek Schotte en de inspanningen van de Desselgemse veloclub \"De Leiezonen\" door de Desselgemse straten.  (De eerste profoverwinning van Johan Museeuw, was de GP Briek Schotte \'88, verder zie e-gazette september). 

Het nieuwe kunstwerk kadert in de optie van het stadsbestuur om meer kunst te brengen in het straatbeeld. Briek Schotte is ereburger van Waregem en kreeg eerder dit jaar al een borstbeeld langs de Zuiderlaan in Waregem. Het nieuwe kunstwerk moet volgens burgemeester Yolande Dhondt het sluitstuk worden in Desselgem, dat zich een beetje verongelijkt voelde door de plaatsing van het borstbeeld, maar nu door het stadsbestuur ook volwaardig wordt erkend als Briek Schotte dorp. 

De gebruikte foto wordt een kunstwerk van de gerenommeerde beroepsfotograaf Stephan Vanfleteren, die enige tijd geleden het boek ‘Flandrien’ uitbracht met foto’s van Briek Schotte.  Zijn werk werd al met verschillende kunstprijzen bekroond in binnen- en buitenland. De gemeenteraad koos voor een frontaal beeld van een Briek Schotte op rijpere leeftijd. Het is het beeld van de noeste werker, de wroeter die Schotte was. De Stad gaat voor het fotodoek 4.100 Euro investeren.

We nemen hier nog een passende tekst over uit de uitnodiging van het stadsbestuur :

IJzeren Briek

Een volksjongen,

die met zijn gebeeldhouwde kop

blijft  ‘stoempen’,  aanvallen

en ‘nooit afgeven’,

over kasseien en in guur weer

twee ‘tubes’  over zijn schouders.

De Laatste der Flandriens.  

Zaterdag 25 februari 2006 nodigen de gouverneur, de gedeputeerden en de provinciegriffier van West-Vlaanderen ons uit op de opening van de tentoonstelling ‘Voorbij het zwart, selectie van de laureaten van de tweejaarlijkse Gaverprijs 1982-2004’. De tentoonstelling blijft gratis toegankelijk tot en met 23 april 2006 in BE-PART, platform voor actuele kunst, Westerlaan 17 te Waregem. Minder zichtbaar op de zwarte uitnodiging van de provincie zijn de logo’s van Cultuurcentrum De Schakel, de Cultuurraad Waregem en de Stad Waregem die partner zijn voor deze tentoonstelling.  De Gaverprijs is trouwens een organisatie van deze partners, die ook aan de basis liggen van het idee om een jubileumtentoonstelling in te richten. Volgens voorzitter Nico Vandenberge van de Cultuurraad moet de tentoonstelling de waarde tonen van de Gaverprijs, die met zijn winnaars een nationale en internationale faam geniet. De tentoonstelling moet de Gaverprijs ook een nieuwe elan bezorgen door nog meer interesse te wekken bij de hedendaagse jonge kunstenaars.

Het winnen van de Gaverprijs is vaak een springplank gebleken voor jonge kunstenaars. De Gaverprijs is een wedstrijd exclusief voorbehouden voor schilderkunst. Deze optie is nog altijd en volledig verantwoord vanuit de (internationale) actualiteit van het medium van penseel en doek. Het volstaat hier te verwijzen naar de recente neoromantische heropleving van de schilderkunst in Duitsland, naar tentoonstellingen als ‘The Triumph of Painting’ in de Britse Saatchi Gallery, of naar de recente publicatie van Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen dat haar volledig december05/januari06-nummer wijdt aan de schilderkunst in Vlaanderen vanaf 1980. De Gaverprijs wil mensen onderscheiden en stimuleren die professioneel met schilderkunst bezig zijn, zij het tijdens een (hogere) opleiding, een postgraduaat of tijdens de moeilijke overgangsperiode tussen opleiding en onafhankelijke, individuele kunstenaarspraktijk.

De tentoonstelling toont actueel werk van laureaten. Curator Veerle Van Durme selecteerde werk van Karin Borghouts (2de prijs ed. 1988), Hans Bruyneel (laureaat ed. 1990), Christophe Denys (3^de prijs ed. 2002), Stief Desmet (laureaat ed. 2004), Wendy Morris (2^de prijs ed. 2000), Reniere&Depla (laureaat ed. 1982), Lique Schoot (3^de prijs 2004), Bart Vandevijvere (laureaat ed. 1986) en Katleen Vermeir (laureaat ed. 2000, 2^de prijs ed. 1995).

Na hun waardering als laureaat, 2^de of 3^de prijs in de Gaverprijs, volgden ze nog binnenlandse en buitenlandse opleidingen en gingen hun eigen weg in de kunst. Karin Borghouts toont ons kleurenfoto’s, die met uiterste technische precisie gerealiseerd zijn. Ooit zal het totale werk van Hans Bruyneel de schilderachtige weergave van een tijdsperiode zijn. Hij maakt ook grote werken , ingedeeld in fragmenten.  Christophe Denys schildert landschappen, maar tast hierbij de grenzen af tussen een concrete representatie en een zuiver abstracte vormentaal, tussen tonen en verbergen.  Stief Desmet laat ons meegenieten van heldere, ongecompliceerde, figuratieve beelden, waarbij de nodige dosis humor zelden ontbreekt. Hij maakt ook video’s en ruimtelijke werken.  Wendy Morris uit Deerlijk produceert sinds een drietal jaar getekende films, na jarenlang uitsluitend met verf en potlood gewerkt te hebben. Paul Reniere vormt sinds 1997 een kunstenaarskoppel met Martine Depla. Ze maken naast tekeningen en schilderijen ook videowerk en ruimtelijke installaties. Lique Schoot uit Arnhem schildert uitsluitend zichzelf en maakt foto-dagboeken. Bart Vandevijvere onderzoekt sinds een tiental jaren de wisselwerking tussen muziek en plastische kunsten. Bij Kathleen Vermeir is de relatie met tijd en ruimte de rode draad doorheen haar werk, in video-schilderijen.

Vrijdag  24 februari staat in Cultuurcentrum De Schakel een concert op het programma, dat doet terugdenken aan de gouden dagen van vzw Kluisterklaar en het Muziek- en Theatercentrum De Hoop van Jan De Cock.  Het optreden “Tijdloos” is een hommage aan Bram Vermeulen, gebracht door zijn dochter Katarina Vermeulen en gastzanger Sioen. Samen met zijn oud muzikanten bieden ze een unieke kans om nogmaals te genieten van zijn onvergetelijke songs.

Bram Vermeulen was hier in totaal zo’n 17 keer te gast met 14 verschillende voorstellingen bij vzw Kluisterklaar in Oostrozebeke, later in cultuurtempel De Hoop of in Cultuurcentrum De Schakel. Het optreden is het slot van een trilogie, die als souvenir van of ode aan het teleurgegane kunstencentrum avant-la-lettre De Hoop van Jan De Cock. In mei 2005 hadden we met de Erfgoeddag reeds de indrukwekkende tentoonstelling ‘Hoop voor De Hoop’ en bij de aanvang van dit theaterseizoen stond Freek de Jonge met Band op de planken van de Schakelschouwburg met ‘Cordon Sanitaire’.

Bram Vermeulen (57 j), Nederlands cabaretier en schrijver van Nederlandstalige liederen, overleed op 4 september 2004. Samen met zijn partner Freek De Jonge veroverde hij indertijd Vlaanderen met Neerlands Hoop. Hun vernieuwende en soms kritische cabaretvorm en de indringende songs van Bram schopten het cabaret en het Nederlands lied flink vooruit. In 1972 bracht Jan De Cock Neerlands Hoop voor het eerst naar Vlaanderen, in Oostrozebeke. In 1974 stonden ze dank zij hem reeds op het podium van het toen nog piepjonge Cultuurcentrum te Waregem.

