Eindelijk succes !
Na ongeveer twee jaar zijn de nieuwe bloemen er eindelijk. Ooit had men gezegd dat orchideeën afgesneden dienden te worden na de bloei. Ik heb dat natuurlijk gedaan en . . . het werd een héél lange wachttijd. Maar zo zie je dat geduld loont. Hieronder het resultaat van een klein twee jaar wachten.
Een boontje !
Kennissen kiezen je,
om wat ze in je menen te zien.
Vrienden om
wie je echt bent !
Wallonisering van Vlaanderen !
De term " Wallonisering " heb ik gelezen in " Knack". Het artikel trof mijn, omdat het voor een deel ging over wat ik heb zien gebeuren in mijn levensloop.
In de jaren '60 en ook nog '70 van vorige eeuw - ik was toen beginnend werknemer - ging er geen maand ( of liever geen week ) voorbij of in Wallonië werd hevig en hard gestaakt.
Uiteindelijk werden zelfs vernietigingen aangebracht aan bedrijve. Elke directie werd steevast afgeschilderd als " de harteloze, nietsontziende uitbuiters van de arbeiders".
De eisen van de vakbonden, vooral de linkse, werden naarmate zij alles en iedereen onder druk kregen, dan ook van langsom verdergaand.
Het kapitaal buitte immers de arbeidende klasse uit. In die strijd om respect en eerlijke behandeling was, zoals in elke oorlog, zowat alles toegelaten.
Men eiste enkel waarop men recht had; zo tenminste werd elke actie voorgesteld.
Het resultaat van al dat gestaak was:
- een snelle vlucht uit Wallonië van elk bedrijd dat het kon
- een verarmde arbeidersklasse in Wallonië
- een Wallonië waar de bevolking totaal afhankelijk is van de almachtige linkse structuren
- een politieke en syndicale bovenlaag die zich baadt in weelde ( in tegenstelling tot de
van hen afhankelijke arbeiders )
- een blijvend totaal gebrek aan investeringen die de zo noodzakelijke impuls zouden
moeten geven om de streek te laten heropleven.
En Vlaanderen werkte men ondertussen naarstig voort en men evolueerde er van grote armoede naar een behoorlijke welstand. Dit tot spijt van wie het benijdt.
En nu . . . zien wij Vlaanderen in hetzelfde beddeke ziek. Syndicaten die overal hun klauwen inzetten, stakingen overal en het gevolg zal zijn . . .
Ik hoop dan ook dat syndicale leiders, politici en zeker ook onze arbeiders zelf toch wel even gaan nadenken.
Zelf ben ik wat meestal genoemd wordt " Jan met de Pet ". Volgens mij is het niet 5 voor 12 maar ook voor Vlaanderen nu reeds 5 over 12.
Wij, als kind van textielarbeiders, hebben het geluk gehad het véél beter te hebben dan onze grootouders en ouders.
Ik vrees echter, en waarschijnlijk terecht, dat het voor onze kleinkinderen over een tiental jaren een erg trieste zaak wordt..
De arme . . .
Armoede maakt de mens niet alleeen onvrij waar het de gewone, dagdagelijkse en aardse dingen betreft.
Ze maakt de mensen ook onvrij in die andere grootsere dingen, zoals de vrije gedachte en vooral de expressie ervan.
Deze idee haalde ik bij één van de personnages uit " Het geslacht Bjorndal " dat ik zeer recent nog eens herlas.
Het is voor de arme niet evident
eerlijk en rechtuit
zijn mening te zeggen.
Even nadenken 1 !
Je glimlach is een baken.
Het laat de anderen zien
dat je hart nog thuis is !
Even nadenken !Onthoud nooit wat je hebt gegeven,
maar vergeet nooit wat je hebt gekregen.
Oude wijsheid
Even nagenieten bij dit bibberweer.
Ik wil jullie even laten meegenieten van het mooie weer dat je opnog geen 4 uur vliegen hier vandaan kan vinden.
