De wandelclub De Donderdagstappers van het lokaal dienstecentrum Diksmuide hebben vandaag hun laatste wandeling van het jaar in Diksmuide zelf afgewandeld.
Achteraf werden zij beloond in het dienstencentrum Ten Patershove met appelbeignets en koffie.
Rond 11 november worden er hoogdravende toespraken gehouden. Maar wat uit een kindermond komt is zoveel eerlijker. Uit een avond, gebracht door het zesde en vijfde leerjaar in de Alveringemse lagere scholen in het thema "Oorlog en poëzie", heb ik volgend documentje gevonden dat een kind had achtergelaten.
We zijn kind'ren, geen soldaten!
We zijn kind'ren, geen soldaten. We zijn kind'ren: ja! Op deze wereld wil ik wiebelen. Op deze wereld een groot festijn. Waar je kan tateren, waar je kan schateren, waar je mag flateren en gelukkig zijn. 't Is zo gemakkelijk, 't is niet zo moeilijk 't is zo fantastisch saam te zijn. O, nee, geen bommen O, nee, geen kanonnen. O, ja, ballonnen. Iedereen speelt er mee. O, ja, veel dromen, iedereen erbij. Laat de wereld stomen in een mengelmoezerij.
Een elfjarig kind uit Alveringem.
Een ander stukje op dezelfde avond
De helse knal.
Gisteren nog, een toffe middag. Waterballonnen, de zandbak en nog meer. Het is voorbij, het kan niet nog één keer. 'k Hoorde een hels geluid. De oorlog is begonnen. Is ie nu nog niet uit?
Wandelclub