Na de split met Freek De Jonge in 1979 veroverde Bram Vermeulen Vlaanderen met zijn chansons en hij was praktisch met al zijn voorstellingen te gast in Waregem. Op 8 februari 2003, n.a.v. het concert ‘De Verzameling’, zijn laatste optreden in het Cultuurcentrum, schreef Bram het volgende in het Gouden Boek van De Schakel:

Wellicht later ... zullen we weten dat hier in Waregem de twee slotcoupletten van mijn lied “Mijn tijd” werden geschreven. Ze gaan (voorlopig) als volgt:

            “De tijd leert dat ik zal sterven

Ik zal sterven als iedereen

alleen mijn naam zal ik achterlaten

geschreven op een steen

De tijd komt dat ik wéér zal leven

Ik zal leven als nooit voorheen

dansen zal ik, vechten en vliegen

huilen zal ik, lachen en praten

ik zal alles doen wat ik na heb gelaten

en dan hoef ik hier nooit meer heen”

Dank voor de inspiratie goed, oud Waregem

BV.

Het Gouden Boek van De Schakel met deze haast profetische woorden gaat cultuurfunctionaris Guy Opsomer vrijdag graag voorleggen aan zijn dochter Katarina en de muzikanten. Naar aanleiding van deze Hommage presenteert CC De Schakel aan het publiek en de artiesten een map met unieke souvenirs van deze 30-jarige culturele kruistocht, met unieke persknipsels en schrijfsels uit de Gouden Boeken van De Schakel.

Reeds op 9 januari 1972 bracht Jan De Cock Neerlands Hoop in Bange Dagen op de planken in zaal Concordia in Oostrozebeke. Vier maanden later kwamen ze al terug met hetzelfde programma ‘Neerlands Hoop in Panama’. Op 1 maart 1974 opende liedjeskafee De Hoop in de Stationsstraat in Waregem en Neerlands Hoop was daarbij op zaterdag 2 maart te gast met een eerste optreden in Cultuurcentrum De Schakel, toen nog door Kluisterklaar in samenwerking met  de Jonggezinnenactie. 

Het Waregemse publiek kon Bram Vermeulen aan het werk zien met Neerlands Hoop in Panama (1972), Frituur (1973), Express (1974), Kannibaal (1976), Interieur (1977) en Code 1979). Vanaf 1980 bracht Bram Vermeulen  eigen cabaretvoorstellingen met titels als De Toekomst (1980), Het Leven (1984), Grond (1985), Vriend en Vijand (1991), Toeters en Bellen (1992), Achter mijn ogen (1994), De Beuk erin (2000) en De Verzameling (2003).

De stem van gastzanger Frederik Sioen wordt beschreven als ‘a voice twice his age’. De  25-jarige Gentse pianist wordt aanzien als één van de meest veelbelovende sterren aan het Vlaamse singer-songwriter-firmament. Hij is een bezield zanger met een scherpe, vaak kreunende stem die helemaal opgaat in hetgeen hij te vertellen heeft.  We noemden ook al Katarina Vermeulen (zang). De andere muzikanten zijn Ernst Janz (piano, accordeon), Koen De Cauter (sopraansax, gitaar), Pierre Van Duyl (accordeon, zang), Peter Wassenaar (bas) en Roy Bakker (percussie). 

Op "Mardi Gras", dinsdag 28 februari 2006, ziet in Kuurne de ‘Confrérie van het Ezelskruiske’ het levenslicht. De Confrérie wordt opgericht naar aanleiding van 30 jaar ‘Orde van de Ezel’ te Kuurne.  De nieuwe instelling heeft enerzijds tot doel een grotere bekendheid te geven aan de gemeente Kuurne en anderzijds een stijlvolle relatieband te scheppen met personen die de Orde van de Ezel genegen zijn.  

Het presidium van de nieuwe Confrérie bestaat uit 8 leden van de Orde van de Ezel en staat onder leiding van de president Luc Leleu. Deze nieuwe vereniging is dus ontstaan uit de ‘Orde van de Ezel’ en zal daar zeer nauwe banden blijven mee hebben. De ‘Orde van de Ezel’  heeft tot doel te ijveren om de naam en de faam van de gemeente Kuurne zowel op cultureel als op folkloristisch gebied bekendheid te geven in binnen- en buitenland. De Orde wil de eigenheid van de Kuurnse bevolking bewaren en stimuleren. De vereniging is samengesteld uit maximum 23 leden (members) en een onbepaald aantal ere-leden (members-emeritus).

Op dinsdag 28 februari 2006 om 10u30 worden tijdens een plechtigheid op het gemeentehuis de eerste confraters van de Confrérie plechtig aangesteld. De aanstelling gebeurt op een echt Kuurnse wijze. Daarvoor wordt de legende van het ‘assekruisje’ op een ludieke manier bovengehaald.  Bij de eerste zeven confraters vinden we ook Yolande Dhondt, burgemeester van Waregem. Wellicht speelde hier ook de band als Paardengemeente mee. Gans het gebeuren kadert dan ook in het gebeuren op de renbaan met de paardenrennen “MARDI GRAS’ MEETING.

De zeven gehuldigden zijn :

Paul Breyne, Gouverneur van West-Vlaanderen.

Yolande D'Hondt, Burgemeester van Waregem.

Yvan Delaere, Burgemeester van Pittem.

Dokter Albert Bonte, Voorzitter paarderennen Sterrebeek.

De Heer Walter Vermeulen, Voorzitter drafrennen Kuurne.

De Heer Stefaan Vermeersch, Provinciaal voorzitter VKW West-Vlaanderen

Serge Huyghe, Provinciaal secretaris VKW West-Vlaanderen.

Gisterenavond 21 februari 2006 werd het nieuwe Vredegerecht in de Stationsstraat officieel geopend. Dit gebeurde door burgemeester Yolande Dhondt, vrederechter Paul Raepsaet en vertegenwoordigers van de Vice-Eerste Ministers Onckelinx van Justitie en Reynders van Financiën, bevoegd door de parastatale Regie der Gebouwen. Dat waren ook de vier sprekers bij de opening in de zittingzaal van het Vredegerecht. Bij deze gelegenheid werd ook de inhuldigingsplaat onthuld, die moet herinneren aan dit historisch gebeuren. De zittingzaal was eigenlijk al te klein om alle aanwezigen een comfortabel plaatsje te geven, maar voor de receptie werd uitgeweken naar de raadszaal van het stadhuis.

Naast de datum van deze officiële opening op 21 februari 2006 geven we ook graag enkele andere historische data in verband met het Vredegerecht in Waregem. Het Vredegerecht van het kanton Waregem werd opgericht bij wet van 25 maart 1999 bij de hervorming van de gerechtelijke kantons. Voordien viel het grondgebied van Waregem onder de territoriale bevoegdheid van het vredegerecht van het kanton Harelbeke. Het kanton Waregem is de opvolger van het kanton  Oostrozebeke, dat bij dezelfde wet werd afgeschaft.

Onder de territoriale bevoegdheid van het kanton Waregem valt het grondgebied van de gemeenten Oostrozebeke, Dentergem, Wielsbeke en Waregem of ongeveer 60.000 inwoners. De zetel van het vredegericht is tot vorig jaar blijven functioneren in Oostrozebeke, omdat de kantonhoofdplaats tot dan geen geschikte huisvesting kon bieden. De zetel werd bij Koninklijk Besluit van 13 juli 2005 definitief overgebracht naar Waregem. Vanaf 1 oktober 2005 is het Vredegerecht tenslotte gevestigd in het nieuwe gebouw. De stad Waregem heeft daarvoor de voormalige kantoren van Gaselwest-Electrabel aangekocht en grondig verbouwd volgens het behoefteprogramma van de FOD Justitie, en dit in nauw overleg met en onder begeleiding van de Regie der Gebouwen.

