Tessa

Morgen arriveert mijn nieuw hondje in onze familie

Ze is een schatje, zwart  wit gekleurd.

We soebatten nog wat over haar naam.

Mijn man wil een stoere Friesche naam vanwege het ras.

Ik zou misschien een ander soort naam prefereren.

Tot dusver kwamen we er niet uit.

wordt vervolgd.

Tomorrow my new puppie arrives at our house.
She is a darling ,black and white doggie.

Her name we still struggle over.
Mike wants some real Frisian name cause she is from an original Frisian breed.

I  might prefer another name...
So far we are still thinking...

And we like you to welcome her to our family of course 

to be continued..

To right the unrightable wrong
To love pure and chaste from afar
To try when your arms are too weary
To reach the unreachable star

This is my quest
To follow that star
No matter how hopeless
No matter how far

To fight for the right
Without question or pause
To be willing to march into Hell
For a heavenly cause

And I know if I'll only be true
To this glorious quest
That my heart will lie peaceful and calm
When I'm laid to my rest

And the world will be better for this
That one man, scorned and covered with scars
Still strove with his last ounce of courage
To reach the unreachable star

The Three Trees
Once upon a mountain top, three little trees stood and dreamed of what they wanted to become when they grew up.

The first little tree looked up at the stars and said: "I want to hold treasure. I want to be covered with gold and filled with precious stones. I'll be the most beautiful treasure chest in the world!"

The second little tree looked out at the small stream trickling by on it's way to the ocean. "I want to be traveling mighty waters and carrying powerful kings. I'll be the strongest ship in the world!"

The third little tree looked down into the valley below where busy men and women worked in a busy town. "I don't want to leave the mountain top at all. I want to grow so tall that when people stop to look at me, they'll raise their eyes to heaven and think of God. I will be the tallest tree in the world."

Years passed. The rain came, the sun shone,
and the little trees grew tall. One day three woodcutters climbed the mountain. The first woodcutter looked at the first tree and said, "This tree is beautiful. It is perfect for me." With a swoop of his shining ax, the first tree fell. "Now I shall be made into a beautiful chest, I shall hold wonderful treasure!" The first tree said.

The second woodcutter looked at the second tree and said, "This tree is strong. It is perfect for me." With a swoop of his shining ax, the second tree fell. "Now I shall sail mighty waters!" thought the second tree. "I shall be a strong ship for mighty kings!"

The third tree felt her heart sink when the last woodcutter looked her way. She stood straight and tall and pointed bravely to heaven. But the woodcutter never even looked up. " Any kind of tree will do for me." He muttered. With a swoop of his shining ax, the third tree fell.

The first tree rejoiced when the woodcutter brought her to carpenter's shop... But the carpenter fashioned the tree into a feedbox
for animals. The once beautiful tree was not covered with gold, nor with treasure. She was coated with saw dust and filled with hay for hungry farm animals.

The second tree smiled when the woodcutter took her to a shipyard, but no mighty sailing ship was made that day... Instead the once strong tree was hammered and sawed into a simple fishing boat. She was too small and too weak to sail to an ocean, or even a river; instead she was taken to a little lake.

The third tree was confused when the woodcutter cut her into strong beams and left her in a lumberyard. "What happened?" The once tall tree wondered. "All I ever wanted was to stay on the mountain top and point to God..."

Many, many days and nights passed. The three trees nearly forgot their dreams. But one night, golden starlight poured over the first tree as a young woman placed her newborn baby in the feedbox. "I wish I could make a cradle for him," her husband whispered. The mother squeezed his hand and smiled as the
starlight shone on the smooth and the sturdy wood. "This manger is beautiful," she said. And suddenly the first tree knew he was holding the greatest treasure in the world.

One evening a tired traveler and his friends crowded into the old fishing boat. The traveler fell asleep as the second tree quietly sailed out into the lake. Soon a thundering and thrashing storm arose. The little tree shuddered. She knew she did not have the strength to carry so many passengers safely through with the wind and the rain. The tired man awakened. He stood up, stretched out his hand, and said, "Peace." The storm stopped as quickly as it had begun. And suddenly the second tree knew she was carrying the king of heaven and earth.

One Friday morning, the third tree was startled when her beams were yanked from the forgotten woodpile. She flinched as she was carried through an angry jeering crowd. She shuddered when soldiers nailed a man's hands to her. She felt ugly and harsh and cruel. But on Sunday morning, when the sun rose and the earth trembled with joy beneath
her, the third tree knew that God's love had changed everything. It had made the third tree strong. And every time people thought of the third tree, they would think of God. That was better than being the tallest tree in the world.

The next time you feel down because you didn't get what you want, sit tight and be happy because God is thinking of something better to give you.