Ons heeft het in elk geval veel deugd gedaan.
Kerststal op Tenerife !
Even meegenieten van deze mooie kerststal !
Winteravond in de tuin 2 !Winternacht
Hoe zwart staan al de bomen in
de witheid, onverwacht,
van 't overdadig sneeuwen, dat 't
gedaan heeft, van de nacht !
Ze staan daar, als gekoolzwart en,
met tekenen geprent,
als zwarte en zware staven, op
een eindloos pergament.
Ze roeren noch ze 'n poeren en,
bij 't nachtelijk gestraal,
men zweren zou dat 't spoken zijn,
of reuzen altemaal.
De sterren staan en bliksemen,
als ogen, ongeteld,
van boven, uit de koppen van
die reuzen vol geweld.
Ze groeien immer groter, en
de witheid van de snee
verzwaart de zwarte stammen. Zich !
van een' zo wordt er twee !
'k Versta nu hoe van drollen, gij,
en droezen hebt gedroomd,
wanneer ge, Noordse heidenen,
verkeerde in 't geboomt.
Bij 't razen van de winter en
bij 't nijpen van de nacht,
is de oude, grimme reuzenzegge
ontstaan in uw gedacht.
Guido GEZELLE
Winteravond in de tuin.
Gelukkig Nieuw jaar !
Aan allen die dit blog bezoeken wens ik oprecht " een gezond, gelukkig en bruisend 2010 "
We zien wel wat het jaar ons brengt en desnoods, als het al eens tegenzit, weet dat ook de donkerste wolken nog een zilveren randje hebben.
Kerst na de tweede wereldoorlog .
Het moet tijdens de kerstperiode van 1945 of 1946 geweest zijn. Valavond in de woonkamer, waar de enige zetel naast de Leuvense stoof stond en het weinige licht afkomstig was uit de gaatjes in het potdeksel van de stoof en van het ene kleine kaarsje dat, gezet in een leeg luciferdoosje, stond te branden op de rand van de keukenkast.I had a dream !
't Is nu 9 december 2009
Een paar jaar geleden kreeg mijn vrouw een azaleaatje ten geschenke. Toen het potje uitgebloeid was heb ik het in een verloren hoekje van de tuin een plaatsje gegeven.Eindelijk . . . 't is gedaan.
Voor diegenen die toevallig de werkzaamheden hebben gevolgd, vorige maandag werd de laatste steen ( en dit zonder politiekers in de buurt ) gelegd. Enkel nog een paar kleine afwerkingen en natuurlijk ook het opvoegen dienen te worden gedaan. Voor mij echter is het werk - zo goed als - af.En de boer . . . hij ploegde voort.
Nog maar eens uitgeregend bij het werk, dat, gelukkig maar, stilaan toch in zijn laatste fase van afwerking aan het komen is. 'k Hoop volgende week in een volledig afgewerkt huis te wonen met een volledig nieuw opgemetselde muur, duchtgevoegd en ondertussen ook voorzien van een goede isolatie.
Als je wil meegenieten, hier heb je de kans . . .
Een beetje eenzaam .
Een beetje eenzaam stond ze daar nog. Aan haar voet enkel nog dorre en halfvergane blaren, die dagen geleden reeds de regen en de kille winter ontvluchtten. Nat tot op ons . . .
Vanmiddag met veel moed begonnen aan het naar boven sleuren van de stenen. Na de tweede reeks reeds begon het te regenen. Weinige tijd later viel het water, ei zo na, met bakken naar beneden. Resultaat: het begonnen metselwerk kon slechts ten dele gered worden en de rest van de namiddag heb ik kunnen genieten van de regendruppels die tegen de ruiten tikten met hun spottend spel.
Maar ja, wat vandaag niet kan komt morgen wel.
Even kijken naar onze geslaagde poging.
Een boswandeling.
Misère de misère . . . !
