Dag 14 : 10 Juli 2012

Reeds onze 3^de nacht in Page en niemand kon ons verplichten om vroeg op te staan, dus rustig naar het ontbijt. Fout natuurlijk, een lange rij stond aan te schuiven voor een plaatsje het was nu wel al 9 uur. Een dikke Indiaanse zwaait hier de septer en enkel op haar bevel moogt ge plaats nemen, dus … wachten. Pancakes daar was geen denken aan, veel teveel volk, dus maar een sober maar lekker ontbijtje. Enkel onze uitstap naar Antilope Valley stond op het programma, en die was maar om 13u30. We hadden dus tijd genoeg om te verfrissen aan het zwembad. Heel het zwembad voor ons alleen en dat was begrijpelijk want op een klein schaduwplaatsje kropen we samen om uit die verzengende zon te zitten. Een beetje spelen in het zwembad en wat lezen en daarna maakten we ons klaar voor de Indianen uitstap naar de Canyon.

We waren niet alleen, voor de winkel stonden al vele mensen te wachten om in de grote open jeeps te stappen. We werden in groepjes ingedeeld en met veel gebulder van de zware V8 motoren vlogen we de baan op.

Met een zwaar geratel van de ruwe all-terrein banden en de hoge snelheid die onze indiaanse gidse aanhield kwamen we snel aan de ingang van hun privé terrein. Hier begon het mulle zand en ploegde onze terreinwagen zich verder een baan naar de start van de wandeling. Het zand was gloeiend heet en zoals de gidse zegde was het de warmste periode van de dag nu; meer dan 100°F (>38°C).

Gelukkig was het in de Canyon frisser doordat de zon hier niet kan doordringen. De moeiste momenten en lichtinval zijn er juist op de middag, dan staat de zon loodrecht en vallen de zonnestralen tot op de grond van de canyon. Voor deze reeks moet men in deze periode naar het schijnt al 3 à 4 maanden op voorhand boeken !!

Het indrukwekkende van deze canyon zijn de prachtig uitgesleten vormen en de ongelooflijke kleurenpracht. Voor Edy en Jeannine was het whaaaw en werden er enorm veel foto’s geschoten, wij hadden dit 4 jaar geleden al gezien en dit juist op de middag en zoals verwacht, is het verschil niet te vergelijken. Onze gidse maakte er haar werk van om de juiste plaatsen aan te duiden en zelfs voor enkele klanten de foto’s te nemen.

Het blijft toch uitzonderlijk en we waren ook blij van het nogmaals te hebben gezien. Zo snel ze kon reden we terug door het zand, hotsend en botsend en goed vastgebonden, terug naar de aankomstplaats.

Het was heet en stoffig geweest dus vlug terug naar ons zwembad voor de afkoeling.

Onderweg hadden we ons restaurant al gezien voor vanavond, een Texaanse BBQ, die ze al aan het opstoken waren. Precies een kleine vrachtwagen met twee uitlaatpijpen stond te stomen met daarin waarschijnlijk al de ribbetjes en ander lekkers.

We namen alle vier de ‘special’, kippenbout, varkensribbetjes, cowboybonen en aardappelsalade; voor de drank weer geen alcohol, dus Pepsi of water !

Voor weinig geld weer zeer lekker gegeten. Nu (weeral) vroeg naar bed want morgen gaan op zoek naar andere mooie plekjes in de omgeving en we willen niet meer aanschuiven aan het ontbijt.

Een speciale dag vandaag wij gaan nog eens speciaal voor Jeannineke naar de Grand Canyon.

De wekker was gezet op 6u30 om vroeg aan het ontbijt te zijn. Om 7u30 aan het ontbijt maar helaas alweer te laat, bijna alle tafeltjes waren benomen en de ‘chef van het ontbijt’ commandeerde ons in de rij te gaan wachten en  10 seconden later mochten we aan een tafeltje gaan zitten (gezag moet er zijn !!) Ik ga maar direct naar de pancakes aanschuiven want daar duurt het altijd heel lang met die morsers.

Om 9 uur reden we al door via Cameron naar de Grand Canyon, de South Rim.

