Archief

Vriendschap en respect

je kan ze van niemand eisen.

Soms krijgt men ze,

dan weer niet;  omdat . . . !

Dit gedicht boeit me sinds jaar en dag.  Het is geschreven door R. Kipling.

If . . .

If you can wait and not be tired by waiting
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thougts your aim,
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear the truth the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap af all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone,
And so hald on when there is nothing in you
Exept the Will which says to them: " Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings -nor lose the common touch,
If neither foes nor loving, friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Eart and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son !

R. Kipling.

Na ongeveer twee jaar zijn de nieuwe bloemen er eindelijk. Ooit had men gezegd dat orchideeën   afgesneden dienden te worden na de bloei. Ik heb dat natuurlijk gedaan en . . . het werd een héél lange wachttijd. Maar zo zie je dat geduld  loont. Hieronder het resultaat van een klein twee jaar wachten.

Kennissen kiezen je,
om wat ze in je menen te zien.
Vrienden om
wie je echt bent !

De term " Wallonisering " heb ik gelezen in " Knack". Het artikel trof mijn, omdat het voor een deel  ging over wat ik heb zien gebeuren in mijn levensloop.

In de jaren '60 en ook nog '70 van vorige eeuw - ik was toen beginnend werknemer - ging er geen maand ( of liever geen week ) voorbij of in Wallonië werd hevig en hard gestaakt.

Uiteindelijk werden zelfs  vernietigingen aangebracht aan bedrijve. Elke directie werd steevast afgeschilderd als " de harteloze, nietsontziende uitbuiters van de arbeiders".
De eisen van de vakbonden, vooral de linkse,  werden naarmate zij alles en iedereen onder druk kregen, dan ook van langsom verdergaand.

Het kapitaal buitte immers de arbeidende klasse uit. In die strijd om respect en eerlijke behandeling was, zoals in elke oorlog, zowat alles toegelaten.

Men eiste enkel waarop men recht  had; zo tenminste werd elke actie voorgesteld. 

Het resultaat van al dat gestaak was:
           - een snelle vlucht uit Wallonië van elk bedrijd dat het kon
          - een verarmde arbeidersklasse in Wallonië
          - een Wallonië waar de bevolking totaal afhankelijk is van de almachtige linkse structuren
          - een politieke en syndicale bovenlaag die zich baadt in weelde ( in tegenstelling tot de
             van hen afhankelijke arbeiders )
          - een blijvend totaal gebrek aan investeringen die de zo noodzakelijke impuls  zouden
             moeten geven om de streek te laten heropleven.              

En Vlaanderen werkte men ondertussen naarstig voort en men evolueerde er van grote armoede naar een behoorlijke welstand. Dit tot spijt van wie het benijdt.

En nu . . . zien wij Vlaanderen in hetzelfde beddeke ziek. Syndicaten die overal hun klauwen inzetten, stakingen overal en het gevolg zal zijn . . .

Ik hoop dan ook dat syndicale leiders, politici en zeker ook onze arbeiders zelf toch wel even gaan nadenken.

Zelf ben ik wat meestal genoemd wordt " Jan met de Pet ". Volgens mij is het niet 5 voor 12 maar ook voor Vlaanderen nu reeds 5 over 12.

Wij, als kind van textielarbeiders,  hebben  het geluk gehad het véél beter te hebben dan onze grootouders en ouders.
Ik vrees echter, en waarschijnlijk terecht, dat het voor onze kleinkinderen over een tiental jaren een erg trieste zaak wordt..

 Armoede maakt de mens niet alleeen onvrij waar het de gewone, dagdagelijkse en aardse dingen betreft.

Ze maakt de mensen ook onvrij in die andere grootsere dingen, zoals de vrije gedachte en vooral de expressie ervan.

Deze idee haalde ik bij één van de personnages uit  " Het geslacht Bjorndal " dat ik zeer recent nog eens herlas.


Het is voor de arme niet evident
eerlijk en rechtuit
zijn mening te zeggen.

Je glimlach is  een baken.

Het laat de anderen zien

 dat je hart nog thuis is !