ZOT VAN A (vervolg)

De laatste slierten ochtendmist hangen nog boven de Schelde als ik in het centrum van Lillo aankom en de parking oprij. Een paar meters verder ligt de plek waar het verzamelen geblazen is voor iedereen die meewerkt aan ‘Zot van A’, de jongste film van Jan Verheyen. Assistenten met walkie talkie in aanslag proberen alles in goede banen te leiden. En dat is niet zo’n eenvoudige klus: jong en oud, blank en gekleurd, mannen en vrouwen, coiffeurs en lesbo’s moeten zich één na één aanmelden en worden dan doorverwezen naar het café. Sommigen steken al in feestelijk lange kleren en strak zittende pakken, klaar om voor de camera te paraderen, anderen hebben hun jeans en anorak nog aan en slepen de halve inhoud van hun garderobe achter zich aan in koffers op wieltjes. De meest opgemerkte groep bestaat uit een handvol middeleeuwers. Stoere binken met baarden en snorren en zwaarden en hoofddeksels met pluimen; vrouwen met lange rokken en mantels en witte kappen. Of ze zich van film hebben vergist, zal pas later met zekerheid blijken.

Het is geleden van mijn middelbare schooltijd dat ik figurant was in de musical ‘Sneeuwwitje’, waar ik het volksgemompel mocht uitbeelden. Niet bepaald een rol waarmee je zelfs ook maar de shortlist voor de Oscars haalt, maar op die leeftijd ben je al blij dat je ook eens aan de andere kant van de orkestbak mag staan. Gezeten tussen lotgenoten die koffie met sloten door hun keelgat gieten om het ochtendlijke uur te verdrinken, geef ik mijn ogen de kost. Het café doet geen moeite om te verbergen dat de tijd er heeft stilgestaan. Omgebouwde biervaten, aangevuld met krukjes, tafels en stoelen uit de jaren stillekens doen dienst als meubilair. Een ouderwetse stoof met daarop de obligate waterketel en een kamerplant die snakt naar palliatieve zorgen maken het decor compleet. Van op het terras heb je een onbelemmerd uitzicht op een modderpoel met enkele vastgelopen bootjes, al twijfel ik er niet aan dat de toeristische dienst dit tafereel zal omschrijven als een pittoreske jachthaven.

Het gemijmer wordt onderbroken door de figuratieregisseur – zo heet dat in dat wereldje – die komt melden dat iedereen zich mag omkleden, voor zover dat nog nodig is. Mannen gaan zonder veel omhaal met de billen bloot om een andere broek aan te schieten, maar bij het andere geslacht verschijnen hier en daar toch preutse vraagtekens in de ogen. Pas als ze zeker zijn dat dit geen aanloop is naar een orgie, gaan de truitjes vliegensvlug omhoog en de rokken naar beneden. Enkel een paar diehards trekken zich terug in de toiletten voor hun metamorfose.

En dan breekt het grote moment aan. Als een troep ganzen trekken we naar de kerk, waggelend over de oneffen bestrating en snaterend dat het een lieve lust is. Nu kan het nog. Straks, onder de zalvende oogopslag van de madonna en de gepijnigde blik van de Messias aan het kruis, is dat minder evident. Jan Verheyen staat ons op te wachten. Is dat een aureool boven zijn kruin of zijn het de zonnestralen die door de glasraam naar binnen dwarrelen? Whatever. In zijn eigen sympathieke stijl heet hij ons welkom en brengt hij in herinnering wat mag en wat absoluut niet kan. In de camera kijken bijvoorbeeld, is not done. Net zomin als je gsm laten rinkelen. “Als dat gebeurt, moet je de hele ploeg op champagne trakteren. En dat zijn er een hoop,” lacht hij. Zijn woorden zijn nog niet koud, of er rinkelt een gsm. Het blijkt die van de figuratieregisseur te zijn.

De rest van het verhaal valt onder de noemer ‘vertrouwelijk’. Uit mijn mond zul je niet vernemen wat er die dag gefilmd werd. Uit mijn pen evenmin. Afspraak in de bioscoop vanaf 20 oktober.

Deze keer is er echt groot nieuws om mee uit te pakken. Ik heb het lang moeten stil houden, want ik was gebonden door mijn zwijgplicht. En als ik iets beloof, dan hou ik ook mijn woord. Maar intussen zat ik wel te popelen om een tip van de sluier op te lichten.