Het was al meer dan 90°F dus dat beloofde voor vandaag. Na een 140 miles reden we het park binnen met onze algemene inkompas. Ondanks de hoogte, rond de 6000 ft of 2000 m, was het aangenaam warm alhoewel de bewolking kwam opdagen en er misschien wel regen kon komen. Voor ons was het panorama niet meer zo spectaculair maar Jeannineke was er wel even stil van. Dit is nu één van de zaken die men niet kan voort vertellen, dit moet men gezien hebben, zelfs op de foto of film geeft het niet dezelfde indruk, …. adembenemend ! Bijna aan ieder uitkijkpunt stopten we om de variatie van deze Canyon te bekijken. Er was al veel veranderd sinds wij enkele jaren geleden hier waren,  toerisme moet wel degelijk opbrengen.

De wolken werden dreigender en af en toe klonk er al een donderslag, het weer was aan het veranderen, gelukkig bleven we nog droog maar de kleuren op de bergen waren niet meer zo schitterend als toen de zon erop scheen. Na 25 miles door het park te hebben gereden besloten we, ook omdat we de hele weg nog terug moesten, om het park te verlaten. Op de terugweg stopte voor ons een auto en jawel de kudde herten stond in het bos te grazen. Natuurlijk moesten we daar foto’s van maken en een eind verder begon het te regenen. We hadden nog geen foto genomen van het ingangsbord maar het regende zo, dat uitstappen geen optie was … Edy had een beter idee. Hij opende elektrisch de achterklep van de auto en vanop onze plaats konden we droog de nodige foto’s nemen, subliem !

Onderweg ging het over van zonneschijn en geplets met regelmatig stevige bliksemschichten. De wind stak verschrikkelijk hard op en talloze windhozen werden langs de weg gevormd. Het zand striemde over de weg en bracht de motorrijders wel in de problemen. We naderden Page en hier was er blijkbaar niet veel vananderd, de lucht was nog altijd even blauw en de temperatuur overschreed de 95°F (35°C).

Toch tevreden kwamen we in onze kamer waar we ons dagelijks aperitiefje konden nuttigen, opfrissen en rustig gaan eten in het Steakhouse hierover.

Iedereen wilde vroeg gaan slapen, dus doen we dat maar. Morgen is Antilope Valley aan de beurt, dit wordt weer prachtig !

De nacht heeft niet veel afkoeling opgeleverd want met de raam volledig open was het nog warm om te slapen, volgende nacht de airco toch maar op !

Om 8 uur gingen we ontbijten en het was al een heel gedoe. Om pancakes te bakken stond men al in de rij, dan maar de rest al nemen en rustig aanschuiven. 

Aan de balie bestelden we de boottrip op het stuwmeer, de 1,5 uur uitstap begon pas om 2u30, dus hadden we de morgen nog tijd om Horse Shoe Bend te ontdekken. Dit is van Page slechts enkele miles verwijderd en eigenlijk niet door het grote publiek gekend en toch zeker de moeite waard. Diane had hiervoor niet veel zin in zoals vorig jaar, te warm en teveel los zand, dus gingen wij met drie maar op pad. Enkele minuten later waren we al ter plaatse en begonnen we aan deze wandeling van een kwartiertje door het mulle rode zand. Horse Shoe Bend is een diepe meander van de Coloradorivier in de vorm van een hoefijzer. Onbeschrijfelijk mooi en prachtig om zien maar om het op één beeld te krijgen is het niet zo gemakkelijk. Voorzichtigheid is geboden want de ravijn in zeer diep en de rotsen door het losse zand nogal glibberig.