Burgemeester Yolande Dhondt  was fier als jongste stad van West-Vlaanderen nu ook eindelijk zijn Vredegerecht te kunnen openen. Waregem heeft daar heel lang op moeten wachten. Twee eeuwen geleden werd het Waregem al beloofd, maar toen stak de “Stomme van Portici” daar een stokje voor.  Het huidige dossier kende zijn voorbereiding in 1998 met een gunstig gevolg met de hervorming van de kantons in maart 1999. Na omzwervingen koos het stadsbestuur tenslotte voor het oude bureelgebouw van Gaselwest. In het kader van de stadskernvernieuwing op den Olm werd ook een verbinding gemaakt naar de Stationsstraat en hierbij werd de klemtoon gelegd op de zwakke weggebruikers en groenvoorziening . 

Het Vredegerecht is het eerste project waarbij de stad werkte met de Vlaamse Bouwmeesters. Het resultaat kan een type voorbeeld worden genoemd van geslaagde herbestemming van een oud complex. Het complex biedt zowel een esthetisch verantwoord als adequate behuizing, waarin in optimale omstandigheden aan rechtspraak kan worden gedaan. Het oude dienstgebouw van Gaselwest was een “bureau voor u”, waar de mensen werden geholpen met hun kleine en grote energieproblemen. Het is de bedoeling dat ook in dit nieuwe Vredegerecht de burgers zouden terechtkunnen met hun kleine en grote problemen. De burgemeester sprak tenslotte de hoop uit dat de rechtzoekenden hier de weg vinden naar ‘vrouwe justicia’. 

Een heel tevreden Paul Raepsaet, vrederechter van het kanton Waregem, noemde het nieuwe Vredegerecht “waarschijnlijk het mooiste vredegerecht van Vlaanderen en misschien wel van heel het land”. Hij was dankbaar voor de gemeente Oostrozebeke, die decennialang de gastvrouw is geweest van het vredegerecht van het kanton Oostrozebeke, de voorganger van het nieuwe gerechtelijke kanton. De Stad Waregem dankte hij voor het kiezen, het laten uitvoeren en begeleiden van het bijzonder geslaagd project. Dank was er ook voor de heer Soens van de Regie der Gebouwen, mevrouw Deraeve van het ministerie van Justitie en tenslotte ook mevrouw de hoofdgriffier en de leden van de griffie voor de vlotte overgang van de oude naar de nieuwe locatie.

Waregem krijgt een instelling, die ouder is dan ons land en zijn roemruchte grondwet. Het vredegerecht is namelijk een creatie van de eerste jaren na de Franse revolutie en zou zelfs geïnspireerd zijn door Voltaire. Die haalde op zijn beurt waarschijnlijk de mosterd in de Stad  Leiden in Nederland, waar de instelling van de vredemakers bestond, waar men een geschil kon voorleggen met het oog op een schikking.  In de buurlanden zijn intussen de vredegerechten al lang afgeschaft, maar bij ons zijn ze blijven bestaan.

Ook hier was er druk vanwege degenen die dromen van een mammoetrechtbank, waarin alle geledingen van het rechtssysteem zijn opgenomen. Er zijn door de eeuwen heen wel heel wat bevoegdheden van de vrederechters veranderd, maar de essentie is gebleven. Het vredegerecht is een laagdrempelige rechtbank, die dicht bij de mensen staat, met een vlotte en efficiënte afhandeling van de juridische geschillen en met de mogelijkheid om een zaak in verzoening te laten behandelen, kosteloos zonder procedure maar op een eenvoudig verzoek van de partijen.  Om die redenen heeft het vredegerecht zijn bijzonder nut al heel lang bewezen. Die belangrijke kenmerken komen volgens vrederechter Raepsaet eveneens goed tot uiting in de open en luchtige architectuur van het gerechtsgebouw in Waregem. Hij is ervan overtuigd dat de investering ongetwijfeld ten goede zal komen aan de bevolking van Waregem en van het volledige kanton.

We ontvingen naar aanleiding van de officiële opening van het Vredegerecht in de Stationsstraat 127 in Waregem een voorstelling van het gebouw van de federale Regie der Gebouwen. De stad Waregem verwierf hiervoor de voormalige kantoren van Gaselwest en verbouwde het kantorencomplex grondig volgens het behoefteprogramma van de Federale Overheidsdienst Justitie. Dit gebeurde in nauw overleg met en onder begeleiding van deze Regie der Gebouwen.

De Stad Waregem gaf opdracht aan het architectenbureau Buro II uit Roeselare (in de federale tekst is het nog Roeselaere) voor de belangrijke verbouwingen aan het pand in de Stationsstraat. Het gelijkvloers met tuin werd het nieuwe Vredegerecht. De verdiepingen kregen een woon- en archieffunctie. In overleg met de gebruikers (Justitie) werd gekozen voor een zo transparant mogelijk concept, een ‘open huis’. Volledig in de lijn van deze filosofie werd van de verbouwing gebruik gemaakt om een publieke doorsteek te maken naar een achterliggende woonwijk aan de Olmstraat (in de tekst Olmenstraat).

De griffie aan de inkom aan de straatzijde zorgt voor het onthaal. Ze sluit onmiddellijk aan op het levend ‘rollend’ archief, op een koffiehoek en op een directe interne verbinding naar het dood archief op de verdieping.  De hoofdgriffier heeft een afzonderlijk kantoor, gelegen tussen de griffie en het kantoor van de vrederechter. Twee patio’s zorgen voor natuurlijk licht en een serene werksfeer. De werkplek van de vrederechter sluit aan bij die van de hoofdgriffier. Het lokaal voor de advocaten kan  zonodig ook gebruikt worden als algemene vergaderzaal of als een spreeklokaal waar de vrederechter mensen ontmoet die hij niet kan ontvangen in zijn kantoor. Het is dus een polyvalente ruimte.

Naast daglicht bieden de drie binnenruimten ook privacy: bij middel van screens op de glasgevels wordt het contact met de buitenwereld gefilterd. De vrederechter en de hoofdgriffier zien fietsers en voetgangers voorbijkomen, zonder door inkijk gestoord te worden. Toch is er voldoende licht en directe ventilatie.

De zittingzaal bevindt zich volledig achteraan, aansluitend op een afzonderlijke buitenruimte. Ze is interne bereikbaar via twee circulatiecircuits, een voor het personeel en een voor de bezoekers. De wachtruimte werd niet als een afzonderlijk lokaal ontworpen, maar doet deels dienst als onthaal en deels als verbindingsruimte naar de zittingzaal.

Het gebouw heeft een afzonderlijke toegang met trap en lift naar de verdiepingen. Op de eerste verdieping wordt ruimte voorzien voor het dood archief en voor de stadsdienst. Deze verdieping werd casco opgeleverd. Ze kan in de toekomst vrij ingericht worden. De tweede verdieping blijft zoals voorheen voorzien voor bewoning, eventueel in duplex met de zolder.

Ondanks het gebruik van grote glasvlakken is het gebouw vrij introvert voor zijn gebruikers. De nauwe samenwerking met deze gebruikers gedurende de ontwerp- en bouwproces heeft er toe geleid dat zeer specifiek kon worden ingespeeld op diverse aspecten. Dit resulteerde o.a. in doordachte oplossingen voor de interne circulatie, de geveluitwerking, het materiaalgebruik in het algemeen en het aanwenden van de binnentuinen.  Ook de uitwerking van het interieur (behalve de griffie) ligt in de lijn van de conceptuele keuzes en uitgangspunten.