Waarover gaat het? Vanaf nu ligt mijn boek in de boekwinkels. Dus als je in de eerstkomende dagen in de Standaard Boekhandel of de Fnac of de Carrefour komt, kijk dan eens uit naar ‘Seks – 24 BV’s over erotiek, porno, SM en meer’. Of ga eens kijken op de website van Lampedaire Uitgevers. En vergeet vooral niet mijn biografie aan te klikken.

‘Seks’ is een verzameling interviews met Bekende Vlamingen over dingen die soms net over de grens gaan van wat in onze samenleving als geoorloofd wordt beschouwd. Sommige passages zijn onthullend, andere verhalen zijn bij momenten hilarisch, wat bewijst dat erotiek niet altijd met een doodernstig gezicht en rode oortjes moet worden benaderd.

De voorgeschiedenis van het boek is al even boeiend als de inhoud. Enkele maanden geleden had ik een gesprek met Gerd de Ley, de citatenkeizer. Tijdens dat onderonsje liet ik mij ontvallen dat ik bijna klaar was met mijn nieuw boek. Waarop Gerd suggereerde om het eerst eens aan Valerie Lempereur van Lampedaire Uitgevers te laten lezen. Thuis gekomen ging ik onmiddellijk googelen naar de website van de uitgeverij. Wat ik daar las over de filosofie van deze jonge uitgeverij intrigeerde mij wel. Daarna raakte alles in een stroomversnelling: ik stuurde het manuscript per e-mail door, kreeg prompt een telefonische reactie van Valerie en een week later mocht ik mijn handtekening onder het contract zetten. Maar van dan af moest ik de kiezen op elkaar houden. Het grote nieuws zou pas in de loop van september worden aangekondigd.

Intussen werd alles in gereedheid gebracht om het boek uit te brengen. De tekst werd in een mooi, duidelijk lettertype gezet, de lay-out werd vakkundig uitgewerkt, de stijlvolle foto’s werden toegevoegd. Oorspronkelijk had ik wel een andere titel in mijn hoofd, maar ik liet me overhalen om in te gaan op de suggestie van de uitgeverij en voor ‘Seks’ te kiezen.

Nauwelijks was het nieuws over de lancering bekend geraakt, of ik werd overstelpt met interviewaanvragen. En als journalist kan ik toch moeilijk mijn collega’s in de kou laten staan. Ook op de Antwerpse Boekenbeurs (31 oktober tot 11 november 2009) zak ik aanwezig zijn om mijn boek te signeren. Allen daarheen!

Wie dacht dat de onfrisse verhalen bij Fortis alleen rond buitensporige bonussen draaien, heeft het verkeerd voor. Lees en huiver!

We schrijven oktober 2008 als een klant – laten we hem Wim noemen – zich zorgen begint te maken. Jaren geleden heeft hij een levensverzekering afgesloten om zo zijn pensioen een beetje aan te vullen. De laatste jaren zijn de premies echter fors gestegen – onbegrijpelijk fors naar de mening van Wim. Als de premie plots verdubbeld wordt, schrijft hij naar Fortis om uitleg. Die krijgt hij ook: het heeft allemaal te maken met de indexatie. Maar hoe de premie berekend wordt, daarover laat Fortis niets los. Wim wil er meer over weten en stapt met zijn polis naar het bankagentschap in zijn buurt. Daarmee volgt hij de raad op die op de website van Fortis wordt gegeven:  "Uw kantoordirecteur of adviseur is uw vertrouwenspersoon. Logisch dat u uw vraag of probleem allereerst aan hem of haar voorlegt.”

En ja hoor, na amper enkele dagen krijgt hij een e-mail van zijn agentschap. De verantwoordelijke heeft overleg gepleegd met de dossierbeheerder in Brussel en bevestigt dat Wim de betaling van zijn premies kan stopzetten. Op welk eindkapitaal hij dan recht heeft, wordt klaar en duidelijk in de e-mail vermeld. Voor alle zekerheid belt Wim nog eens met het agentschap en stuurt aansluitend een e-mail dat hij met de gewijzigde voorwaarden instemt. En of Fortis hem alstublieft een aangepaste polis kan bezorgen?

Die polisaanpassing laat op zich wachten, maar Wim maakt zich daarover geen zorgen, want alles staat toch al op papier. Na drie maanden valt de langverwachte polis in zijn bus, maar de bedragen liggen plots meer dan 5.000 euro lager dan wat hem was voorgespiegeld. Vergissing, denkt Wim, en hij stuurt een mailtje naar de dossierbeheerder. Geen vergissing, antwoordt die, want er moet rekening gehouden worden met de reductieregel. Wim wil dan wel eens weten waar het verschil met de cijfers van het lokale agentschap vandaan komt, maar daarop komt geen antwoord.