We geraken niet uitgekeken op deze plaats en er worden langs alle kanten fototoestellen uitgewisseld om toch maar op de foto te staan met de diepte op de achtergrond. De terugweg was iets moeilijker in het losse zand in deze verschroeiende hitte (> 30°C) en het was nog maar morgen. In het hotel zat Diane aan het zwembad wat te lezen en wij verfristen ons in het kleine maar heerlijke zwembad. We gingen vroeg genoeg naar het meer voor onze bootuitstap om nog wat te genieten van het uitzicht daar. Het werd steeds warmer en om 2u30 stapten we op de boot. De kapitein en zijn assistente verwelkomde ons en slechts een kleine 15 man stapte aan boord van deze mooie dubbeldeks boot. Op het upperdeck was er geen schaduw maar we riskeerden het toch om in de zon te zitten. Eens de boot op volle vaart was de wind een goede verfrissing. De trip was zoals verwacht fantastisch en we konden in de smalle spleten bijna de rotsen aanraken. Op een smal gedeelte draaide de boot, waar hij amper kon draaien, en vervolgde zijn terugweg, slingerend tussen de steile rotswanden van rode gegroefde kalksteen; schitterend van kleur in de blakende zon.

Weer een mooie ervaring meer en opgetogen keerden we terug naar het hotel met een klein ommetje door het moderne Page, met de ene kerk naast de andere !

’s Avonds gingen we eten in een ander steakhouse aan de overkant van de straat. Het was wel een gesloten restaurant maar het eten was er heel goed en de muziek, op de achtergrond, aangenaam. We vroegen of we de koffie in de bar, waar de muziek vandaan kwam, mochten opdrinken, het was namelijk een live player.

We moesten eerst betalen en dan kregen we de hele koffiekan mee naar de bar. Met een extra borrel bij de koffie genoten we van deze goede pianospeler (eigenlijk een elektronisch orgel) die Jackson Browne en de Eagles zomaar uit zijn handen toverde. Weer laat in de nacht naar ons bedje. 

Morgen rijden we naar de Grand Canyon want Jeannineke heeft die nog niet gezien !

 

 Sorry, internet was deze avond uitgevallen !!

 Na het onweer van gisteren was de hemel weer mooi blauw, de temperatuur nog redelijk, allé …  zoals het hier moet zijn. 

Rond 8 uur gingen we eten in het pancake house aan de overkant. Het was er behoorlijk druk en we moesten even wachten voor een tafeltje. De keuze was weer moeilijk en rond 9 uur hadden we lekker gegeten en waren we klaar voor onze volgende doorvoerdag naar Page.

Het landschap verandert hier continu en eens buiten Moab was het al helemaal anders met vooral bruin-rode rotsen en veel minder struiken.

Tot Monticello was het niet zo speciaal maar de vallei werd breder en het gekende Monument Valley kwam in zicht. Dit State Park kan men gemakkelijk negeren omdat men vanop de highway deze fantastische rotsformaties even gemakkelijk kan zien. Een onmetelijk landschap met hier en daar enorme overblijfselen van hardere rotsen die grillig opduiken uit de vlakte; onbeschrijflijk mooi zoals in de cowboyfilms !

Ondertussen was de temperatuur al behoorlijk opgelopen >30°C en met de witte wolken staken de rotsen prachtig af.

In de verschillende cowboydorpen die we passeerden, zagen we de ‘echte’ Navajo indianen, die nu niet meer in tipi’s wonen maar bijna allemaal verspreid in gelijkaardige houten huisjes leven. Meestal staat bij hun huisje nog een authentieke indianenwoning, een rond hutje met meestal in het midden van het puntdak en kleine lichtkoepel. De originele hutjes waren van klei maar in dezelfde ronde vorm, tegenwoordig zijn ze ook van hout.

We naderden Page en Lake Powell en we konden in de verte de kolencentrale al zien roken, dit is de backup voor de centrale in de stuwdam. Op de hoek van de highway reden we het Marriott hotel met zijn 18 holes golfbaan voorbij, golf in het midden van de woestijn ?!, en zagen links ons hotel, het Best Western Lake Powell al liggen. Gelukkig hadden we dit via internet thuis al gereserveerd want de toeristen stroomden toe en tegen de avond was ook dit hotel volzet.