Hoewel het om een verbouwing in een drukke stadsstraat gaat, geeft het gedoseerd gebruik van kleine patio’s aan het project een transparant en niet alledaags voorkomen. Het project geeft het nieuwe vredegerecht een zekere standing en discretie, maar plaatst het toch bewust in een context waar het thuishoort, onder de mensen…

De dienst wordt er verzekerd door één vrederechter die, indien nodig, beroep kan doen op 6 plaatsvervangende rechters. De griffie is samengesteld uit één hoofdgriffier, één griffier, één adjunct-griffier en één beambte.  De griffie is elke werkdag van 8.30 u. tot 12.30 u. en van 13.30 u. tot 16 u. voor het publiek toegankelijk. Er zijn zitdagen op maandagnamiddag, dinsdagvoormiddag en donderdagnamiddag. 

Universiteit Vrije Tijd

Het is een traditie geworden dat het Davidsfonds i.s.m. met Universiteit Vrije Tijd Leuven ook een cursusreeks organiseert in Waregem. Dit jaar is het onderwerp de “Veranderde normen en waarden in Europa en Vlaanderen”.  De cursus vijf opeenvolgende maandagavonden loopt van 20 februari tot 27 maart 2006 telkens van 14 tot 16 u. en docent is Prof. Jan Kerkhofs.  De cursus gaat door in het Cultuurcentrum De Schakel.

Normen en waarden zijn van alle tijden. Als Plato en Aristoteles schreven over ideeën en deugden, hadden ze het eigenlijk over wat wij nu waarden noemen. Maar hoe zit het eigenlijk met deze waarden? Denkt de Vlaming anders over waarden dan elders in Europa of Amerika?

Elke mens stelt voor zichzelf en voor de maatschappij bepaalde waarden voorop.  Jan Kerkhofs startte het Europees Waarden-onderzoek over de opvattingen van verschillende generaties in Europa en Noord-Amerika. Aan de hand van deze gegevens probeert hij trends te ontdekken en te interpreteren. Nu velen spreken over een crisis van de waarden, bieden zijn inzichten een nieuw houvast.

Prof. Jan Kerkhofs (°1924) is jezuïet. Hij studeerde filosofie en theologie en is doctor in de sociologie. Hij doceerde aan de faculteit Godgeleerdheid van de K.U. Leuven, was secretaris-generaal van Pro Mundi Vita en stichter van het “Europees en Noord-Amerikaans Waardenonderzoek”.  Het onderwerp wordt in vijf beurten behandeld. Deelname aan de cursus kost 50 Euro (45 Euro voor DF-leden) en het cursusboek is inbegrepen in de prijs.

Moderne gebouwen en bouwmeesters

Woensdag 22 februari om 20 u. organiseert het Davidsfonds-Waregem een voordracht over “Moderne gebouwen en hun bouwmeesters”.  Deze gaat door in cultuurcentrum De Schakel.  Gilbert Vandekerkhove gaat hierin dieper in op de hedendaagse architectuur, die sinds het begin van de jaren ’80 van vorige eeuw een ongekende creatieve opleving beleeft. Door technische verworvenheden zoals computer aided design en door andere inzichten in de samenleving en de architectuur zijn veel nieuwe richtingen ontstaan. Frank O. Gehry,  Zaha Hadid, Rem Koolhaas, Mario Botta (foto kathedraal Evry Fr.), Tadao Ando en anderen zijn de hedendaagse toonaangevende architecten. Zowel in Azië, Europa als Amerika, overal wordt naar nieuwe vormen gezocht. In de voordracht worden de indrukwekkende resultaten daarvan aanschouwelijk naar voren gebracht.

Nacht van Geschiedenis

Dinsdag 21 maart om 20 u. neemt DF-Waregem ook deel aan de Nacht van de Geschiedenis, dit met een bezoek aan het nieuwe Vredegerecht van Waregem. Na de rondleiding is er een lezing door André Deceuninck. De ‘nacht’ is een co-productie met de Geschied- en Heemkundige Kring “De Gaverstreke”.  Deelnamekost bedraagt hier 3 Euro (2 Euro voor DF-leden).   

Voor informatie Oscar Verstraete, 056-60.33.49  ,   oscar.verstraete@skynet.be

We beloofden verder in te gaan op de bevolkingsevolutie van vorig jaar. Bij wie kunnen we daarvoor beter terecht dan bij Chris Vandenbroeke, professor demografie en geschiedenis. De huidige tendens met het onrustbarend stijgend negatief migratiesaldo (in 2005 al –171 inwoners) voorspelt volgens hem weinig goeds. Als reden ziet hij het uitwijken van nogal wat jonge gezinnen, omdat de gronden en de huizen hier veel te duur geprijsd zijn. Ook inzake tewerkstellingskansen heeft Waregem zijn aantrekkelijkheid verloren. Hij vreest dat als het stadsbestuur niet dringend ingrijpt met een actief en sociaal woonbeleid, Waregen over een tiental jaar zonder meer het etiket ‘slaapstad’ krijgt opgespeld.

Pakweg vijftien jaar geleden waren de verwachtingen nog bijzonder hoopgevend. Dat blijkt alvast uit de vroegere OCMW-studie “Bevolkingsprognose Waregem 1991-2006” van Leen Rosseel en P. Quathoven.  Toen kon voor 2005 nog een groeicijfer vooropgesteld worden naar 37.000 tot 38.000 inwoners. Prof. Vandenbroeke ziet ons nu zelfs het cijfer 36.000 niet meer halen.  Nochtans kende Waregem vorig jaar nog een goede natuurlijke groei (+104), wat trouwens nog beter is dan de algemene tendens voor gans Vlaanderen. Voor Waregem was dat zelfs het beste resultaat sedert de eeuwwisseling en een stuk beter dan vorig jaar, wanneer dat overschot slechts 10 eenheden bedroeg.

Een dreiging voor de toekomst is zeker het negatief migratiesaldo, dat zich vanaf 2005 duidelijk aftekent We moeten oppassen dat Waregem, door het verlies aan dynamiek en het proces van ontgroening,  geen uitgesproken stad wordt van forse ‘midlifers’ en senioren. Dat wordt nog in de hand gewerkt door de gevoerde bouwpolitiek die vrijspel geeft aan de immo-sector,  die met hun overaanbod aan recent gebouwde (of nog te bouwen) appartementen inspeelt op kapitaalkrachtigen van ietwat gevorderde leeftijd.

Het werkt in de hand dat de gemiddelde Waregemnaar nog sterker verouderd dan de gemiddelde Vlaming, waarvan het verouderingsproces al stijgt met een trimester per jaar.  De gemiddelde Waregemnaar konden we in 1990 nog op 34,1 jaar  situeren. Momenteel is dit al opgelopen tot 40,8 jaar en binnen nog eens tien jaar mogen we de gemiddelde Waregemnaar op 44,4 jaar verwachten.  Dan zal Waregem nagenoeg evenveel ‘passieven’ (kinderen en senioren) als ‘actieven’ tellen. Het aantal zestig-plussers zal in vergelijking met 1990 met maar liefst 68 % zijn toegenomen en het aantal  tachtig-plussers zal tegen 2020 bijna zijn verdubbeld,  steeds in vergelijking met 1990.

Prof. Vandenbroeke hoopt dat het beleid de nodige conclusies trekt uit de cijfers. Dat lijkt voorlopig niet het geval als we zien dat het aantal OCMW-bedden wordt afgebouwd bij de verhuis van het Ware Heem naar het nieuwe rustoord. Er blijft een zwaar onderaanbod van opvangmogelijkheden en zelfs met de beperkte,  geplande uitbreidingsmogelijkheden wacht een chronisch tekort van zo’n dertig procent.