Ten einde raad belt Wim weer naar zijn contactpersoon bij het lokale agentschap. Die toont zich zeer verwonderd over de gang van zaken en informeert of Wim toch nog niets getekend heeft. En of hij het volledige dossier nog eens naar haar wil doorsturen?

In de daaropvolgende weken blijft het oorverdovend stil. Navraag per e-mail blijft onbeantwoord, telefonisch is de contactpersoon al evenmin te bereiken. Maar Wim geeft niet op. Na vier weken krijgt hij de dame eindelijk aan de lijn. Ze vertelt hem doodleuk dat ze hem zes maand geleden verkeerde informatie heeft verstrekt.

Wim besluit dan maar klacht in te dienen bij de ombudsdienst van Fortis. En dan begint het wachten opnieuw. Na meer dan twee maanden komt er eindelijk een reactie. Zijn klacht wordt afgewezen, onder meer omdat Wim zelf had moeten controleren of zijn bankagentschap hem de juiste informatie gaf. De fout ligt dus niet bij Fortis, maar bij de klant. Het verstrekken van foute gegevens door de bank, het negeren van geschreven bewijsstukken, het gebrek aan interne communicatie, het verwaarlozen van de communicatieplicht tegenover de klant, de buitensporig lange wachttijden, de financiële gevolgen die de klant moet slikken: het wordt allemaal van tafel geveegd. Fortis – intussen omgedoopt tot AG Insurance - waant zich voor niets aansprakelijk. Wat kan het leven toch eenvoudig zijn.

 

Gisteravond ging bij mij thuis de bel. Er stond een vriendelijke jongen voor de deur: piekjeshaar, piercings en een petje met grote klep. Ik schatte hem zeventien, achttien jaar. Aan de rand van de stoep zag ik zijn brommer geparkeerd staan. “Goeie avond, meneer, uw pizza,” zei hij terwijl hij een kartonnen doos voor zich hield. “Maar ik heb helemaal geen pizza besteld,” opperde ik. “Uw pizza, meneer,” herhaalde hij nadrukkelijk, deze keer met een samenzweerderige knipoog. “Hij is al betaald,” fluisterde hij nog. Een pizza? Al betaald? Ik begon het door te krijgen. Ik nam de doos in ontvangst en hij verdween in de duisternis.

Ik opende het karton heel voorzichtig en jawel, er stak geen Italiaanse hap in, maar een brief. Het was verdorie al de vierde keer in tien dagen tijd dat iemand mij op een stiekeme manier probeerde te contacteren. Er was al een koerier met een dringende zending langs geweest, een duivenmelker met een blauwe geschelpte die een briefje aan haar poot droeg en een kerstman in vol ornaat, hoewel dat feest nog lang niet in zicht is. Allemaal hadden ze een confidentiële boodschap voor mij.

Nog voor ik de pizzabrief opende, wist ik dus al wat er zou instaan. Het zou een smeekbede zijn van een of andere pief uit de financiële wereld die mij er op zeemzoete wijze probeerde toe te bewegen om hem uit de nood te helpen. Postjes op het hoogste niveau werden mij aangeboden, riante vergoedingen, gouden parachutes, bonussen met meer nullen dan er in de Raad van Bestuur zitten, een privé-jet, een bankrekening in een exotisch belastingparadijs, een kasteel aan de Loire met wijnkelders vol Château Petrus, een bloedmooie babe die de klok rond ter beschikking zou staan om al mijn wensen te vervullen. Bij dat laatste moest ik de vette knipoog er zelf maar bij verzinnen.

Eén van de brieven beloofde mij zelfs een levenslange voorraad van mijn favoriete choco, terwijl enig speurwerk zou hebben uitgewezen dat mijn broodbeleg uitsluitend uit kersenconfituur bestaat.

Een mens zou van minder met zijn hoofd in de wolken gaan lopen, maar ik wil voor eens en voor altijd duidelijk stellen: ik ben journalist, geen gewetenloze geldwolf. Als de banken vandaag in de problemen zitten, is dat hun eigen stomme schuld. Alle verlokkelijke aanbiedingen kunnen mij gestolen worden. Hoewel gestolen misschien niet het gepaste woord is, want dat is de afgelopen weken op nooit geziene schaal gebeurd.

Geen enkele verleiding weegt op tegen ’s avonds relaxen met mijn pantoffels aan en een glaasje champagne in de hand, overpeinzend hoe mooi het leven soms kan zijn. Compris?