Wij kenden het hotel want we hadden hier enkele jaren geleden ook al verbleven. Jeannineke had al vlug een wasje gepleegd en op een kunstige fantasierijke manier opgehangen tussen de poten van het bureel en de stoelen. Het uur in Arizona is nu weer één uur vroeger, dus 17 uur was nog maar 16 uur, dus konden we nog gerust nog wat gaan vertoeven aan het zwembad. Ons restaurant stond al vast, het Steakhouse aan de overkant. Eerst nog een fris aperitiefje in onze kamer en we maakten ons klaar om te gaan eten. Met gezellige cowboy ‘live’ muziek hebben we buiten op het terras bij een aangename temperatuur, enkele honderden gram steak verorberd en tot laat in de nacht naar de heerlijke muziek geluisterd met een prachtige zonsondergang en zicht op de dam. Morgen zien we wel wat we gaan doen, Lake Powell of Antilope Valley, of nog iets anders … we blijven hier toch 5 nachten, dus relax … het is vakantie !

We hadden vandaag de ganse dag om twee bezienswaardigheden te bezoeken; ‘Arches National Park’ en ‘Death Horse State Park’, dus tijd genoeg.

Maar wat bleek, de lucht was volledig overtrokken en het begon stil te regenen … hier in de woestijn ?

Na het ontbijt vertrokken we toch maar en besloten we eerst Death Horse te doen omdat dit nog een 25 miles rijden was en het weer misschien zou open trekken. Death Horse State Park ($10 extra ingang) is niet zo bekend en als men het niet kent rijdt men de afrit zo voorbij. De rit ernaar toe is ook niets speciaal maar eens aan het Service Center, ziet men een kleine kopie van de ‘Grand Canyon’, waar de Colorado rivier grillige meanders maakt door een diep uitgesneden plateau. Hier vindt men ook een ontginning van pothasium uit het grondwater dat daarna met de zonnewarmte wordt verdampt.

De uitgestrektheid van deze ravijn imponeerde wel maar door het miezerige weer ontbraken de kleuren en het imponerende uitzicht. Toch maar foto’s genomen en dan verder hopend dat het weer in Arches al beter zou zijn.

Bij het binnenrijden was het toch nog steeds zwaar bewolkt met lichte regen. De ongelooflijke rotsformaties moesten toch op de foto en het begin van het park, het mooiste gedeelte, zagen we de onweerswolken op ons afkomen en bij de grootste Arches konden we echt niet uit de auto komen, het water stroomde in beken langs de weg; …  ook speciaal voor deze streek, alle stof werd geblust en de rotsen begonnen te blinken. We besloten verder te rijden door het park, namen hier en daar wat natte foto’s en keerden daarna terug naar het begin van dit onmetelijke park. Aan de Arches trok de hemel open en brak de zon eindelijk door, de kleuren waren overweldigend en de vochtigheid was direct voelbaar met de stralingswarmte van de zon. Hier hebben we prijsfoto’s gemaakt, prachtig !

En zo eindigde de dag nog fantastisch als we rond 5 uur naar het hotel terug reden. Nog even inkopen doen en dan gaan eten in restaurant Sunset. Dit restaurant lig juist aan de rand van de stad op een redelijke hoogte met uitzicht op de hele vallei en een prachtige zonsondergang vanop het terras. Voortreffelijk eten en een lekker wijntje, meer moest dat weer niet zijn.

Morgen weer verder naar Page voor weer 4 of 5 dagen verblijf.

4 juli, een speciale dag in de USA ! (onafhankelijkheidsdag)

Het wordt weer een doorvoerdag vandaag, dus vroeg op zoals altijd, en om 8 uur al aan het ontbijt. Deze keer geen pancakes maar toast met spek en eieren.

De lucht was al zeer warm maar bedekt met sluierwolken, heel goed om in te rijden want het ging warm worden. De eerste 70 miles hadden we gisteren al gedaan tot Dutch John en dan moesten we verder richting Moab. Op de hoogvlakte al even heel hard moeten remmen voor een hert dat de weg kwam over gewandeld, dat scheelde niet veel … oef ! Zoals het eerste deel wel mooi was maar eentonig, waren de volgende miles al even saai. Onderweg was er nog een ongelukkig hert, iets groter dan het onze, tegen een camion gelopen en lag dood naast de weg, de remsporen van de camion waren duidelijk zichtbaar op de malse asfalt. De bergwegen wisselden zich af met andere bergwegen en het bochtig parcour was vermoeiend voor onze chauffeur. Op een hoogste punt stopten we nog even om het panorama te bewonderen en werden we ineens vergezeld door prairiehondjes die gretig stukjes appel uit onze handen kwamen eten; mooie foto’s natuurlijk !