Prof. Vandenbroeke concludeert dat het beleid maatregelen moet nemen om jonge gezinnen binnen de stadsgrenzen te houden en een halt toeroepen aan de huis-, grond- en huurprijzen.  Dat kan door actiever tussen te komen in het grond- en woonbeleid.  Belangrijk blijft ook het aantrekken van ondernemers, die men ‘soigneert’ in plaats van ‘ambeteert’, al heeft het stadsbestuur op dit vlak wel enkele positieve initiatieven lopen.      

We ontvingen i.v.m. hetzelfde thema enige tijd geleden ook een nota van het ervaren gemeenteraadslid Freddy François. Zijn voorstel houdt in dat de stad de regisseur moet worden van het woonbeleid i n Waregem. De in 1971 opgerichte Regie voor Grond- en Huisvestingsbeleid, die toch niet meer werkt,  kan daarbij best worden afgeschaft. Als vervanging stelt hij voor om in de schoot van de gemeenteraad een Autonoom Gemeentebedrijf  “Stadsontwikkeling Waregem” op te richten. Dat stadsontwikkelingsbedrijf zou een structurele oplossing kunnen bieden voor projecten als de site Sofinal in de Molenstraat/Westerlaan,  het Ware Heem en nieuwe woonprojecten elders. Deze kunnen dan in samenwerking met sociale bouwmaatschappijen,  privé-projectontwikkelaars of op een andere manier gerealiseerd met als bijkomende troef de mogelijkheid om bij investeringen 21 % BTW te recupereren en de stad als regisseur de visie bepaalt. 

Naar aanleiding van de viering van het gouden jubileum van de Don Boscoschool op de Biest tijdens het weekeind van 24-26 februari 2006 gaan we hier even dieper in op de historiek van de school. Het is duidelijk dat de Don Boscoschool  gedurende die halve eeuw vele watertjes heeft doorzwommen. Het was onder impuls van E.H. Deken Verzele dat in juli 1955 het startschot werd gegeven voor de bouw van de school op de Biest. De bouworde leverde de manschappen, die het werk tot een goed einde moesten brengen.

Groot was de ontgoocheling van de zusters Lydiana en Vianney(°02-09-1922), die in augustus van het  klooster in Moorsele naar de Biest werden gestuurd om het schooljaar te starten. Er was nog geen school te zien, alleen bouwwerken. Heel wat Biestenaars staan dan klaar om bij te springen. Zij zorgen ervoor dat zuster Vianney met haar graadklas van 27 leerlingen een onderkomen krijgt in de oude houten garage bij de bloemist “Florex” Jerome Depaepe.  De ‘school’ moest zich behelpen met enkele oude banken in de garage voor de leerlingen en buiten de garage het bord op een ezel en de lessenaar voor de Zuster-onderwijzeres. ’s Avonds werden deze ‘spullen’ binnen gezet, om s’anderendaags weer buiten te zetten. In oktober kon ook Zuster Lydiana starten met haar kleuterklas van 44 kleuters.

In 1958 kreeg de school de benaming Don Boscoschool, genoemd naar de kindervriend die heel verdienstelijk was op het vlak van onderwijs. Door het stijgend leerlingenaantal barstte het schooltje dan figuurlijk uit haar voegen en werd een bovenverdieping met drie klaslokalen bijgebouwd. Zuster Marie-Claire (°06-04-1931) kwam dan in de plaats van Zuster Lydiana, die terug werd geroepen naar de school in Moorsele. In 1959 wordt de Don Boscoschool een volwaardige basisschool met Zuster Vianney als schoolhoofd met klas en de aanwerving van lekenleerkrachten.

In 1965 was de school opnieuw aan uitbreiding. Er worden twee klaslokalen bijgebouwd in de lengte. In de schoolgebouwen wordt ook de zondagmis opgedragen voor de mensen in de wijk tot de Biest zijn eigen St. Jozefskerk zou krijgen naast het schoolgebouw. Op 1 mei 1966  werd daarvoor de eerste steen gelegd en de kerk wordt met kerstavond 24 december 1966 ingewijd. De eerste pastoor van de parochie was Romain Devriese. Eind dit jaar mogen we dus een officiële viering verwachten van het 40-jarig jubileum van de St.-Jozefsparochie. 

De school bleef groeien en in 1970 werden opnieuw twee klasgebouwen aangebouwd met een trapzaal. In 1979 kwamen er nog eens drie nieuwe kleuterklassen en modern sanitair bij. Ondertussen was de school in 1976 gefuseerd met de meisjesschool van Nieuwenhove en werd zuster Teresita schoolhoofd van beide vestigingen. De derde graad werd gesplitst met Zuster Vianney als klastitularis van het zesde leerjaar. In 1987 volgde een nieuwe herschikking en wordt de Don Boscoschool op de Biest een hoofdschool in een nieuwe fusie met de St.-Lutgardisschool op de Jager. De nieuwe directeur was Walter Deruyk.

In 1990 telde de Don Boscoschool 52 kleuters en 180 lagere schoolkinderen. De huidige directeur Eddy Nuyttens, die voordien les gaf op Zonneburcht, volgde in 1999 Walter Deruyck op toen deze op pensioen ging.  Momenteel telt de Don Boscoschool 72 kleuters en 159 lagere schoolkinderen. Naast de directeur telt de school nog 21 leerkrachten, 2 administratieve medewerkers, één poetsvrouw en twee mensen vanuit de PWA-dienst (middag-hulp). De hulp van E.Zr. Vianney en E.Zr. Marie-Claire wordt daarbij niet vergeten, alsook Griet en Hilde van de opvang.  Deze staan klaar om de Don Boscoschool verder te begeleiden naar een mooie toekomst.

De school werkt momenteel vooral aan het optimaliseren van een brede persoonlijkheidsontwikkeling bij de kinderen. Het werken met ‘de drie H’s (Hart-Hoofd-Handen) staat daarbij centraal. Het ‘Hart’ staat daarbij op de eerste plaats. Door het positieve te benadrukken moet het zelfvertrouwen en het gevoel van eigenwaarde in ieder kind kunnen groeien om later als ‘voldoende gewapend’ door het leven te gaan. Het werken aan het leergebiedoverschijdend thema  “sociale vaardigheden” moet daarbij helpen. Het ‘Hoofd’ is er voor taal, wiskunde en wereldoriëntatie volgens de nieuwste inzichten en het ontwikkelen van de computervaartdigheden.  De ‘Handen’ zijn er op cultureel en sportief vlak… 

Op de Biest zijn ze aan een waar jubileumjaar begonnen. De Don Boscoschool viert er haar 50-jarig jubileum, maar er kan ook gevierd worden voor 40 jaar St-Jozefsparochie en 25 jaar Stedelijk ontmoetingscentrum Biest “de roose”. Een belangrijk feestweekeind wordt alvast aangekondigd voor 24, 25 en 26 februari 2006. Het worden hoogdagen voor de school en het was ook schooldirecteur Eddy Nuyttens, die ons het uitgebreid programma voorstelde. Attractie wordt zeker het leraarstoneel met echte leraars in de ‘echte’ leraarskamer, dat wordt opgevoerd zaterdag 25 februari om 19 u. en ’s anderendaags om 17.30 u. in de kerk van de Biest.

Het zijn alle kinderen van de Don Boscoschool, die het feestweekeind op vrijdagavond 24 februari om 19 u. zullen openen. Ze zijn al gans het schooljaar aan het werken rond het thema “alle kleuren van de regenboog” en de apotheose valt bij de opening van het feestweekeind met een  twee-uur-durend spektakel in de St.Jozefskerk.  De leerlingen van 1^ste kleuterklas tot en met 6^e leerjaar brengen een totaalspektakel van zang, dans en dramatiek. 