            Hoe de wind demoon een zacht briesje werd

Lang lang geleden toen de wereld nog jong was en er nog geen mensen waren, groeide er geen bloemen op de prairie. Er groeide alleen saaie grassen, groen en grijs van kleur. De aarde voelde zich verdrietig omdat haar jas zo weinig mooie kleuren had. "Ik heb hele mooie kleuren in mijn hart." zei de aarde tegen zichzelf. "Ik zou wensen dat die kleuren ook op mijn jas zaten. Blauwe bloemen zo helder als de hemel en het zuivere water, witte bloemen als de sneeuw in de winter, briljante gele bloemen als de zon in de middag, rose bloemen als de dauw in een mooie lente morgen - al deze kleuren zitten in mijn hart."

Een kleine lieve roze bloem hoorde Moeder aarde praten. "Wees niet verdrietig Moeder Aarde, ik zal naar je jas gaan en het zal mooi zijn." De mooie roze bloem kroop uit het hart van Moeder aarde en maakte de Prairie mooi. Maar toen de wind demoon haar zag gromde hij "Ik wil niet zo`n mooie bloem hebben op mijn speelgrond." Hij rende naar haar toe en brulde hij zo hard hij kon en blies met zijn sterke adem haar leven uit. Haar geest verdween weer naar het hart van Moeder aarde. En elke keer als een andere bloem het aandurfde om de jas van Moeder aarde te kleuren, kwam de wind demoon en blies met enorme kracht het leven uit de bloemen en hun geest keerde weer terug naar het hart van Moeder aarde.

Als laatste offerde Prairie Roos zich op om te gaan. "Ja mijn lief kind," zei Moeder aarde "ik zal je laten gaan. Je bent zo lief en je adem is zo zacht dat de wind demoon gechameerd zal zijn en je uiteindelijk zal laten staan op de Prairie." De Prairie roos begon aan haar lange tocht door de donkere aarde en kwam te voorschijn op de prairie. Toen de wind demoon haar zag rende hij vlug naar haar toe en riep "Je bent mooi maar ik laat je niet toe op mijn speelterrein. Ik zal je leven uitblazen." Hij spoedigde zich naar haar toe met een brullende en over weldigende kracht. Toen hij dichterbij kwam ving hij de zachte adem van de Prairie roos op. "Oh, wat lief!" zei hij tegen zich zelf. "Ik heb het niet in mijn hart om je leven uit te blazen, zo'n mooi en lief meisje, met zo'n zachte adem. Je moet hier bij me blijven. Ik zal mijn stem vriendelijk maken en mooie en lieve dingen zingen." En zo werd de wind demoon rustig.

Hij blies zijn vriendelijke adem over de prairie grassen heen. Hij fluisterde en neuriëende lieve liedjes van geluk en was niet langer meer een demoon. De andere bloemen durfde weer op te komen uit het hart van moeder aarde. Ze kropen voorzichtig een voor een uit de donkere aarde omhoog. Ze kleurde de jas van moeder aarde met alle kleuren van de regenboog. Tussen de grassen van de Prairie was de aarde nu mooi en liefdelijk. Zelfs de wind genoot van al de bloesems die groeide tussen de grassen. Zo werd de jas van Moeder aarde mooi en liefdevol door de zachtheid en de moed van de Prairie roos.

Soms vergeet de wind zijn vriendelijke liedjes wel eens en wordt hij hard en sterk. Maar die kracht duurt nooit eeuwig. Hij doet diegene geen pijn wiens jas de kleur van de Prairie Roos draagt.

Flying with hawks and eagle`s

Het lijkt erop dat het proces niet langer meer vooruit gaat. Het ziet er naar uit dat de vlinder zover gekomen is als hij kan en niet meer verder komt. Dus besluit de man de vlinder te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat de vlinder elk moment zijn vleugels zal uitslaan en het lichaam daarmee ondersteunt. Maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder is nooit in staat te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begreep was dat de krappe cocon en de worsteling die nodig was om door de opening te kruipen, de manier was om de lichaamsvloeistof van de vlinder in de vleugels te pompen zodat de vlinder klaar zou zijn te vliegen als het de vrijheid had bereikt uit de cocon.

Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven. Als we onszelf toe zouden staan zonder obstakels door het leven te gaan, zouden we invalide zijn. We zouden nooit zo sterk worden als wat we kunnen zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met grind, die hij in de vaas gooide. Met een beetje schudden verdween al het grind in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met zand, die hij in de vaas gooide. Met een beetje schudden verdween al het zand in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een kan water, die hij in de vaas gooide.
"Nu is de vaas vol", zei de meester. "Wat kun je hiervan leren?"

Een leerling stak zijn hand op. "Het punt is, dat hoe vol je schema ook lijkt, je kunt er altijd wel wat tussen vrotten."

"Nee", sprak de meester. "Dat is niet het punt. Dit voorbeeld illustreert dat je nooit alles in de vaas had gekregen als je de grote kiezels er niet als eerste in doet. Wat zijn de 'grote kiezels' in jouw leven? Je opleiding? Een ideaal? Tijd met mensen van wie je houdt? Vergeet nooit dat de grote stenen het belangrijkst zijn, omdat het je anders niet lukt."