Ter hoogte van Dinasaurpark reden we de staat Colorado in. Blijkbaar is dit niet enkel bij ons het geval, maar de kwaliteit van de weg was er beduidend slechter dan in de staat Wyoming. Onze benzine geraakte op en nog steeds geen benzinestation tegengekomen ! Aha … we naderden een dorpje met verschillende mooie paardenranches, overal de Amerikaanse vlag natuurlijk, dus hier moest wel een station zijn, Edy ging het even vragen en 3-4 miles verder moest er één zijn. In een lokaal winkeltje met station kochten we een ijsje en een broodje en de vrouw zei dat het sinds begin juni nog niets had geregend, het was ook te zien, alles was dor behalve de continu besproeide velden. Een eind verder gingen we de highway op richting Moab. Het landschap veranderde weer en werd zo vlak als een pancake met in de verte eigenaardige rotsformaties; het werd ook steeds warmer, nu al 38°C (100°F). Met het laatste stuk kregen we al de mooi gevormde rode rotsen te zien waar we voor kwamen. Moab reden we in en op de Main street was ons gereserveerde hotel, weer een Best Western.

Voor het avondeten nog enkele winkeltjes afgelopen en dan bij Jay’s restaurant gaan eten. We kenden het nog van de vorige keer en de lasagna was buitengewoon lekker !

Nu maar naar ons bedje, met op de TV, met reeksen als Bonanza en Mash !! Nostalgie uit de oude doos !

Weer lekker geslapen en om 9 uur naar ons vast ontbijtrestaurant. Er was veel volk, het is zondag vandaag, en we moesten even wachten voor een plaatsje. Weer een lieve serveuse bediende ons en ze was al direct verliefd op ons sexy Iers dialect. Vandaag hielden we het een beetje soberder, eieren en spek en Jeannineke en Edy de ‘Sunday Special’. Zeer lekker en we hadden weeral genoeg om de dag door te komen. Vandaag ging de rit langs de midden ring, dan hebben we het hele Yellowstone-park gedaan. Een onverwachte pitstop van de meisjes bracht ons naar prachtige watervallen, waar de ‘Yellowstone River’ een diepe Canyon had gegraven in het ongelooflijk gekleurde landschap. Om aan de voet van de waterval te geraken, moesten we via een steile helling zigzaggend 600 foot dalen, niet van de poes, maar weeral de moeite waard. Iets verder maakten we prachtige foto’s van de ‘Grand Canyon of the Yellowstone’, … een kleine kopie van de grote ‘Grand Canyon’; … indrukwekkend ! Vandaar verder naar Lake Village, waar we langs de weg weer een ranger het verkeer zagen regelen omdat er een prachtig volwassen Wapiti-bull lag te herkauwen in de schaduw van een grote dennenboom. Op een open plek langs de baan stond een groep mensen met grote kanonnen (telelenzen) de overkant van de onmetelijke vallei te bespieden. We wisten direct waarom, aan de overkant was een grizzly moeder met twee jongen op wandel. Op de uitgestrekte vallei liepen ook bizons, ganzen en er daalde een mooie witte pelikaan,op het water. Onze telelenzen waren een beetje te klein om de grizzly zeer nabij te kunnen bekijken, maar een vriendelijke toerist leende zijn camera met telelens (400mm) en met onze SD-kaart mochten we zo foto’s maken, nu kon onze dag helemaal niet meer stuk ! We reden een heel stuk langs het Yellowstone meer om uiteindelijk een getrouw stuk weg te vervolgen naar ons hotel.

Morgen is onze doorreisdag naar Rock Springs, dus moesten we vandaag nog even tanken en proviant opdoen; spijtig genoeg wordt er op zondag hier geen sterke drank verkocht. Het was dus maar een klein aperoke vandaag, de rest van de fles.
Vanavond in 'Three Bear' lekker gegeten met Californisch wijntje en in de lounche afgesloten met een verse koffie. Slaapwel … en morgen vroeg op !