Daarbij staat de regenboog centraal. Iedere kleur heeft zijn lied, zijn betekenis, zijn dans. Toch staan de jonge acteurs bij de start voor het probleem dat alle kleuren op de vooravond van het grote feest van 50 jaar Don Boscoschool nog worden gestolen.  De school heeft het theatergezelschap “Wiebe” gevraagd om het muzisch project te ondersteunen. Het 6^e leerjaar zijn de wiebekinderen en zullen samen met tekstschrijver Willy Verheyde en componist Bert Appermont het hele gebeuren op het toneel aan elkaar rijgen.

Naar aanleiding van het 50-jarig bestaan wordt het toneelstuk ‘ De Leraarskamer’ van Liliane Wouters opgevoerd.  Het stuk werd herwerkt en aangepast aan herkenbare situaties binnen de geschiedenis van de school. Het gaat in elk geval over de alledaagse gesprekken van leraars onder elkaar in de leraarskamer. Er zijn elf taferelen met start in september en het laatste tafereel speelt zich af op 30 juni. Regisseur Francis Verhaeghe is met deze opvoering bij de gouden verjaardag van de Don Boscoschool meteen ook aan zijn 25^e regie.  Proficiat!

Zes leraars, voor de gelegenheid hier vier vrouwen en twee mannen, praten niet alleen over school, maar elk personage legt ook een stukje van zijn privé-leven bloot. Het is een bewuste keuze geweest van de collega’s dat elke leraar in de leraarskamer aan een andere klas lesgeeft dan in de werkelijkheid. Zo komt er tijdelijk ook een nieuwe directrice en wordt de huidige directeur … ja, dat hebben ze ons niet toevertrouwd.  Gaan kijken dus naar één van de twee opvoeringen in de St.Jozefskerk!

 Na de voorstellingen vrijdag, zaterdag en zondag kan een drankje en een hapje genuttigd worden in het Stedelijk Ontmoetingscentrum. Zondag 26 februari is ‘de roose’ ook de trefplaats voor de receptie na het academische gedeelte in de Sint-Jozefskerk. Die zitting heeft plaats in de kerk, aansluitend op de mooie dankviering van 9.30 u. De eucharistieviering wordt trouwens opgeluisterd door het kinderkoor en –orkest van het de Don Boscoschool o.l.v. van juf Sylvie.

De Waregemse Cultuurraad bekroont traditioneel op haar FEEST VAN DE CULTUURRAAD jubilerende verenigingen en verdienstelijke personen die op een bijzondere manier kleur en uitstraling geven aan het cultuurleven. Dit huldefeest gaat door op zaterdag 4 maart 2006 om 20 uur in de schouwburg van Cultuurcentrum De Schakel. Voor de 27ste keer worden op het Feest van de Cultuurraad cultureel verdienstelijke personen en jubilerende verenigingen gehuldigd. Enkele muzikale intermezzi van het Bevers Harmonieorkest, de Sint-Gregoriuszanggilde en de ‘Kriegelklas’ van de stedelijke basisschool Desselgem geven de huldiging een feestelijk tintje.  De toegang is gratis. Na afloop krijg je een receptie aangeboden.

Het feestelijk tintje was de uitdrukkelijke wens van het toenmalig bestuur van de Cultuurraad, waar ondergetekende trouwens ook actief bij was. We stonden dus mee aan de oorsprong van het intiatief en kunnen met u mee vaststellen dat het oude recept nog altijd niets aan glans heeft verloren. Ieder bestuurslid met op kop voorzitter Nico Vandenberghe was gewonnen voor een jaarlijkse culturele hulde. Als we het ons nog allemaal goed herinneren, kwam het ‘feest’-voorstel van Herman Van Houcke uit Desselgem. Die enigszins ongedwongen sfeer met een feestelijke tintje, moest de hulde van de cultureel verdienstelijken ook onderscheiden van de toen al tradionele jaarlijkse sporthulde. Een moeilijke bevalling was ook de selectie, wat soms resulteert in een magere oogst zoals vorig jaar en een rijke oogst, zoals dit jaar zeker het geval is.

Gehuldigden voor het 27^e Feest van de Cultuurraad zijn:
 

Verdienstelijke personen:

- Geert Opsomer: ‘Grand Prix’ Biënnale Hedendaagse Grafische Kunst (Novosibirsk – Rusland)

- Hilde Lavens: ‘Beste boekenjuf van 2005’

- Pietro Iacopucci: winnaar van het Vlaams Pleitjuweel

- Etienne Deman: laureaat van de Horse Parade fotowedstrijd

- Hilde Vandevoorde: compositie van de muziek en liederen van het project “Ben jij Elias”

- André Anckaert: 65 jaar spelend lid en 35 jaar bestuurslid van KMV De Leiezonen Desselgem

- Marcel Claeys: stichter en 50 jaar secretaris van Filmclub Willem Putman / 60 jaar secretaris van de Koninklijke Rederijkerskring Kunst & Eendracht

- Roland Decaluwé: 50 jaar koorlid en 45 jaar secretaris van Sint-Gregoriuszanggilde Beveren-Leie

Uitzonderlijke prestaties:

- Project “Ben jij Elias” – Beveren-Leie

- Bevers Harmonieorkest: wereldkampioen in 1ste divisie harmonie – Wereld Muziek Concours 2005 (Kerkrade – Nederland)

- Zesde leerjaar stedelijke basisschool Desselgem – winnaar Kriegelwedstrijd

- KAV Groot-Waregem: project ‘Doenja’ – ‘Prijs van de Harmonieuze Samenleving 2005’

Jubilerende verenigingen:

- Sint-Gregoriuszanggilde: 75-jarig bestaan

- Filmclub Willem Putman: 50-jarig bestaan

- Ziekenzorg Centrum-Gaverke: 25-jarig bestaan

- Ziekenzorg Biest-Nieuwenhove: 25-jarig bestaan

- Vlaams Verbond voor Gepensioneerden: 25-jarig bestaan

De huldigingen worden afgewisseld met optredens van het Bevers Harmonieorkest, de Sint-Gregoriuszanggilde en de ‘Kriegelklas’ van de stedelijke basisschool Desselgem.

Nadien volgt een receptie, aangeboden door de Waregemse Cultuurraad.

De Kiemclub is een buitenbeentje in het Nieuwenhoofs verenigingsleven. Nieuwenhove heeft bekende verenigingen als de Toneelbond, het Davidsfonds, KBG, KLJ, Ziekenzorg, Markant, Chiro, Mirakelstappers, Waregemse Motorvrienden, Nieuwenhovespurters en damesspurters, Minivoetbal en Racing, maar er is daar ook de voor de buitenwereld niet onmiddellijk thuis te brengen Kiemclub.   Naar aanleiding van het 15-jarig bestaan, is het zeker gepast om hier wat aandacht te geven aan dat dorpsgebeuren in Nieuwenhove. 

De club is genoemd naar Kiem, die betrokken was bij een auto-ongeval in 1976. Vijftien jaar nadien in 1991 werd de club gesticht door Kiem Ducatteeuw, William Anckaert en Frans Deviane. Eén zaterdagmiddag in de maand is er samenkomst in het Ontmoetingscentrum Nieuwenhove. Dit voorjaar staan nog bijeenkomsten geprogrammeerd op zaterdag 18 februari, zaterdag 18 maart, zaterdag 8 april en 6 mei. Er wordt geen lid- of inschrijvingsgeld gevraagd. Wie op deze dagen om 14.30u in het OCN is, geniet van een gratis koffie met versnapering en kan er een gezellige tijd doorbrengen met kaarten: manillen, wiezen, bieden … Het is geen prijskaarting maar alleen een aangenaam tijdverdrijf. Ook niet-kaarters zijn er welkom om met de vele vrienden een praatje te slaan.