Weer vroeg op, voor mij toch, en weer lekker gaan ontbijten in de ‘Running Bear’, deze keer alleen pancakes met aardbeiensaus en bananen en veel slagroom.. Er was maar één probleem … ik heb het niet opgekregen en dat is toch niet normaal hé !

Gisteren hebben we de zuidkant gedaan van het park en vandaag doen we de noordkant. Alhoewel de zuidkant indrukwekkender is met de vele geisers en modderputten, bevalt de noordkant ons toch ook . Het landschap verandert continue en toont ruwer en wilder dan de zuidkant. Voor één enkele bison stoppen we  al niet meer, dat wordt al gewoontjes. Langs de rivier lopen Wapitiherten en één enkele baadt in het water,  Door de vele bosbranden, die hier toch alle jaren voorkomen, zien de jonge bossen er heel eigenaardig uit.  Lange zwartgeblakerde tandenstokers steken hoog boven de kleinere dennenbomen uit. We rijden hier altijd boven de 2500 meter en toch is de temperatuur steeds boven de 25-30°C ! Voorbij Mammoth Hot Springs , waar de kalkformaties het landschap kleuren,  lopen de elken (grote herten) gewoon tussen de huizen en grazen naast de kerk. Een eind verder staan enkele auto’s langs de weg en een parkwachter doet teken om door te rijden, hier moet iets te zien zijn … Voorzichtig passeren we  en bingo … een mama zwarte beer met twee jongen zitten in het bos. We zijn juist op tijd want ze gaan verder tussen de bomen, maar we proberen toch foto’s te nemen en een stukje te filmen .. maar de parkwachter doet ons verder rijden, spijtig maar toch heel tevreden ! We stijgen steeds verder in het prachtige onmetelijke landschap en naderen nog overblijfselen van de wintersneeuw.

We stoppen waar een man met de telelens zit te wachten ? Hij merkt op dat er een marmot zit. Als het wat stiller is kruipt ze langs de weg en filmen maar ! Later blijkt dat dat stukje film door een stommiteit van mij er niet op staat, maar we hebben toch foto’s !!

Op het hoogste punt, rond de 8800 feet, willen de meisjes nog wat in de sneeuw spelen en we ontmoeten daar een Canadees met een Honda Goldwing die helemaal alleen op drie dagen al meer dan 3000 km had gereden. Zijn ouders waren Nederlanders en was tevreden om eens met ons te kunnen babbelen in het engels.

Na een lange trip waar niet veel te beleven viel, zijn we dan bij Norris aangekomen, vermits we nog tijd genoeg hadden hebben we hier ook nog de thermische activiteiten gaan filmen en fotograferen. Hier zijn ook verschillende brullende geisers en ook de grootste die maar om de 15 à 20 jaar uitbarst met een fontein tot 120 meter.  Zoveel geluk hadden we niet dat ook deze nu wou beginnen spuiten !

Weer een prachtige dag achter de rug en we komen terug aan in ons hotel, maar eerst nog in de supermarkt een fles likeur gaan kopen voor de apero op de kamer. We maken ons klaar om te gaan eten en het ging vis worden vandaag. We duiken een andere restaurant binnen, mooier dan dat van gisteren en worden naar onze plaatsen geleid. Koud buffet en soep en daarna verse zalm met  aardappelen, ziet er goed uit, kunnen we de wijnkaart krijgen a.u.b. … Dit is onze witte wijn zei de dienster heel opgewekt, hier wordt geen alcohol geschonken … lap weer een mormonenrestaurant ! We hebben die avond dan maar drie liter van hun ‘witte wijn’ gedronken, echt lekker !

Nog een grote cappuchino onderweg op een terrasje en terug naar onze kamer. Diane sliep al om 21u30 !

29-06-12 Niet alle WiFI’s  zijn even goed,  dat hebben we gisterenavond al gemerkt, we hadden wel internet maar konden geen Europese sites openen, vreemd ! De lokale IT-man erbij gehaald maar niets aan te doen …

Dan maar een ontbijt gaan zoeken en jawel … dit is voor herhaling vatbaar. Eitjes, spek en toast, fruitsap en koffie à volonté en ik heb er nog wat pancakes bij besteld met aardbeiensaus, mmmmm …… Ik kreeg direct de bijnaam van ‘Mister Sweety’. We hebben al gereserveerd voor morgenvroeg, dat belooft …

De dag beloofde weer prachtig te worden en vermits we tijd genoeg hebben reden we rustig het park in. Inderdaad ongelooflijk al die dampende warmwaterbronnen en stinkende slijkputten die staan te pruttelen, dat het een plezier is om zien. Wild … zoveel we willen,  de bizons staan tot bijna naast uw auto te grazen met de jongetjes bij de moeder. Hele kuddes rijden we voorbij en nemen natuurlijk de prachtigste foto’s en filmopnames. We eten een pizza in de Old Faithful lodge en we hebben geluk, we zijn juist op tijd om het spektakel van onze oude getrouwe te aanschouwen, ja … toch wel de moeite !

Maar we worden blasé en vinden de ene watergeiser al mooier dan de andere. De kleuren zijn ongelooflijk en leveren weer prachtige foto’s op. Onderweg weer herten en nog maar eens een kudde bizons die de toeristen trekt. Even verder nemen we een afslag langs een kleinere weg en komen aan de ‘white dome geiser’ aan. Juist op dat moment, hoorden we het zeggen van fotografen die al in de aanslag stonden, dat de geiser zou uitbarsten rond deze tijd, en nog geen twee minuten later was het zover, iets kleiner dan de oude getrouwe maar toch zeker de moeite waard en zo dichtbij, van geluk gesproken !

Op de terugweg stond een zwangere Elk, een groot hert, langs de waterkant te grazen met aan de overkant nog enkele van haar familieleden, op enkel meters konden we foto’s nemen.

Vanavond gingen we bizon eten in het restaurant ‘Three Bear’, dit adres hadden we op het stadsplan gevonden. Een groot en lekker stuk vlees met een lokale Montana pint erbij,  dat is vakantie !

Terug bedtijd, want de oogjes vallen weer stilaan dicht.

Na een onrustige nacht, waarschijnlijk te lang niet meer geslapen, om 8 uur opgestaan en een heerlijk ontbijt gaan nuttigen. Was dat lekker  met die zelfgebakken pancakes !

De temperatuur was al behoorlijk gestegen en we gingen eerst proviant opdoen in de lokale ‘kleine’ Walmart. Vooral water en wat om te snoepen onderweg en we konden vertrekken richting Jackson in Tetonpark.. We hadden het landschap helemaal anders voorgesteld, veel ruwer, nu ging het over van hoge bergen, tot brede valleien en veel klaterende beken. Op de hoogste bergen lag nog een beetje sneeuw maar het meeste was al afgesmolten, we zijn ook eind juni. Onze grote Dodge doet het prima en de chauffeur is de beste die we momenteel bij hebben. Een enorme rookwolk steeg op uit de bergen waar een bosbrand woede. Met de telelens konden we de oranje gloed goed zien en met de hevige wind was blussen hier geen optie ! Door de lage vochtigheid, minder dan 10%, zijn deze branden hier momenteel veel in het nieuws.

Druk is het hier zeker niet op de baan, enkel als  er iets van wild te zien is staat er wel een kleine file, zoals toen er een hele kudde bizons langs de weg aan het grazen was. Prachtige foto’s kunnen nemen van moeders met hun kalfjes. Een eind verder, kwam er een mannelijke bizon, niets vermoedend, met een ganse file achter hem, rustig wandelend naar een malsere weide. Alle camera’s in de aanslag natuurlijk. Terug in ons hotel, vlug wat opfrissen want het was al 20u30 om een restaurant te gaan zoeken. Veel was er in West_Yellowstone niet dus maar het eerste het beste binnen. Het eten was OK maar de service viel dik tegen, hier komen we niet meer !