Velen zijn erbij vanaf de stichting in 1991. Hen en de vele nieuwe vrienden zijn Kiem, William en Frans oprecht dankbaar. Dank gaat er ook naar Kiems klasgenoten, aan de schenkers van tombolaprijzen, aan de Racing, de Gilde en drukkerij Chromo-print, aan de vrienden van het stadsbestuur en de vrienden helpers, die de Kiemclub in die periode van vijftien jaar genegen waren.  Kaarten is de hobby van Kiem en daarom is de Kiemclub van groot belang voor hem. Hij is vooral gelukkig met de vele aanwezigen, die hem een bezoekje brengen op de Kiemclub.

Kiem wordt dit jaar 41 jaar. Hij blijft voorlopig nog in de oude pastorie te Gits. We mogen zeggen ‘voorlopig’, want weldra verhuist hij naar Waregem. Dankzij het stadsbestuur en de serviceclub Kiwanis komt in Waregem op de Nieuwe Olm een gebouw voor jong volwassenen met een handicap. Daar komt Kiem wonen achter het nieuwe Vredegerecht. Hij zal er nog meer tijd hebben om een kaartje te leggen met Tom Ravelingien, Luc Vynckier en Hendrik Vereecke.  Kiem en zijn vrienden zien nu echter allereerst uit naar de volgende kiemclub zaterdag 18 februari om 14.30u in het OC Nieuwenhove.

http://www.kiemclub.be

De regio Waregem-Wielsbeke beschikt nog over een streekradio met een ziel. We bedoelen dat Radio Fiasco nog een echte streekradio is, die aandacht heeft voor het plaatselijke gebeuren. Elke zondagvoormiddag van 9 tot 12 uur biedt het programma DE WAKKERE WEKKER uitgebreide informatie over wat er in de regio Waregem-Wielsbeke te beleven is op cultureel, sociaal, sportief, politiek, volks, … gebied.  Ook het André Demedtjaar komt daar de volgende zondagen 19 en 26 Februari ook uitgebreid aan bod.

Zondag 19 Februari is er aandacht voor de reeds geplande activiteiten, dit in een gesprek van Jo De Groot met Griet Delanghe van de Cultuurdienst van Wielsbeke. Op Zondag 26 Februari is er een exclusief gesprek van Jo De Groot met de weduwe Mevrouw André Demedts. Het wordt ongetwijfeld een historische uitzending, die André Demedts opnieuw volop in de actualiteit brengt. Wellicht wordt het een stimulans voor de nationale zenders om dit voorbeeld te volgen…

De erkende streekradio Rfw is te beluisteren op frequentie 107,3  in de regio Waregem-Wielsbeke. Tom Vanhoutte staat in voor de presentatie van dit programma en Lucien De Bels zorgt voor de interviews in de Waregemse regio. De inbreng voor Wielsbeke wordt verzorgd door Jo Degroot. In samenspraak met Stad Waregem kunnen alle verenigingen ook hun activiteiten gratis in het infoblok laten opnemen. De opname loopt voor een ganse week 5 x per dag. Informatie kan per brief opgestuurd worden aan Radio RFW, Markt 20 te 8710 Wielsbeke of per email aan info@rfw.be.

Het Humanistisch Verbond Waregem presenteert jaarlijks een cyclus hedendaagse filosofie, die uitgroeide tot een trefpunt voor discussie tussen vrij- en anderszinnigen.  Dit jaar beloven de drie donderdagavonden  uiterst boeiend te worden. Volgende donderdag 16 februari om 20 u. in De Schakel opent de reeks met Steve Stevaert. De bekende filosoof Rik Pinxten ondervraagt hier niet de Limburgse gouverneur noch de voormalige politicus,  maar de filosoof  die een pleidooi houdt voor een nieuw en actief pluralisme in Vlaanderen.

Stevaert, en we mogen voor deze gelegenheid misschien misschien wel Robert zeggen, dacht na over de toekomst van de interreligieuze samenleving. Hij roept op tot nieuwsgierigheid naar elkaars levensbeschouwing, openheid en ten slotte tot actieve samenwerking. Het is geen eenvoudig verhaal, mar de manier waarop Stevaert praat, zorgt ervoor dat iedereen kan filosoferen over zijn overtuiging.

In dezelfde reeks ondervraagt Roger Pots op donderdag 9 maart Nadime Gonthier over het Darwinisme en de neo-creationisten. Op donderdag 30 maart tenslotte wordt Tarik Frahi ondervraagt door Wilfried Derudder over de multiculturele samenleving en de problematiek daarrond.  Alle avonden gaan door in De Schakel van 20 tot 22 uur en de ingang bedraagt 5 euro.

Op onze vraag ontvingen we van voorzitter Lieven Vanhoutte ook een historische schets van de Vrijzinnige Vereniging in Waregem. Deze bestaat hier ruim 15 jaar en werd oorspronkelijk opgericht door enkele leraars niet-confessionele zedenleer. Deze organiseerden in Waregem voor de kinderen, die hun cursus volgden, een lentefeest en een Feest van de Vrijzinnige Jeugd. Voordien moesten de kinderen voor het feest nog naar de stadsschouwburg in Kortrijk. Het feest van de Vrijzinnige Jeugd, het vrijzinnig alternatief voor de eerste- en plechtige communie bij de katholieken, werd al snel een succes zodat de raadzaal van het gemeentehuis al vlug te klein werd en moest uitgeweken naar de schouwburg van De Schakel. Van tien kinderen groeide de groep aan tot 35 kinderen.

Het werkterrein van de Vrijzinnige Vereniging Waregem breidde uit en de organisatie werd ook erkend als culturele vereniging door de cultuurraad. Er werden Pluimen uitgedeeld aan verdienstelijken als Ria Merlier, Jeugdhuis Jakkedoe, enz. Tenslotte werd de vereniging enkele jaren geleden door het stadsbestuur erkend als levensbeschouwelijke groep met de bijhorende subsidies voor haar vertegenwoordigende en dienstverlenende activiteiten. Ondertussen werd in Kortrijk het Centrum voor Morele dienstverlening opgericht, dat ook instaat voor professionele hulp voor de begeleiding van vrijzinnige plechtigheden (huwelijken, geboortes , begrafenissen).

Drie jaar geleden verkreeg de Vrijzinnige Vereniging ook haar eigen locatie met het ontmoetingscentrum in de Stormestraat en werd daarvoor een specifieke vzw Poincaré opgericht. Ook hiervoor deed het stadsbestuur haar duit in het zakje. Het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum Poincaré staat onder de leiding van Guy Adams. De vormingscyclus Hedendaagse Filosofie moet een platform worden waar met andersdenkenden een dialoog kan aangegaan worden. 

Een volgende activiteit in het kader van het André Demedtsjaar in Sint-Baafs-Vijve is een poëzieavond met gedichten van André Demedts. Deze avond is een coproductie van de Stichting André Demedtshuis en Leesclub Forum. De selectie van de gedichten gebeurde door  Jooris van Hulle, classicus en recensent voor o.m. Leesidee, Vlaanderen en Poëziekrant. Regisseur-acteur Jo Decaluwe gaat een vijftiental gedichten van André Demedts voordragen.  Tijdens de voordracht in de Sint-Bavokerk worden dia’s geprojecteerd met werk van Stefaan Brodelet.