Onze driver viel direct in slaap en ik heb nog wat internet geprobeerd maar tevergeefs …

OK, here we go … na een comfortabele taxirit, veilig en wel in Zaventem aangekomen. Onze vlucht van 11 uur is al met wat vertraging gestart, wegens security problemen. 11u20 dan toch de lucht in voor een vlucht van 8u30.  Onderweg niets dan wolken en iedereen sloot zijn raampje en in een donker vliegtuig gingen de uren voorbij. Drinken, eten, terug drinken en terug eten opgediend door een niet al te vriendelijk personeel. Eindelijk konden we de meren voor Chicago zien en de landing werd ingezet. We hebben al zachtere landingen meegemaakt ... maar goed voor de piloot was het ook de eerste keer vandaag. Bij de immigratiedienst viel het nog vrij goed mee, na een redelijk korte controle van paspoort, vingerafdrukken en foto van de ogen konden we de valiezen halen en terug afgeven bij United Airlines. Het is hier nog maar middag en bijna 30°C. Nu wachten voor de volgende vlucht naar Salt Lake City.  5u30 wachten, dat is lang … en geen café om eens een goeie Leffe te drinken, dus maar wachten in de Gate. Iedereen met een laptop op de schoot of met zijn smartphone bezig, dit is echt Amerika. Eindelijk om 6u25 instappen in onze kleine Express-Jet voor nog eens 3u30 vliegen. Nog maar eens een broodje gegeten en om 9 uur lokale tijd in Salt Lake City. Bagage ging vlug en het afhalen van de auto bij Alamo ging voorbeeldig. Met de splinternieuwe Dodge automatic, reden we reeds in het donker, naar Logen onze eerste stopplaats, waar we toch vermoeid om 12 uur zijn aangekomen. We zijn nu al meer dan 26 uur op en ons bedje roept. Morgenvroeg begint onze reis naar Yellowstone !  

 Utah   Wyoming  Montana   Arizona     Nevada      

Reisduur : van 27 juni tot 17 juli
De geplande route loopt door 5 staten van de USA !
Van Utah --> Wyoming --> Montana --> Wyoming --> Utah --> Arizona --> Nevada

We beginnen onze reis in Salt Lake City, waar we na het ophalen van de huurauto vertrekken tot Logan in de staat UTAH, waar we één nachtje slapen. Daarna trekken we richting Yellowstone waar we 4 dagen overnachten in West-Yellowstone op de grens van Montana. Van hieruit kunnen we het vulkanische Yellowstone Park verkennen. We rijden terug richting Utah naar Rock Springs (2 nachten) om van daaruit de prachtige Flaming Gorge te bekijken en verder de parken rond Moab te bezichtigen. 4 nachten hebben we zeker nodig om in Arizona rond Page deze prachtige streek te ontdekken, waar we de Glen Canyon stuwdam, met de boot op het meer, Antilope Canyon, ...  zeker nog eens moeten meepikken.
Vanuit Page is het richting Mount Carmel waar we weer 4 nachten verblijven om Bryce Canyon, Zion Canyon, de roze duinen, ... te bezoeken.
Van hieruit is het nog enkel richting Las Vegas in Nevada, waar we onze laatste centjes moeten opdoen ! (uiteraard met winst ?) En dan is het spijtig genoeg de terugreis naar Brussel.

Heen vluchten :
Vlucht Brussel (BRU) -----> Chicago (ORD) (United Airlines UA973)
wo 27/06 11:00 - 13:00

http://nl.flightaware.com/live/flight/UAL973

http://www.flightradar24.com/#!/2012-06-27/11:00/UAL973

 
Vlucht Chicago (ORD) -----> Salt Lake City (SLC) ( United Airlines UA6469)
wo 27/06 18:23 - 20:44

http://nl.flightaware.com/live/flight/UAL6469

http://www.flightradar24.com/#!/2012-06-27/18:23/UAL6469

Terug vluchten :
Vlucht Las Vegas (LAS) -----> Washington (IAD) (United Airlines UA236)
di 17/07 06:50 - 14:22

http://nl.flightaware.com/live/flight/UAL236

http://www.flightradar24.com/#!/2012-07-17/06:50/UAL236

 
Vlucht Washington (IAD) -----> Brussel (BRU) (United Airlines UA950)
di 17/07 17:49 - wo 18/07 07:15

http://nl.flightaware.com/live/flight/UAL950

http://www.flightradar24.com/#!/2012-07-17/17:49/UAL950