De avond wordt muzikaal omlijst door Leen Debode (klarinet) en Artùr Tóth (altviool). Het zijn twee jonge virtuoze musici, die ondermeer beide laureaat waren aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Gent. Ze waren reeds te gast in de Sint-Bavokerk met het Chu Trio. Dit ensemble ontstond in 2000 aan de Universiteit voor Muziek van Graz (Oostenrijk), waar ze samen studeerden.

Jo Decaluwe is ere-docent aan de RITS-Erasmushogeschool in Brussel en was te zien in vele theater- en televisierollen. Na zijn studies als regisseur en acteur werd hij in 1968 meteen directeur van het toonaangevende en eigentijdse Gentse Arcatheater. Decaluwe opteerde enkele jaren later (tijdelijk) voor een nieuwe naam, Nationaal Eigentijds Teater (net), die werd kracht bijgezet door een verhuizing naar een nieuwe ruimte in de St.-Widostraat. Na 34 jaar gaf hij de fakkel aan jongeren door. Nu leidt hij met jeugdig gemoed Theater Tinnenpot in Gent (zes zalen).

De diaprojectie wordt gebracht door Stefaan Brodelet van het Centrum Het Centrum voor Beeldexpressie vzw (kortweg CvB). Dit  werd opgericht op 27 juni 2001, als een fusie van de Federatie van Arbeiders Foto- en Kinokringen (FAFK), de Nederlandstalige Amateurcineasten van België (NAB) en de Vlaamse Federatie van Fotokringen (VFF).

Het CvB telt momenteel bijna 5000 aangesloten leden, zowel cineasten als fotografen, die voor de overgrote meerderheid ook zijn aangesloten bij een van de ruim 300 lokale film- of fotoclubs, verspreid over gans Vlaanderen.  De organisatie wil in Vlaanderen hét aanspreek- en steunpunt zijn voor al wie, in groepsverband of individueel, niet-beroepsmatig actief is of wil zijn op het vlak van film, fotografie, video en multimedia. Daarnaast wil CvB een belangrijke promotor zijn van de universele beeldtaal.

De poëzieavond in het kader van het André Demedtsjaar 2006 gaat door op vrijdag 17 februari om 20 u. in de Sint-Bavokerk in Sint-Baafs-Vijve. Tickets kunnen bekomen worden aan 8 Euro bij de Culturele Dienst in Wielsbeke tel. 056/67.32.50, cultuur@hernieuwenburg.be.

Volgende gedichten van André Demedts komen aan bod :

Mijn moedertaal

De wilde kerselaar

Het kerkhof

Zomer

De vijver

Paasleliën

Het oude huis

Kijk ik neer…..

De paarden

Mei

De wilde pruimelaar

De vlakte

Geen heerlijker geel

Vriesganzen

Lof van mijn land

De bouwwoede stopt niet in Waregem en we krijgen zelfs de indruk dat die zelfs nog in een stroomversnelling zit, zeker wat de appartementsbouw betreft. Schepen van Ruimtelijke Ordening Kürt Vanryckeghem bevestigt dat er de komende twee jaar minstens vijfhonderd appartementen woonklaar worden. Uit nieuwe cijfers van de dienst urbanisatie blijkt dat binnen de Waregemse ring 433 appartementen in opbouw zijn of vergund. Nog volgens de cijfers van de dienst urbanisatie in Waregem blijkt dat er 161 appartementen in opbouw zijn, voor 223 appartementen werd recent een vergunning toegestaan en voor 49 appartementen is er een aanvraag ingediend. Bovendien staan voor de komende maanden nog tal van projecten op stapel waarover geïnformeerd werd door de bouwheer, maar waarvoor nog geen bouwvergunning werd aangevraagd.

En toch is de markt van de appartementen volgens de immobiliënsector nog niet verzadigd.

De lopende projecten zijn er om dat oordeel te bevestigen. Midden de Stormestraat gaat binnenkort ook de huizenrij Delesie, Tavernier, New-Interieur tegen de vlakte. Daar springen drie panden nog een stuk vooruit op de rijweg en die zullen plaatsmaken voor de residentie Ferdinand Storme. Deze omvat zeventien appartementen en vier winkels. Enkele appartementen geven achteraan uit op de Meersstraat. De verkoop daarvan zou lopen als een trein, wat ook het geval blijkt te zijn voor andere projecten die op stapel staan in het centrum. Alle nieuwe winkels vonden al een eigenaar voor kledingzaken.

Met die bouwwoede zouden we kunnen veronderstellen dat Waregem in de kortste keren de kaap van 36.000 inwoners zou overschrijden. Maar niets is minder waar. Het bevolkingscijfer van de stad Waregem vertoont de laatste twee jaar zelfs een daling, nadat die kaap eind 2003 met 35.974 dicht werd benaderd. De volgende jaren speelde het negatief migratiesaldo (meer mensen die Waregem verlaten, dan dat er naar hier komen wonen) parten, en dat migratiesaldo is sedertdien steeds dieper in het rood gegaan. Voor 2005 was dat al  -171, en dan is natuurlijke groei van 104 eenheden al vlug geneutraliseerd.  Het is duidelijk dat steeds meer jonge gezinnen Waregem verlaten, ondermeer wegens het niet vinden van een betaalbare woning. Maar dat moet stof zijn voor een andere bijdrage.

De Waregemse Filmclub Willem Putman bestaat deze week 50 jaar. Op 14 februari 1956 ontstond de filmclub binnen de Rederijkerskring Kunst & Eendracht met de bedoeling om films van uitzonderlijke waarde aan het publiek te kunnen tonen. De naam werd gekozen als eerbetoon aan de Waregemse letterkundige, die een paar jaar voordien op 3 september 1954 was overleden.

Willem Putman (Waregem 7 juni 1900 – Brugge 3 september 1954) is niet weg te denken uit de rijke geschiedenis van Kunst en Eendracht, maar ook niet uit de culturele geschiedenis van Waregem. André Demedts noemde Willem Putman een improvisator met geniale flitsen, zowel als muzikant als letterkundige. Zijn grootste succes als toneelauteur was zijn familietragedie “Mama’s kind”, die honderden keren werd vertoond, ondermeer in Waregem in regie van Michel van Vlaenderen. Na de oorlog mocht hij wegens de wetgeving op het stuk van de epuratie niet meer publiceren onder eigen naam en nadien werkte hij onder pseudoniem Jean du Parc.  

Aan de doopvont van de filmclub stonden ondermeer Marcel Claeys, Mariette Goethals, Roland Van Der Sarren, Jacques Coopman en Leon Bossuyt.  Er werd in zaal ‘Kunst en Eendracht’ in de Stormestraat een uitzonderlijke reeks films aangeboden in combinatie met de theatervoorstellingen van Kunst en Eendracht. We kunnen toen gewagen van een soort ‘cocktailabonnement’ avant la lettre.  Meteen werd een kwart miljoen BEF geïnvesteerd in vernieuwde cinema-aperatuur.

Onder impuls van Paulette Deconinck, zuster Aquina en Jacques Declerck werden later de scholen bij de filmkeuze betrokken. Dat gaf de leerlingen de kans om kennis te maken met de betere film. Bij de oprichting van De Schakel verhuisden de theatervoorstellingen al in 1972 en later in 1976 ook de filmvoostellingen naar de Waregemse schouwburg.  Om nog een breder publiek te bereiken, ging de filmclub Willem Putman tien jaar geleden nauwer samenwerken met het Filmcircuit van Veerle Hollant in De Schakel.

De bedoeling blijft dat Waregemnaars een tweede kans krijgen om, zonder verre verplaatsing, nog eens te genieten van de betere film. Maandag 13 februari wordt “Pride and Prejudice” van Joe Wright vertoond.  Gemiddeld mogen Lieve De Groote en haar ploeg een paar honderd kijkers verwachten en dat is op een doordeweekse maandagavond toch niet evident.